LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

incertus1

incertus (feminine incerta, neuter incertum, comparative incertior, superlative incertissimus)
Classical[ɪŋˈkɛr.tʊs]Ecclesiastical[in̠ʲˈt͡ʃɛr.tus]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. adjectiveuncertain, doubtful, not sure, unsure
    [...] “Sed fātīs incerta feror, [...].”[Venus replies to Juno:] “But I, being subject to the fates, am uncertain ….”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.110
    pater semper incertus estthe father is always uncertain
  2. adjectivenot knowing, doubting (said of persons)
  3. adjectivenot known, obscure (said of things)
  4. adjectivehesitant, hesitating, irresolute, undecided

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī dubitat; nōn certus.
incertus -a -um — in Mille Verba, ch. Lūdī Puerōrum

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeincertusincertaincertum
genitiveincertīincertaeincertī
dativeincertōincertaeincertō
accusativeincertumincertamincertum
ablativeincertōincertāincertō
vocativeincerteincertaincertum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeincertīincertaeincerta
genitiveincertōrumincertārumincertōrum
dativeincertīsincertīsincertīs
accusativeincertōsincertāsincerta
ablativeincertīsincertīsincertīs
vocativeincertīincertaeincerta

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

incertus sum, quid consilii capiam
I am undecided...
aliquid dubium, incertum relinquere
to leave a thing undecided.

incertus, a, um (archaic
I. gen. plur. incertūm, Pac. ap. Non. 495, 27), adj. 2. incertus; hence, acc. to certus.
I. Object., of things whose (external or internal) qualities are not firmly established, uncertain, unsettled, doubtful, untrustworthy, not fast, not firm (class.): amicus certus in re incerta cernitur, Enn. ap. Cic. Lael. 17, 64 (Trag. v. 428 Vahl.); cf. id. ap. Non. 166, 22 (Trag. v. 12 Vahl.): incerti socii an hostes essent, Liv. 30, 35, 9: incertus (infans) masculus an femina esset, id. 31, 12, 6; cf. Sall. J. 49, 5: cum incerta bellum an pax cum Celtiberis essent, Liv. 34, 19, 8 Weissenb.: spe incerta certum mihi laborem sustuli, Ter. Hec. prol. alt. 9; id. And. 2, 3, 16: nuptiae, id. ib. 5, 1, 11: aetas (puerilis) maxime lubrica atque incerta, Cic. Verr. 2, 5, 52, § 137: itinera, Caes. B. G. 5, 37 fin.: dominatus, Cic. Rep. 1, 17: status, id. ib. 1, 26: sedes, Sall. C. 6, 1: ambiguae testis incertaeque rei, Juv. 8, 81: comarum Anulus incertā non bene fixus acu, not fast, Mart. 2, 66, 2: colligere incertos et in ordine ponere crines, dishevelled, Ov. Am. 1, 11, 1: per incertam lunam sub luce maligna, not clearly visible, dim, Verg. A. 6, 270: soles, id. ib. 3, 203: securis, that did not strike with a sure blow, id. ib. 2, 224: vultus, disturbed, uneasy, Sall. J. 106, 2: ille vitam suam ad incertissimam spem reservavit, Cic. Sest. 22, 50: arbori incertae nullam prudentia cani Rectoris cum ferret opem, the ship uncertain in her course, because no longer obeying the helm, Juv. 12, 32 Halm. — In neutr. ellipt.: clauserant portas incertum vi an voluntate, Liv. 31, 41, 2; 31, 43, 7 al. — Neutr. as adv. (poet.): incertum vigilans, Ov. H. 10, 9; Stat. Th. 5, 212. —
II. Subject., as respects one's perceptions or convictions, not firmly established, uncertain, undetermined, doubtful, dubious (so most freq. in prose and poetry): nihil est incertius vulgo, Cic. Mur. 17, 36: casus, id. Or. 28, 98: ut alia certa, alia incerta esse dicunt, id. Off. 2, 2, 7; cf.: est igitur ridiculum, quod est dubium, id relinquere incertum, id. Mur. 32, 68; and: incerta atque dubia, Plin. 17, 1, 1, § 9 fin.: ut incertis temporibus diversisque itineribus iretur, Caes. B. G. 7, 16 fin.; so, eventus reliqui temporis, Cic. Quint. 26, 83: exitus pugnarum, id. Mil. 21, 56: adulterium, Quint. 7, 2, 52: auctor, id. 5, 11, 41: cujus ora puellares faciunt incerta capilli, make the sex doubtful, Juv. 15, 137: incerta persona heres institui non potest, Ulp. Fragm. 22, 4; Gai. Inst. 2, 242; cf. 2, 238.—
(b). With rel. or interrog.-clause: nunc mihi incertumst, abeam an maneam, Plaut. Aul. 4, 9, 19: moriendum certe est, et id incertum, an hoc ipso die, Cic. Sen. 20, 74; cf. Quint. 1, 6, 27: (Gallus) avem, an gentem, an nomen, an fortunam corporis significet, incertum est, id. 7, 9, 2: confessus est quidem sed incertum, utrum quia verum erat, an quia, etc., Plin. Ep. 4, 11, 5: neque plane occultati humilitate arborum et tamen incerti, quidnam esset, Sall. J. 49, 5 Kritz.—Abl. absol.: multi annantes navibus incerto prae tenebris, quid aut peterent aut vitarent, foede interierunt, Liv. 28, 36, 12.—
2. Subst.: incer-tum, i, n., an uncertainty: quicquid incerti mihi in animo prius aut ambiguum fuit, Nunc liquet, nunc defaecatum est, Plaut. Ps. 2, 4, 69: ne cujus incerti vanique auctor esset, Liv. 4, 13, 9: incerta maris et tempestatum, Tac. A. 3, 54: incerta fortunae experiri, Plin. Ep. 3, 19, 4: incerta belli, Liv. 30, 2: bona, fortunae possessionesque omnium in dubium incertumque revocabuntur, Cic. Caecin. 27, 76; cf. id. ib. 13, 38: Minucius praefectus annonae in incertum creatus, for an indefinite time, Liv. 4, 13, 7: postremo fugere an manere tutius foret, in incerto erat, Sall. J. 38, 5: Allobroges diu in incerto habuere, quidnam consilii caperent, id. C. 41, 1; cf. id. J. 46, 8: imperia ducum in incerto reliquerat, Tac. H. 2, 33 fin.—
B. Transf., of a person who is in a state of uncertainty respecting any thing, uncertain, in uncertainty, hesitating, doubtful: quo ego ope mea Pro incertis certos compotesque consili Dimitto, Enn. ap. Cic. de Or. 1, 45, 199 (Trag. v. 188 Vahl.): nolo suspensam et incertam plebem Romanam obscura spe et caeca exspectatione pendere, Cic. Agr. 2, 25, 66; so, varius incertusque agitabat, Sall. J. 74, 1; Plaut. Ep. 3, 4, 3: ego certe me incerto scio hoc daturum nemini homini, id. As. 2, 4, 60.—
(b). With rel.-clause: quid dicam hisce, incertus sum, Ter. Hec. 3, 4, 36: cum incertus essem, ubi esses, Cic. Att. 1, 9, 1: incerti ignarique, quid potissimum facerent, Sall. J. 67, 1: incerti quidnam esset, id. ib. 49, 5: incertus, quonam modo aciem instrueret, id. ib. 101, 2: incerti, quo fata ferant, ubi sistere detur, Verg. A. 3, 7: incertus, Geniumne loci famulumne parentis Esse putet, id. ib. 5, 95: faber, incertus scamnum faceretne Priapum, Hor. S. 1, 8, 2.—
(g). With gen. (not in Cic.): summarum rerum incerti, Enn. ap. Cic. de Or. 1, 45, 199 (Trag. v. 187 Vahl.): incertusque meae paene salutis eram, Ov. Tr. 3, 3, 4: sententiae, Liv. 4, 57, 3: veri, id. 4, 23, 3; 1, 27, 6: rerum, id. 24, 24, 9: ultionis, Tac. A. 2, 75: sui, Stat. Th. 5, 525: naves incertae locorum, Auct. B. Afr. 7: mox incertus animi, fesso corpore, etc., Tac. A. 6, 46; id. H. 3, 55 fin.: futurorum, Plin. Ep. 9, 13, 11: consilii, Curt. 8, 10, 27.—
(d). With abl.: incerti metu, Val. Fl. 3, 602.—(ε) With de and abl.: incertus de salute alicujus, Plin. Ep. 6, 20, 10.—Hence, adv. in two forms: incertē and incerto (both ante-class.), uncertainly, not certainly, dubiously: incerte errat animus, Enn. ap. Gell. 19, 10, 12 (Trag. v. 259 Vahl.): vagat exsul, Pac. ap. Non. 467, 25 (Trag. Rel. p. 87 Rib.): ubi Habitet dum incerto scio, Plaut. Ep. 3, 4, 69: incerto scio, id. Ps. 4, 2, 7: incerto autumo, id. Ep. 4, 1, 18.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinincertus

Latin certus Latin incertus From in- (“un-”) + certus.

Descendants
  • Translingualincertae sedis
noun · masculinesecond declension
incertus2
incertus m (genitive incertī)
Classical[ɪŋˈkɛr.tʊs]Ecclesiastical[in̠ʲˈt͡ʃɛr.tus]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. masculineuncertainty

Declension

declension
formsingularplural
nominativeincertusincertī
genitiveincertīincertōrum
dativeincertōincertīs
accusativeincertumincertōs
ablativeincertōincertīs
vocativeincerteincertī

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinincertus

Latin certus Latin incertus From in- (“un-”) + certus.

Quick answers

What does incertus mean in Latin?
incertus, a adjective, means “uncertain, doubtful, not sure, unsure; not knowing, doubting (said of persons); not known, obscure (said of things)”.
How do you pronounce incertus?
In classical Latin, [ɪŋˈkɛr.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in̠ʲˈt͡ʃɛr.tus].
Where does incertus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin incertus.