LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

incipiō

incipiō (present infinitive incipere, perfect active incēpī, supine inceptum)
Classical[ɪŋˈkɪ.pi.oː]Ecclesiastical[in̠ʲˈt͡ʃiː.pi.o]
№ 411 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to begin, to commence
    Tū tamen malō servēs tua, et bonō tempore incipiēs.[As for] you, however, I would rather you safeguard [your time], and [now is] the optimal moment for you to begin. (In other words, it is never too late to appreciate the value of a lifetime.)c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Epistulae Morales ad Lucilium 1.1.5

Latīnē defined in Latin in our graded readers

initium faciō; nāvis nova incipitur.
incipiō -ere incēpī — in Mille Verba, Nāvāle
we begin
incipimus — in Seneca, ch. XXI
begins
incipit — in Seneca, ch. XIII

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Incipere · Ordiri · Inchoare · Cœpisse

1. Incipere denotes the beginning, in opp. to the state of rest, which precedes and follows, consequently it is in opp. to cessare and desinere, desistere, finire; whereas ordiri (from ἔρδειν, radix,) in opp. to an advancement; consequently in opp. to continuare, and its intransitive pergere; lastly, inchoare (from conari) in opp. to ending and accomplishing, consequently in opp. to perficere, consummare, peragere, absolvere, etc. Cic. Off. i. 37. Ut incipiendi ratio fuerit, ita sit desinendi modus. Tusc. i. 49. Sen. Ep. 116. Plin. H. N. xi. 51. Plin. Pan. 54, 6. 57, 2. Ep. ix. 4. Quintil. xi. 3, 34. Tac. Agr. 32. Varro R. R. iii. 16. Apes cum evolaturæ sunt, aut etiam inciperunt, consonant vehementer. Cic. Fin. iv. 6. Hoc inchoati cujusdam officii est, non perfecti. Brut. 33. Liv. xl. 9. Plin. Ep. iii. 8, 7. Plin. H. N. x. 63. Tac. Dial. 33. Suet. Claud. 3. Cic. Fr. ap. Non. Perge, quæso, nec enim imperite exorsus es. 2. Cœpi has nearly the same words in opp. to it as incipere has; Sen. Cons. Polyb. 20. Quicquid cœpit, et desinit. Cic. Rab. Post. 2. Ovid, Ep. ix. 23; cœpi refers more to the action which is begun; incepi, more to the beginning which has been made. Cœpi is a sort of auxiliary verb; incepi is emphatic; hence cœpi has an infinitive, incipere a substantive, for its object. Cic. Verr. v. 10. Quum ver esse cœperat (sed cum rosam viderat, tum ver incipere arbitrabatur), dabat se labori. (iii. 157.)

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.incipiōincipiēbamincipiamincēpīincēperamincēperō
2nd sg.incipisincipiēbāsincipiēsincēpistīincēperāsincēperis
3rd sg.incipitincipiēbatincipietincēpitincēperatincēperit
1st pl.incipimusincipiēbāmusincipiēmusincēpimusincēperāmusincēperimus
2nd pl.incipitisincipiēbātisincipiētisincēpistisincēperātisincēperitis
3rd pl.incipiuntincipiēbantincipientincēpērunt
incēpēre
incēperantincēperint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.incipiaminciperemincēperimincēpissem
2nd sg.incipiāsinciperēsincēperīsincēpissēs
3rd sg.incipiatinciperetincēperitincēpisset
1st pl.incipiāmusinciperēmusincēperīmusincēpissēmus
2nd pl.incipiātisinciperētisincēperītisincēpissētis
3rd pl.incipiantinciperentincēperintincēpissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.incipiorincipiēbarincipiar
2nd sg.inciperis
incipere
incipiēbāris
incipiēbāre
incipiēris
incipiēre
3rd sg.incipiturincipiēbāturincipiētur
1st pl.incipimurincipiēbāmurincipiēmur
2nd pl.incipiminīincipiēbāminīincipiēminī
3rd pl.incipiunturincipiēbanturincipientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.incipiarinciperer
2nd sg.incipiāris
incipiāre
inciperēris
inciperēre
3rd sg.incipiāturinciperētur
1st pl.incipiāmurinciperēmur
2nd pl.incipiāminīinciperēminī
3rd pl.incipianturinciperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.incipeincipere
pres. 2nd pl.incipiteincipiminī
fut. 2nd sg.incipitōincipitor
fut. 3rd sg.incipitōincipitor
fut. 2nd pl.incipitōte—
fut. 3rd pl.incipiuntōincipiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveincipereincipī
perfect infinitiveincēpisseinceptum esse
future infinitiveinceptūrum esseinceptum īrī
present participleincipiēns
incipiente, incipientem, incipientēs, incipientī, incipientia, incipientibus, incipientis, incipientīs, incipientium
—
perfect participle—inceptus
incepta, inceptā, inceptae, inceptam, inceptārum, inceptās, incepte, inceptī, inceptīs, inceptō, inceptōrum, inceptōs
future participleinceptūrus
inceptūra, inceptūrā, inceptūrae, inceptūram, inceptūrārum, inceptūrās, inceptūre, inceptūrī, inceptūrīs, inceptūrō, inceptūrōrum, inceptūrōs, inceptūrum
incipiendus
incipiundus
gerundincipiendī, incipiendō, incipiendumsupineinceptum, inceptū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

incepto or conatu desistere
to give up one's project.
in incepto or conatu perstare
to persevere in one's resolve.
initium capere; incipere ab aliqua re
to begin with a thing.
bellum incipere, belli initium facere (B. G. 7. 1. 5)
to commence hostilities.

incĭpĭo, cēpi, ceptum, 3 (archaic incepsit inceperit, Paul. ex Fest. p. 107 Müll.), v. a. and n. [in-capio; lit., to seize upon, lay hold of; opp. to desinere; hence, with the accessory idea of action),
I. to begin to do something, to take in hand (syn. incoho; in class. prose, viz. in Cic., only in the tempp. press., while coepi is used in the tempp. perff.); constr. usually with the inf., less freq. absol., with the acc., ab, or adv. of place or time.
I. Act.
(a). With inf.: ut homines mortem vel optare incipiant vel certe timere desistant, Cic. Tusc. 1, 49, 117: huic incipio sententiae diffidere, id. ib. 5, 1, 3: prius quam incipit tinnire, Plaut. As. 2, 4, 42: bella gerere, Cic. N. D. 2, 3, 9: leges neglegere, id. Rep. 1, 43 fin.: queri cum multis incipiunt, Cic. Verr. 2, 2, 23, § 56: nimis cito diligere, id. Lael. 21, 78: amare aliquem, id. ib. 16, 60: fossas complere, Caes. B. G. 5, 51, 4: rem frumentariam expedire, id. B. C. 1, 54, 4: triplicem aciem ducere, id. ib. 1, 64, 7; 2, 30, 1: cum maturescere frumenta inciperent, id. ib. 6, 29, 4; cf. id. ib. 3, 49, 1: cum primum pabuli copia esse inciperet, id. B. G. 2, 2, 2; cf.: ictus erat, qua crus esse incipit, Ov. M. 6, 255; 8, 474; 15, 256: opes pellere dominatione, Sall. H. 3, 61, 3: si res explicare incipiam, Nep. Pelop. 1: Bessus agere gratias incipit, Curt. 5, 12, 1: cenare, Suet. Aug. 74: promovere scalas, Tac. A. 15, 4 fin.: si dormire incipis ortu luciferi, Juv. 8, 11: male quod mulier facere incepit, nisi id efficere perpetrat, etc.... Si bene facere incepit, etc. (shortly afterward, occeperunt), Plaut. Truc. 2, 5, 12 and 14: satis nequam sum, utpote qui hodie inceperim Amare, id. Rud. 2, 5, 5.—
(b). Absol.: ut incipiendi ratio fuerit, ita sit desinendi modus, Cic. Off. 1, 37, 135; cf. Plin. Ep. 9, 4, 1; Sen. Ep. 116: dum incipimus, Quint. 11, 3, 144: dum deliberamus, quando incipiendum sit, incipere jam serum est, id. 12, 6, 3: in incipiendo, etc., id. 11, 1, 6: ac statim sic rex incipit, thus begins (to speak), Sall. J. 109 fin.; cf.: nec sic incipies, ut scriptor cyclicus olim: Fortunam Priami, etc., Hor. A. P. 136: sic incipit, with a foll. direct quotation, id. S. 2, 6, 79; Ov. M. 9, 281; and simply incipit, Hor. S. 1, 9, 21: sapere aude, Incipe, make a beginning, begin, id. Ep. 1, 2, 41; Juv. 4, 34: priusquam incipias, consulto opus est, Sall. C. 1, 6: turpe inceptu est, Ter. Phorm. 2, 4, 16: incipientes atque adhuc teneri (pueri), who are beginning to learn, beginners, Quint. 1, 2, 26: incipiens, id. 2, 5, 18; 2, 6, 5; 8 prooem. § 1; 3; 10, 7, 18: quoties madidum ver incipit, Juv. 9, 52 al. —
(g). With acc. (once in Cic., once in Cæs., v. infra): facinus audax incipit, Plaut. Aul. 3, 4, 1: facinus, Sall. C. 20, 3: pugilatum, Plaut. Capt. 4, 2, 13: iter, id. Cas. 4, 4, 2: aliquid novi negotii, Ter. Phorm. 4, 4, 29: bellum (opp. deponere), Sall. J. 83, 1: tam prava, id. ib. 64, 2: indigna nobis, id. H. 2, 41, 8: opus, Liv. 7, 34, 13: bellum, id. 21, 21, 6; 26, 37, 9; 42, 43, 3: sementem, Verg. G. 1, 230: Maenalios versus, id. E. 8, 21: si id facere non potueris, quod, ut opinio mea fert, ne incipies quidem, Cic. Planc. 19, 48; Quint. 1, 12, 5: iter mihi incepi, Plaut. Cas. 2, 1, 16: tantum incepi operis, id. Men. 2, 3, 80: mandata, Tac. A. 12, 10; 4, 46: auspicia a parricidio, Just. 26, 2 init.: multa, Cat. ap. Gell. 16, 14, 2.— Pass.: tanta incepta res est, Plaut. Capt. 2, 1, 31: nuptiarum gratia haec sunt ficta atque incepta, Ter. And. 5, 1, 17; 3, 3, 7: si inceptam oppugnationem reliquissent, Caes. B. G. 7, 17, 6: quia dici extremum erat, proelium non inceptum, Sall. J. 21, 2: proelium incipitur, id. ib. 57, 3; 74, 2: saxis proelium incipitur, Tac. H. 5, 17: satis cito incipi victoriam, id. ib. 2, 25; id. A. 2, 5; 2, 76; 12, 67 fin.: iter inceptum celerant, Verg. A. 8, 90: inceptumque decurre laborem, id. G. 2, 39: inceptum frustra summitte furorem, id. A. 12, 832: deus me vetat Inceptos iambos Ad umbilicum adducere, Hor. Epod. 14, 7: in re incipiunda ad defendendam noxiam, Ter. Phorm. 1, 4, 48: in contentionibus aut incipiendis aut finiendis, Quint. 11, 3, 128: a tantis princeps incipiendus erat, Ov. F. 5, 570.—
(d). With ab or an adv. of place or time: a Jove incipiendum putat, Cic. Rep. 1, 36 (acc. to the Gr. of Aratus, ἐκ Διὸς ἀρχώμεσθα): ab illis incipit uxor, Juv. 6, 348; Quint. 10, 1, 46: incipiamus ab iis, id. 9, 2, 6: semper ab excusatione aetatis incipientem, id. 6, 3, 76: potissimum incipiam ab ea parte, id. 3, 7, 1: optime manus a sinistra parte incipit, in dextra deponitur, id. 11, 3, 106: amicitia incepta a parvis cum aetate accrevit simul, Ter. And. 3, 3, 7.— Pass. impers.: optime incipitur a longis, recte aliquando a brevibus, Quint. 9, 4, 92.
II. Neutr., to begin to be, to begin, commence (rare but class.); constr. with abl. instrum., or absol.
(a). With abl.: tertius sinus Acrocerauniis incipit montibus, Plin. 4, 1, 1, § 1: censere ut principium anni inciperet mense Decembri, Tac. A. 13, 10: verbum petere quo incipiant, Quint. 10, 7, 21.—
(b). Absol.: cum ver esse coeperat ... cum rosam viderat, tum incipere ver arbitrabatur, Cic. Verr. 2, 5, 10, § 27: quoties incipit sensus aut desinit, Quint. 9, 4, 67: hic annus incipit vicesimus, Plaut. Capt. 5, 3, 3: narrationis incipit mihi initium, Ter. And. 4, 2, 26: jam tum inceperat turba inter eos, id. Eun. 4, 4, 58: tempus erat quo prima quies mortalibus aegris Incipit, Verg. A. 2, 269: mox Idumaea incipit et Palaestina, Plin. 5, 13, 14, § 68: epistula, quam incipiente febricula scripseras, Cic. Att. 7, 8, 2: incipientes curas principis onerari, Tac. A. 1, 19: incipiens adhuc et nondum adulta seditio, id. H. 1, 31: incipiens omnia sentit amor, Ov. A. A. 2, 648: Menander Syracusanus incipientis juventae, Plin. 8, 5, 5, § 14: incipiente aestate, id. 27, 13, 109, § 133: trixago incipientibus hydropicis efficax, id. 24, 15, 80, § 131: quem (honorem) et incipientes principes et desinentes adeo concupis cunt ut auferant, Plin. Pan. 57.—Hence, in-ceptum, i, n., a beginning, attempt, undertaking (freq. in historians and poets, but not in Cæs.; also rare in Cic.): cujus ego non modo factum, sed inceptum ullum conatumve contra patriam deprehendero, Cic. Cat. 2, 12, 27: servetur ad imum, Qualis ab incepto processerit (persona), from the beginning onwards, Hor. A. P. 127: permanere in incepto, Luccei. ap. Cic. Fam. 5, 14 fin.: a quo incepto studioque me ambitio mala detinuerat, Sall. C. 4, 2: cujus neque consilium neque inceptum ullum frustra erat, id. J. 7, 6; cf.: ni ea res longius nos ab incepto traheret, the subject, id. ib. 7 fin.: absistere incepto, Liv. 31, 26, 5: desistere incepto, Verg. A. 1, 37: haerere in incepto, id. ib. 2, 654: peragere inceptum, id. ib. 4, 452; cf.: perficere inceptum, Sall. J. 11 fin.: piget incepti, Verg. A. 5, 678: nunc ad inceptum redeo, Sall. J. 4, 9; 42, 5: turpe inceptum est, Ter. Phorm. 2, 4, 16.— In plur.: cupidus incepta patrandi, Sall. J. 70, 5: juventus Catilinae inceptis favebat, id. C. 17, 6: incepta mea inpedivit, id. H. 4, 61, 12; cf.: inceptis annue, diva, meis, Ov. Am. 3, 2, 56; and: di nostra incepta secundent, Verg. A. 7, 259: gravia et magna professa, Hor. A. P. 14.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinincipiō

substratebor.? Proto-Indo-European *kap- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *kapyéti Proto-Italic *kapjō Archaic Latin kapiō Latin capiō Latin incipiō From in- + capiō (“to seize upon”, “to lay hold of”).

Balkano-Romance
  • Romanianîncepe
  • Romanianîncepere
  • Aromanianntsep
  • Aromanianntseapiri
Borrowings
  • Englishincipit
  • Englishincept
Rhaeto-Romance
  • Romanshentschaiver
  • Romanshentscheiver
  • Romanshantschever

In English words that came into English from incipiō

  • incipientincipiēns
  • inceptioninceptiō
  • incipienceincipientia
  • inceptinceptus
  • inceptiveinceptīvus
  • inceptorinceptor

Quick answers

What does incipiō mean in Latin?
incipiō, a verb, means “to begin, to commence”.
What are the principal parts of incipiō?
incipiō, incipere, incēpī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce incipiō?
In classical Latin, [ɪŋˈkɪ.pi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in̠ʲˈt͡ʃiː.pi.o].
Where does incipiō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin incipiō.
Which English words come from incipiō?
English words that go back to Latin incipiō include incipient, incipience, incept, inceptive, inceptor and inception.