LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

incendium

incendium n (genitive incendiī or incendī)
Classical[ɪŋˈkɛn.di.ũː]Ecclesiastical[in̠ʲˈt͡ʃɛn.di.um]

Meaning

  1. neuterA fire, inferno, conflagration; heat; torch.
  2. neuterpassion, vehemence

Latīnē defined in Latin in our graded readers

ignis magnus urbis
incendium -ī (n) — in Aeneis, ch. 6

Declension

declension
formsingularplural
nominativeincendiumincendia
genitiveincendiī
incendī
incendiōrum
dativeincendiōincendiīs
accusativeincendiumincendia
ablativeincendiōincendiīs
vocativeincendiumincendia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

incendio deleri, absūmi
to be burned to ashes.
incendio flagrare, or simply conflagrare, ardere (Liv. 30. 7)
to be on fire, in flames.

incendĭum, ĭi, n. incendo,
I. a burning, fire, conflagration.
I. Lit. (freq. and class.; equally common in sing. and plur.): incendium facere, to set fire to, Cic. Par. 4, 2, 31; Caes. B. G. 5, 19 fin.: excitare, restinguere, Cic. Mur. 25, 51 (v. under II.): in ipso urbis incendio, Caes. B. C. 1, 5, 3: frumentum flumine atque incendio corruperunt, id. B. G. 7, 55, 8: omnia incendiis vastare, Hirt. B. G. 8, 25, 1; cf.: nihil cogitant nisi caedes, nisi incendia, nisi rapinas, Cic. Cat. 2, 5, 10: si incendium in arce fuerit, Quint. 7, 7, 4: si janua tenebitur incendio, id. 2, 13, 16: cunctos qui proelio superfuerant, incendium hausit, Tac. H. 4, 60 fin.: neglecta solent incendia sumere vires, Hor. Ep. 1, 18, 85; cf. Verg. A. 5, 680: Aetna nocturnis mirus incendiis, Plin. 3, 8, 14, § 88: vivendum est illic, ubi nulla incendia, Juv. 3, 197: incendia praedandi causa facere, Paul. Sent. 5, 20, 1: fortuita incendia, id. ib. 5, 20, 3.—
B. Transf.
1. In gen., fire, burning, heat (poet. and in post-Aug. prose): siderum, Plin. 2, 68, 68, § 172: Auster Africae incendia cum serenitate affert, id. 18, 33, 76, § 329: stomachi, Lucr. 4, 872.—
2. Concr., a firebrand, torch (poet.), Verg. A. 9, 71; Ov. M. 14, 539.—
II. Trop., fire, flame, heat, glow, vehemence (class.; a favorite trope of Cic.).
A. In gen.: si quod esset in suas fortunas incendium excitatum, id se non aquā sed ruinā restincturum, Cic. Mur. 25, 51 fin.; cf. id. Rep. 1, 1: miseriarum, id. Tusc. 4, 32, 69: invidiae incendio conflagrare, id. Cat. 1, 11, 29: incendio alieni judicii conflagrare, Liv. 39, 6, 4: res cogit, huic tanto incendio succurrere omnes, qui, etc., Asin. Poll. ap. Cic. Fam. 10, 33, 5: populare, Liv. 22, 40, 3: annonae, a raising of the price of corn, Manil. 4, 168; Ps.-Quint. Decl. 12, 4.—
B. Esp., the fire of passion: ita mihi in pectore atque in corde facit amor incendium, Plaut. Merc. 3, 4, 3: cupiditatum incendiis inflammatus, Cic. Fin. 5, 24, 70: restinctis jam animorum incendiis, id. Or. 8, 27: oratione concitare, id. de Or. 2, 47, 197: abstruso pectus ejus flagravit incendio (i. e. dolore), Vell. 2, 130, 4: militaris tumultus, id. 2, 125, 4: aliae Satyris incendia mitia praebent, enkindle, inflame, Ov. F. 1, 411: movere, id. A. A. 2, 301.

Origins

Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin incendium From incendō + -ium.

Descendants
  • Catalanincendi
  • Frenchincendie
  • Italianincendio
  • Occitanincendifrom Old Occitan encendi
  • Portugueseincêndio
  • Romanianincendiu
  • Spanishincendio
  • Galicianincendio
  • Sicilianncenniu

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does incendium mean in Latin?
incendium, a noun, means “A fire, inferno, conflagration; heat; torch.”.
What is the genitive of incendium?
The genitive singular is incendiī. incendium is neuter, second declension.
How do you pronounce incendium?
In classical Latin, [ɪŋˈkɛn.di.ũː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in̠ʲˈt͡ʃɛn.di.um].