LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

incessō

incessō (present infinitive incessere, perfect active incessīvī or incessī, supine incessum)
Classical[ɪŋˈkɛs.soː]Ecclesiastical[in̠ʲˈt͡ʃɛs.so]

Meaning

  1. to assault, assail, attack, fall upon
  2. to reproach, abuse
  3. to advance, march along, progress

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.incessōincessēbamincessamincessīvī
incessī
incessīveram
incesseram
incessīverō
incesserō
2nd sg.incessisincessēbāsincessēsincessīvistī
incessistī
incessīverās
incesserās
incessīveris
incesseris
3rd sg.incessitincessēbatincessetincessīvit
incessit
incessīverat
incesserat
incessīverit
incesserit
1st pl.incessimusincessēbāmusincessēmusincessīvimus
incessimus
incessīverāmus
incesserāmus
incessīverimus
incesserimus
2nd pl.incessitisincessēbātisincessētisincessīvistis
incessistis
incessīverātis
incesserātis
incessīveritis
incesseritis
3rd pl.incessuntincessēbantincessentincessīvērunt
incessīvēre, incessērunt, incessēre
incessīverant
incesserant
incessīverint
incesserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.incessamincesseremincessīverim
incesserim
incessīvissem
incessissem
2nd sg.incessāsincesserēsincessīverīs
incesserīs
incessīvissēs
incessissēs
3rd sg.incessatincesseretincessīverit
incesserit
incessīvisset
incessisset
1st pl.incessāmusincesserēmusincessīverīmus
incesserīmus
incessīvissēmus
incessissēmus
2nd pl.incessātisincesserētisincessīverītis
incesserītis
incessīvissētis
incessissētis
3rd pl.incessantincesserentincessīverint
incesserint
incessīvissent
incessissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.incessorincessēbarincessar
2nd sg.incesseris
incessere
incessēbāris
incessēbāre
incessēris
incessēre
3rd sg.incessiturincessēbāturincessētur
1st pl.incessimurincessēbāmurincessēmur
2nd pl.incessiminīincessēbāminīincessēminī
3rd pl.incessunturincessēbanturincessentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.incessarincesserer
2nd sg.incessāris
incessāre
incesserēris
incesserēre
3rd sg.incessāturincesserētur
1st pl.incessāmurincesserēmur
2nd pl.incessāminīincesserēminī
3rd pl.incessanturincesserentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.incesseincessere
pres. 2nd pl.incessiteincessiminī
fut. 2nd sg.incessitōincessitor
fut. 3rd sg.incessitōincessitor
fut. 2nd pl.incessitōte—
fut. 3rd pl.incessuntōincessuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveincessereincessī
perfect infinitiveincessīvisse
incessisse
incessum esse
future infinitiveincessūrum esseincessum īrī
present participleincessēns—
perfect participle—incessus
future participleincessūrusincessendus
incessundus, incessenda, incessendā, incessendae, incessendam, incessendārum, incessendās, incessende, incessendīs, incessendōrum, incessendōs
gerundincessendī, incessendō, incessendumsupineincessum, incessū

incesso, cessīvi (less freq. cessi. Tac H. 2, 23; 3, 77; Luc. 5, 680), 3, v. a. incedo,
I. to fall upon, assault, assail, attack (perh. not ante-Aug.).
I. Lit.: quae (pars corporis) cum jaculis saxisque incesseretur, Liv. 8, 24, 15: vagos suos pro hostibus lapidibus incessebant, id. 26, 10, 7; cf.: infestis digitis ora et oculos, Suet. Calig. 25; id. Claud. 8: feras argenteis vasis incessivere tum primum noxii, Plin. 33, 3, 16, § 53: telorum lapidumque jactu, Ov. M. 13, 566: a pueris ii more quodam gentis saxis globosis, funda mare apertum incessentes exercebantur, Liv. 38, 29, 4 Weissenb. ad loc.: jaculis et voce superba Tecta incessentem, Stat. Th. 11, 361; Sil. 1, 473.—Absol.: saevis telis, Ov. M. 14, 402: stercore et caeno, Suet. Vit. 17. —
II. Trop., to attack, assault, esp. with words, to reprove, reproach, accuse: reges dictis protervis, Ov. M. 13, 232: aliquem verbis amaris, Sil. 11, 209; cf. Ov. Tr. 3, 11, 31: aliquem conviciis, Suet. Tib. 11; id. Ner. 35: adversarios maledictis, id. ib. 23: senatum diris exsecrationibus, id. Claud. 12: Sallustium noto epigrammate, Quint. 8, 3, 29: juvenes objurgatione justa, Gell. 1, 2, 6: nomen hominis acerba cavillatione, Suet. Tib. 57 al.: aliquem bello, Stat. S. 1, 4, 76: aliquem poenis, id. Th. 1, 245: aliquem criminibus, to accuse him, Tac. H. 2, 23: aliquem occultis suspicionibus, id. ib. 3, 65: aliquem ut tumidiorem, Quint. 12, 10, 12: aliquem ut impium erga parentes, Suet. Rhet. 6: nomen ut argumentum morum incessit, Quint. 5, 10, 31; cf.: aliquem tamquam superbe saeveque egisset, Tac. H. 3, 77: sermonem cum risu aliquos incessentem, Quint. 6, 3, 21: si aut nationes totae aut ordines incessantur, id. 6, 3, 35: paucitatem, conspirationem, vilitatem, gratiam, id. 5, 7, 23: ne incesse moras, Stat. Th. 11, 390.—Of a disease: pestilentia incesserat pari clade in Romanos Poenosque, Liv. 28, 46, 15: tanta incesserit in ea castra vis morbi, id. 29, 10, 3.—Of fear, etc.: timor deinde patres incessit, ne, etc., Liv. 1, 17, 4: super haec timor incessit Sabini belli, id. 2, 27, 10: tantus terror Tarquinium incessit, id. 2, 7, 1.—Of other feelings: cupido incessit animos juvenum, sciscitandi, etc., Liv. 1, 56, 10: tanta admiratio miseratioque viri incessit homines, ut, etc., id. 9, 8, 11: cura incesserat patres, id. 4, 50, 7: incessit omnes stupor et admiratio, Just. 22, 6, 11.

Origins

A back-formation from the perfect incessī of incēdō.

In English words that came into English from incessō

  • incessiveincessus

Quick answers

What does incessō mean in Latin?
incessō, a verb, means “to assault, assail, attack, fall upon; to reproach, abuse; to advance, march along, progress”.
What are the principal parts of incessō?
incessō, incessere, incessīvī, incessum (third conjugation).
How do you pronounce incessō?
In classical Latin, [ɪŋˈkɛs.soː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in̠ʲˈt͡ʃɛs.so].