adjectivefirst/second-declension adjective
inconcinnus
inconcinnus (feminine inconcinna, neuter inconcinnum)
Classical[ɪŋ.kɔŋˈkɪn.nʊs]Ecclesiastical[iŋ.kon̠ʲˈt͡ʃin.nus]
Meaning
- adjectiveawkward, clumsy
- adjectiveinelegant, ungraceful
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inconcinnus | inconcinna | inconcinnum |
| genitive | inconcinnī | inconcinnae | inconcinnī |
| dative | inconcinnō | inconcinnae | inconcinnō |
| accusative | inconcinnum | inconcinnam | inconcinnum |
| ablative | inconcinnō | inconcinnā | inconcinnō |
| vocative | inconcinne | inconcinna | inconcinnum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inconcinnī | inconcinnae | inconcinna |
| genitive | inconcinnōrum | inconcinnārum | inconcinnōrum |
| dative | inconcinnīs | inconcinnīs | inconcinnīs |
| accusative | inconcinnōs | inconcinnās | inconcinna |
| ablative | inconcinnīs | inconcinnīs | inconcinnīs |
| vocative | inconcinnī | inconcinnae | inconcinna |
in-concinnus, a, um, adj.,
I. inelegant, awkward, absurd (rare but class.): qui in aliquo genere inconcinnus aut multus est, is ineptus dicitur, * Cic. de Or. 2, 4, 17:
personamque feret non inconcinnus utramque, Hor. Ep. 1, 17, 29: asperitas agrestis et inconcinna gravisque, id. ib. 1, 18, 6.— Adv. in two forms (in both post-class.), awkwardly, absurdly. 1. inconcinnē:
causificare, App. M. 10, p. 242, 39.—2. incon-cinnĭter:
vertere in aliquam rem, Gell. 10, 17, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-concinnus adj.,
inelegant, ungraceful, awkward: alquis: asperitas, H.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininconcinnus
Latin concinnus Latin inconcinnus From in- + concinnus (“elegant, graceful, neat”).
Descendants
- Englishinconcinnous
In English words that came into English from inconcinnus
- inconcinnityinconcinnitas
- inconcinnousinconcinnus