adverb
incautē
incautē (comparative incautius, superlative incautissimē)
Meaning
- incautiously, inconsiderately, recklessly, unwarily, heedlessly
incautē, adv., v. incautus
I. fin.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
incautē adv. with comp.
incautus, incautiously, inconsiderately, recklessly: stulte omnia et incaute: pugnare, L.: incautius custodiae dispositae, Cs.: murum incautius subit, L.
Origins
From incautus (“incautious, unexpected”) + -ē.