verbfirst conjugation
incantō
incantō (present infinitive incantāre, perfect active incantāvī, supine incantātum)
Classical[ɪŋˈkan.toː]Ecclesiastical[iŋˈkan.to]
Meaning
- to sing
- to recite, say or mutter over (a magic form of words)
- to consecrate with spells; enchant
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | incantō | incantābam | incantābō | incantāvī | incantāveram | incantāverō incantārō |
| 2nd sg. | incantās | incantābās | incantābis | incantāvistī incantāstī | incantāverās incantārās | incantāveris |
| 3rd sg. | incantat | incantābat | incantābit | incantāvit | incantāverat incantārat | incantāverit incantārit |
| 1st pl. | incantāmus | incantābāmus | incantābimus | incantāvimus | incantāverāmus | incantāverimus incantārimus |
| 2nd pl. | incantātis | incantābātis | incantābitis | incantāvistis incantāstis | incantāverātis incantārātis | incantāveritis incantāritis |
| 3rd pl. | incantant | incantābant | incantābunt | incantāvērunt incantāvēre, incantārunt | incantāverant incantārant | incantāverint incantārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | incantem | incantārem | incantāverim incantārim | incantāvissem incantāssem |
| 2nd sg. | incantēs | incantārēs | incantāverīs | incantāvissēs incantāssēs |
| 3rd sg. | incantet | incantāret | incantāverit incantārit | incantāvisset incantāsset |
| 1st pl. | incantēmus | incantārēmus | incantāverīmus incantārīmus | incantāvissēmus incantāssēmus |
| 2nd pl. | incantētis | incantārētis | incantāverītis incantārītis | incantāvissētis incantāssētis |
| 3rd pl. | incantent | incantārent | incantāverint incantārint | incantāvissent incantāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | incantor | incantābar | incantābor |
| 2nd sg. | incantāris incantāre | incantābāris incantābāre | incantāberis incantābere |
| 3rd sg. | incantātur | incantābātur | incantābitur |
| 1st pl. | incantāmur | incantābāmur | incantābimur |
| 2nd pl. | incantāminī | incantābāminī | incantābiminī |
| 3rd pl. | incantantur | incantābantur | incantābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | incanter | incantārer |
| 2nd sg. | incantēris incantēre | incantārēris incantārēre |
| 3rd sg. | incantētur | incantārētur |
| 1st pl. | incantēmur | incantārēmur |
| 2nd pl. | incantēminī | incantārēminī |
| 3rd pl. | incantentur | incantārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | incantā | incantāre |
| pres. 2nd pl. | incantāte | incantāminī |
| fut. 2nd sg. | incantātō | incantātor |
| fut. 3rd sg. | incantātō | incantātor |
| fut. 2nd pl. | incantātōte | — |
| fut. 3rd pl. | incantantō | incantantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | incantāre | incantārī |
| perfect infinitive | incantāvisse incantāsse | incantātum esse |
| future infinitive | incantātūrum esse | incantātum īrī |
| present participle | incantāns | — |
| perfect participle | — | incantātus incantāta, incantātā, incantātae, incantātam, incantātārum, incantātās, incantātī, incantātōrum, incantātōs |
| future participle | incantātūrus incantātūra, incantātūrā, incantātūrae, incantātūram, incantātūrārum, incantātūrās, incantātūre, incantātūrī, incantātūrīs, incantātūrō, incantātūrōrum, incantātūrōs, incantātūrum | incantandus incantanda, incantandā, incantandae, incantandam, incantandārum, incantandās, incantande, incantandīs, incantandōrum, incantandōs |
gerundincantandī, incantandō, incantandumsupineincantātum, incantātū
in-canto, āvi, ātum, 1, v. a. and n. *
I. To sing in, with dat.:
passer incantans saepiculae (i. e. in saepicula), App. M. 8, p. 210, 26. — II. In partic.
A. To say over, mutter, or chant a magic formula against some one: QVI MALVM CARMEN INCANTASSET, Fragm. XII. Tab. ap. Plin. 28, 2, 4, § 17.—
B. Transf.
1. To consecrate with charms or spells:
incantata vincula, lovelcnots, Hor. S. 1, 8, 49.— 2. To bewitch, enchant:
quaesisti, quod mihi emolumentum fuerit incantandi (sc. illam)? App. Mag. p. 305: incantata mulier, id. ib.: pileum vetitis artibus, Amm. 14, 7, 7.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-cantō —, ātus, āre,
to enchant, fix a spell upon: incantata vincula, love-charms, H.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinincantō
Proto-Indo-European *keh₂n- Proto-Indo-European *kh₂néti Proto-Italic *kanō Latin canō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin cantō Latin incantō From in- + cantō.
Descendants
- Catalanencantar
- Englishenchant
- Englishincant
- Englishincantate
- Frenchenchanter
- Italianincantare
- Portugueseencantar
- Romanianîncânta
- Romanianîncântare
- Spanishencantar
In English words that came into English from incantō
- enchantincantō
- incantationincantatio
- enchanterincantātor
- incantateincantātus
- incantincantō