adjectivefirst/second-declension adjective
inconditus
inconditus (feminine incondita, neuter inconditum)
Classical[ɪŋˈkɔn.dɪ.tʊs]Ecclesiastical[iŋˈkɔn.di.tus]
Meaning
- adjectiveirregular, disordered, confused
- adjectiveuncouth, rude
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inconditus | incondita | inconditum |
| genitive | inconditī | inconditae | inconditī |
| dative | inconditō | inconditae | inconditō |
| accusative | inconditum | inconditam | inconditum |
| ablative | inconditō | inconditā | inconditō |
| vocative | incondite | incondita | inconditum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inconditī | inconditae | incondita |
| genitive | inconditōrum | inconditārum | inconditōrum |
| dative | inconditīs | inconditīs | inconditīs |
| accusative | inconditōs | inconditās | incondita |
| ablative | inconditīs | inconditīs | inconditīs |
| vocative | inconditī | inconditae | incondita |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- carmen inconditum
- a rough poem; an extempore effusion.
- inconditum dicendi genus (Brut. 69. 242)
- a rough, unpolished style.
incondĭtus, a, um, adj.
I. (Acc. to condo, I.) Not made, uncreated (post-class.):
ne quid innatum et inconditum praeter solum deum crederemus, Tert. adv. Hermog. 18.—II. (Acc. to condo, II.)
A. Not stored up:
fructus, Col. 1, 5, 6; 3, 2, 1.—B. Without order, irregular, disordered, confused, unformed, uncouth, rude (the class. signif. of the word): inconditum non ordinate compositum, Paul. ex Fest. p. 107 Müll.:
acies, with inordinata, Liv. 44, 39, 1; so, agmen, Tac. A. 2, 12: ordo ramorum, Plin. 16, 30, 53, § 122: turbidusque clamor, Plin. Ep. 9, 13, 4: jus civile, Cic. de Or. 1, 44, 197: genus dicendi, id. Brut. 69, 242; cf.: dicendi consuetudo, id. de Or. 3, 44, 137: sententias inconditis verbis efferre, id. Or. 44, 150: carmina, artless, rude soldiers' songs, Liv. 4, 20, 2; cf.: ibi haec incondita solus ... jactabat, Verg. E. 2, 5: inter jocos militares, quos inconditos jaciunt, Liv. 5, 49, 7; 5, 47, 4; 4, 13, 4: si alicujus inconditi arripias dissipatam aliquam sententiam, Cic. Or. 70, 233: homines, i. e. not accustomed to military fatigue, Tac. H. 2, 16: urbanitas, in qua nihil inconditum possit deprehendi, Quint. 6, 3, 107; cf.: Syphax inconditae barbariae rex, Liv. 30, 28, 3: nova atque incondita libertas, id. 24, 24, 2.—C. Unburied:
corpora, Luc. 6, 101: per patris cineres, qui inconditi sunt, Sen. Contr. 3 praef. § 7.— Adv.: in-condĭtē, confusedly, Cic. Or. 3, 44; id. Div. 2, 71 al.; Gell. praef. § 3; Spart. Carac. 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-conditus adj.,
without order, irregular, disordered: acies, L.—Fig., confused, unformed, rude, disordered: ius civile: genus dicendi: carmina, L.: haec incondita Montibus iactabat, V.: libertas, L.—Sing n. as subst: alicuius inconditi sententia.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininconditus
Latin conditus Latin inconditus From in- + conditus.
In English words that came into English from inconditus
- inconditeinconditus