noun · masculinefourth declension
incursus
incursus m (genitive incursūs)
Classical[ɪŋˈkʊr.sʊs]Ecclesiastical[iŋˈkur.sus]
Meaning
- masculineA running or dashing against; collision; assault, attack, onslaught.
- masculineAn impulse, effort.
In the readers how our graded readers gloss it
onrush, charge
incursus -ūs (m) — in De Bello Gallico II and De Bello Gallico III
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | incursus | incursūs |
| genitive | incursūs | incursuum |
| dative | incursuī | incursibus |
| accusative | incursum | incursūs |
| ablative | incursū | incursibus |
| vocative | incursus | incursūs |
incursus, a, um, Part., from incurro.
incursus, ūs, m. incurro,
I. a running against, an assault, attack (class.).
I. Lit.:
ceterorum tela atque incursus refugit, Cic. Caecin. 8, 22: equitum incursus sustinere, Caes. B. C. 1, 71; Hirt. B. G. 8, 18, 4: primo statim incursu, at the first onset, Liv. 2, 25, 4.—B. Transf., of inanim. things, a rushing or dashing against (mostly poet.):
undarum, Ov. M. 11, 497; cf. aquarum, id. ib. 11, 731: pluviarum, Col. 4, 17: tempestatum, Quint. 10, 7, 3: sanguinis, Luc. 7, 700: solis, of the sunbeams, Col. 1, 6, 22.—II. Trop., an impulse, effort: incursus animus varios habet, has or entertains different impulses, plans, Ov. M. 9, 152.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
incursus ūs, m
in+1 CEL-, a running to, hurried approach, rush, dash: ad defendendum, Cs.: aquarum, O.: Ventorum, O.—An assault, attack, onset: equitum incursūs sustinere, Cs.: primo statim incursu, at the very first onset, L.: luporum, V.—Fig., an impulse, effort: Incursūs animus varios habet, O.
Origins
Perfect passive participle of incurrō (“run into; rush at; assail, attack”).