noun · neutersecond declension
incendium
incendium n (genitive incendiī or incendī)
Classical[ɪŋˈkɛn.di.ũː]Ecclesiastical[in̠ʲˈt͡ʃɛn.di.um]
Meaning
- neuterA fire, inferno, conflagration; heat; torch.
- neuterpassion, vehemence
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ignis magnus urbisincendium -ī (n) — in Aeneis, ch. 6
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | incendium | incendia |
| genitive | incendiī incendī | incendiōrum |
| dative | incendiō | incendiīs |
| accusative | incendium | incendia |
| ablative | incendiō | incendiīs |
| vocative | incendium | incendia |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- incendio deleri, absūmi
- to be burned to ashes.
- incendio flagrare, or simply conflagrare, ardere (Liv. 30. 7)
- to be on fire, in flames.
incendĭum, ĭi, n. incendo,
I. a burning, fire, conflagration.
I. Lit. (freq. and class.; equally common in sing. and plur.):
incendium facere, to set fire to, Cic. Par. 4, 2, 31; Caes. B. G. 5, 19 fin.: excitare, restinguere, Cic. Mur. 25, 51 (v. under II.): in ipso urbis incendio, Caes. B. C. 1, 5, 3: frumentum flumine atque incendio corruperunt, id. B. G. 7, 55, 8: omnia incendiis vastare, Hirt. B. G. 8, 25, 1; cf.: nihil cogitant nisi caedes, nisi incendia, nisi rapinas, Cic. Cat. 2, 5, 10: si incendium in arce fuerit, Quint. 7, 7, 4: si janua tenebitur incendio, id. 2, 13, 16: cunctos qui proelio superfuerant, incendium hausit, Tac. H. 4, 60 fin.: neglecta solent incendia sumere vires, Hor. Ep. 1, 18, 85; cf. Verg. A. 5, 680: Aetna nocturnis mirus incendiis, Plin. 3, 8, 14, § 88: vivendum est illic, ubi nulla incendia, Juv. 3, 197: incendia praedandi causa facere, Paul. Sent. 5, 20, 1: fortuita incendia, id. ib. 5, 20, 3.—B. Transf.
1. In gen., fire, burning, heat (poet. and in post-Aug. prose):
siderum, Plin. 2, 68, 68, § 172: Auster Africae incendia cum serenitate affert, id. 18, 33, 76, § 329: stomachi, Lucr. 4, 872.—II. Trop., fire, flame, heat, glow, vehemence (class.; a favorite trope of Cic.).
A. In gen.:
si quod esset in suas fortunas incendium excitatum, id se non aquā sed ruinā restincturum, Cic. Mur. 25, 51 fin.; cf. id. Rep. 1, 1: miseriarum, id. Tusc. 4, 32, 69: invidiae incendio conflagrare, id. Cat. 1, 11, 29: incendio alieni judicii conflagrare, Liv. 39, 6, 4: res cogit, huic tanto incendio succurrere omnes, qui, etc., Asin. Poll. ap. Cic. Fam. 10, 33, 5: populare, Liv. 22, 40, 3: annonae, a raising of the price of corn, Manil. 4, 168; Ps.-Quint. Decl. 12, 4.— B. Esp., the fire of passion: ita mihi in pectore atque in corde facit amor incendium, Plaut. Merc. 3, 4, 3:
cupiditatum incendiis inflammatus, Cic. Fin. 5, 24, 70: restinctis jam animorum incendiis, id. Or. 8, 27: oratione concitare, id. de Or. 2, 47, 197: abstruso pectus ejus flagravit incendio (i. e. dolore), Vell. 2, 130, 4: militaris tumultus, id. 2, 125, 4: aliae Satyris incendia mitia praebent, enkindle, inflame, Ov. F. 1, 411: movere, id. A. A. 2, 301.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
incendium ī, n
in+CAND-, a burning, fire, conflagration: calamitosum, S.: in incendiis faciendis, Cs.: frumentum flumine atque incendio conruperunt, Cs.: nihil cogitant nisi incendia: neglecta solent incendia sumere virīs, H.: incendia gentes In cinerem vertunt, O.: socios inc<*> dia poscit, i. e. firebrands, V.—Fig., fire, flame, heat, glow, vehemence: in suas fortunas excitatum: incendio alieni iudici conflagrare, L.: cupiditatum incendiis inflammatus: incendia mitia, gentle passions, O.
Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin incendium From incendō + -ium.
Descendants
- Catalanincendi
- Frenchincendie
- Italianincendio
- Occitanincendifrom Old Occitan encendi
- Portugueseincêndio
- Romanianincendiu
- Spanishincendio
- Galicianincendio
- Sicilianncenniu