adjectivethird-declension one-termination adjective
incōgitāns
incōgitāns (genitive incōgitantis)
Classical[ɪŋˈkoː.ɡɪ.tãːs]Ecclesiastical[iŋˈkɔː.d͡ʒi.tans]
Meaning
- one terminationthoughtless, inconsiderate
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incōgitāns | incōgitāns | incōgitāns |
| genitive | incōgitantis | incōgitantis | incōgitantis |
| dative | incōgitantī | incōgitantī | incōgitantī |
| accusative | incōgitantem | incōgitantem | incōgitāns |
| ablative | incōgitantī incōgitante | incōgitantī incōgitante | incōgitantī incōgitante |
| vocative | incōgitāns | incōgitāns | incōgitāns |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incōgitantēs | incōgitantēs | incōgitantia |
| genitive | incōgitantium | incōgitantium | incōgitantium |
| dative | incōgitantibus | incōgitantibus | incōgitantibus |
| accusative | incōgitantīs incōgitantēs | incōgitantīs incōgitantēs | incōgitantia |
| ablative | incōgitantibus | incōgitantibus | incōgitantibus |
| vocative | incōgitantēs | incōgitantēs | incōgitantia |
incōgĭtans, antis, adj. 2. in-cogito,
I. thoughtless, inconsiderate (ante- and postclass.):
ni fuissem incogitans, Ter. Phorm. 1, 3, 3: adeon' te esse incogitantem atque impudentem, ut? etc., id. ib. 3, 2, 14; Aus. Sap. Periandr. 15.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-cōgitāns antis, adj.,
thoughtless, inconsiderate: ni fuissem incogitans, T.
Origins
From in- (“un-”) + cōgitāns (“thinking”), from the present active participle of cōgitō (“to think, reflect, consider”).