LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

incantō

incantō (present infinitive incantāre, perfect active incantāvī, supine incantātum)
Classical[ɪŋˈkan.toː]Ecclesiastical[iŋˈkan.to]

Meaning

  1. to sing
  2. to recite, say or mutter over (a magic form of words)
  3. to consecrate with spells; enchant

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.incantōincantābamincantābōincantāvīincantāveramincantāverō
incantārō
2nd sg.incantāsincantābāsincantābisincantāvistī
incantāstī
incantāverās
incantārās
incantāveris
3rd sg.incantatincantābatincantābitincantāvitincantāverat
incantārat
incantāverit
incantārit
1st pl.incantāmusincantābāmusincantābimusincantāvimusincantāverāmusincantāverimus
incantārimus
2nd pl.incantātisincantābātisincantābitisincantāvistis
incantāstis
incantāverātis
incantārātis
incantāveritis
incantāritis
3rd pl.incantantincantābantincantābuntincantāvērunt
incantāvēre, incantārunt
incantāverant
incantārant
incantāverint
incantārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.incantemincantāremincantāverim
incantārim
incantāvissem
incantāssem
2nd sg.incantēsincantārēsincantāverīsincantāvissēs
incantāssēs
3rd sg.incantetincantāretincantāverit
incantārit
incantāvisset
incantāsset
1st pl.incantēmusincantārēmusincantāverīmus
incantārīmus
incantāvissēmus
incantāssēmus
2nd pl.incantētisincantārētisincantāverītis
incantārītis
incantāvissētis
incantāssētis
3rd pl.incantentincantārentincantāverint
incantārint
incantāvissent
incantāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.incantorincantābarincantābor
2nd sg.incantāris
incantāre
incantābāris
incantābāre
incantāberis
incantābere
3rd sg.incantāturincantābāturincantābitur
1st pl.incantāmurincantābāmurincantābimur
2nd pl.incantāminīincantābāminīincantābiminī
3rd pl.incantanturincantābanturincantābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.incanterincantārer
2nd sg.incantēris
incantēre
incantārēris
incantārēre
3rd sg.incantēturincantārētur
1st pl.incantēmurincantārēmur
2nd pl.incantēminīincantārēminī
3rd pl.incantenturincantārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.incantāincantāre
pres. 2nd pl.incantāteincantāminī
fut. 2nd sg.incantātōincantātor
fut. 3rd sg.incantātōincantātor
fut. 2nd pl.incantātōte—
fut. 3rd pl.incantantōincantantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveincantāreincantārī
perfect infinitiveincantāvisse
incantāsse
incantātum esse
future infinitiveincantātūrum esseincantātum īrī
present participleincantāns—
perfect participle—incantātus
incantāta, incantātā, incantātae, incantātam, incantātārum, incantātās, incantātī, incantātōrum, incantātōs
future participleincantātūrus
incantātūra, incantātūrā, incantātūrae, incantātūram, incantātūrārum, incantātūrās, incantātūre, incantātūrī, incantātūrīs, incantātūrō, incantātūrōrum, incantātūrōs, incantātūrum
incantandus
incantanda, incantandā, incantandae, incantandam, incantandārum, incantandās, incantande, incantandīs, incantandōrum, incantandōs
gerundincantandī, incantandō, incantandumsupineincantātum, incantātū

in-canto, āvi, ātum, 1, v. a. and n. *
I. To sing in, with dat.: passer incantans saepiculae (i. e. in saepicula), App. M. 8, p. 210, 26. —
II. In partic.
A. To say over, mutter, or chant a magic formula against some one: QVI MALVM CARMEN INCANTASSET, Fragm. XII. Tab. ap. Plin. 28, 2, 4, § 17.—
B. Transf.
1. To consecrate with charms or spells: incantata vincula, lovelcnots, Hor. S. 1, 8, 49.—
2. To bewitch, enchant: quaesisti, quod mihi emolumentum fuerit incantandi (sc. illam)? App. Mag. p. 305: incantata mulier, id. ib.: pileum vetitis artibus, Amm. 14, 7, 7.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinincantō

Proto-Indo-European *keh₂n- Proto-Indo-European *kh₂néti Proto-Italic *kanō Latin canō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin cantō Latin incantō From in- + cantō.

Descendants
  • Catalanencantar
  • Englishenchant
  • Englishincant
  • Englishincantate
  • Frenchenchanter
  • Italianincantare
  • Portugueseencantar
  • Romanianîncânta
  • Romanianîncântare
  • Spanishencantar

In English words that came into English from incantō

  • enchantincantō
  • incantationincantatio
  • enchanterincantātor
  • incantateincantātus
  • incantincantō

Quick answers

What does incantō mean in Latin?
incantō, a verb, means “to sing; to recite, say or mutter over (a magic form of words); to consecrate with spells”.
What are the principal parts of incantō?
incantō, incantāre, incantāvī, incantātum (first conjugation).
How do you pronounce incantō?
In classical Latin, [ɪŋˈkan.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋˈkan.to].
Where does incantō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin incantō.
Which English words come from incantō?
English words that go back to Latin incantō include enchant, incantate, incant, incantation and enchanter.