LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

incorporeus

incorporeus (feminine incorporea, neuter incorporeum)
Classical[ɪŋ.kɔrˈpɔ.re.ʊs]Ecclesiastical[iŋ.korˈpɔː.re.us]

Meaning

  1. adjectiveincorporeal

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeincorporeusincorporeaincorporeum
genitiveincorporeīincorporeaeincorporeī
dativeincorporeōincorporeaeincorporeō
accusativeincorporeumincorporeamincorporeum
ablativeincorporeōincorporeāincorporeō
vocativeincorporeeincorporeaincorporeum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeincorporeīincorporeaeincorporea
genitiveincorporeōrumincorporeārumincorporeōrum
dativeincorporeīsincorporeīsincorporeīs
accusativeincorporeōsincorporeāsincorporea
ablativeincorporeīsincorporeīsincorporeīs
vocativeincorporeīincorporeaeincorporea

incorpŏrĕus, a, um, adj. 2. in-corpus,
I. incorporeal (post-class.): corpusne sit vox an incorporeum: hoc enim vocabulum quidam finxerunt proinde quod Graece dicitur ἀσώματον, Gell. 5, 15, 1; Macr. S. 7, 15.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinincorporeus

Latin corporeus Latin incorporeus From in- + corporeus.

Descendants
  • Catalanincorpori
  • Italianincorporeo
  • Portugueseincorpóreo
  • Spanishincorpóreo
  • Galicianincorpóreo

In English words that came into English from incorporeus

  • incorporealincorporeus

Quick answers

What does incorporeus mean in Latin?
incorporeus, a adjective, means “incorporeal”.
How do you pronounce incorporeus?
In classical Latin, [ɪŋ.kɔrˈpɔ.re.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋ.korˈpɔː.re.us].
Where does incorporeus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin incorporeus.