noun · femininethird declension
inclīnātiō
inclīnātiō f (genitive inclīnātiōnis)
Meaning
- act of leaning
- tendency, inclination
- mathematics slope, inclination
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | inclīnātiō | inclīnātiōnēs |
| genitive | inclīnātiōnis | inclīnātiōnum |
| dative | inclīnātiōnī | inclīnātiōnibus |
| accusative | inclīnātiōnem | inclīnātiōnēs |
| ablative | inclīnātiōne | inclīnātiōnibus |
| vocative | inclīnātiō | inclīnātiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- saeculi consuetudo or ratio atque inclinatio temporis (temporum)
- the spirit of the times, the fashion.
inclīnātĭo, ōnis, f. id.,
I. a leaning, bending, inclining to one side (class., esp. in the trop. signif.).
I. Lit.
A. In gen.:
(corporis) ingressus, cursus, accubitio, inclinatio, sessio, etc., Cic. N. D. 1, 34, 94: corporis, Quint. 1, 11, 16: fortis ac virilis laterum, id. ib. 18: incumbentis in mulierculam, id. 11, 3, 90: alternā egerunt scobem, Plin. 16, 43, 83, § 227: merso navigio inclinatione lateris unius, id. 8, 51, 77, § 208.— In plur.: variis trepidantium inclinationibus, Tac. H. 2, 35; Plin. 37, 10, 58, § 160.— B. In partic.: caeli, a transl. of the Gr. κλίμα, the inclination or slope of the earth from the equator to the pole, a parallel of latitude, clime, Vitr. 1, 1; Gell. 14, 1, 8;
for which, mundi, Vitr. 6, 1.—II. Trop., an inclination, tendency.
A. In gen.:
ad meliorem spem, Cic. Sest. 31, 67: crudelitas est inclinatio animi ad asperiora, Sen. Clem. 2, 4 med.: alii (loci communes) ad totius causae inclinationem (faciunt), Quint. 5, 13, 57.— B. In partic., inclination, bias, favor:
voluntatis, Cic. de Or. 2, 29, 129; cf. voluntatum, id. Mur. 26, 53: judicum ad aliquem, Quint. 6, 1, 20: principum inclinatio in hos, offensio in illos, Tac. A. 4, 20: utendum ea inclinatione Caesar ratus, id. ib. 1, 28: senatus, id. ib. 2, 38: animorum, Liv. 44, 31, 1: in aliquem, Tac. H. 2, 92 — C. Transf.
1. (Qs., a leaning or bending out of its former position; hence.) An alteration, change:
communium temporum, Cic. Balb. 26, 58: an ignoratis, populi Romani vectigalia perlevi saepe momento fortunae inclinatione temporis pendere? id. Agr. 2, 29, 80; cf. id. Phil. 5, 10, 26: hoc amplius Theophrastus (scripsit), quae essent in re publica rerum inclinationes et momenta temporum, id. Fin. 5, 4, 11: inclinationes temporum atque momenta, id. Fam. 6, 10, 5; cf. id. Planc. 39, 94.— 2. Rhet. t. t.: vocis, the play of the voice, its elevation and depression in impassioned speech, Cic. Brut. 43, 158; plur., Quint. 11, 3, 168. —
3. In the old gram. lang., the formation or derivation of a word, Varr. L. L. 9, § 1 Müll.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
inclīnātiō ōnis, f
inclino, a leaning, bending, inclining: corporis.—Fig., inclination, tendency, bias, favor: ad meliorem spem: voluntatum: animorum, L.—An alteration, change: temporum.— In rhet.: vocis, play.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin inclīnātiō From inclīnō + -tiō.
Descendants
- Englishinclination
- Frenchinclinaison
- Frenchinclination
- Italianinclinazione
- Portugueseinclinação
- Romanianînchinăciune
- Romanianînclinație
- Spanishinclinación
- Aromanianncljinãciuni
- Middle Frenchenclinaison
In English words that came into English from inclīnātiō
- inclinationinclīnātiō