LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

inanimus

inanimus (feminine inanima, neuter inanimum)
Classical[ɪˈna.nɪ.mʊs]Ecclesiastical[iˈnaː.ni.mus]

Meaning

  1. adjectivelifeless, inanimate

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinanimusinanimainanimum
genitiveinanimīinanimaeinanimī
dativeinanimōinanimaeinanimō
accusativeinanimum
inanimem
inanimam
inanimem
inanimum
ablativeinanimōinanimāinanimō
vocativeinanimeinanimainanimum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinanimī
inanimēs
inanimae
inanimēs
inanima
inanimia
genitiveinanimōrum
inanimium
inanimārum
inanimium
inanimōrum
inanimium
dativeinanimīs
inanimibus
inanimīs
inanimibus
inanimīs
inanimibus
accusativeinanimōs
inanimēs
inanimās
inanimēs
inanima
inanimia
ablativeinanimīs
inanimibus
inanimīs
inanimibus
inanimīs
inanimibus
vocativeinanimī
inanimēs
inanimae
inanimēs
inanima
inanimia

ĭnănĭmus, a, um, adj. 2. in-animus,
I. lifeless, inanimate (class.; cf. Madv. ad Cic. Fin. p. 534): cum inter inanimum et animal hoc maxime intersit, quod inanimum nihil agit, animal agit aliquid, Cic. Ac. 2, 12, 37; cf.: inanimum est omne, quod pulsu agitatur externo; quod autem est animal, id motu cietur interiore et suo, id. Tusc. 1, 23, 54: cujusque generis vel inanimi vel animantis origo, id. ib. 5, 24, 69; id. Rep. 6, 26: res (opp. quodque animal), id. Div. 2, 47, 98: natura, id. N. D. 2, 30, 76: muta atque inanima, Cic. Verr. 2, 5, 67, § 171; so with muta, id. N. D. 1, 14, 36; Tac. A. 4, 69 fin.: omnes res, animantes et inanimae, Auct. Her. 4, 48, 61; 4, 53, 66; cf.: ex mutis animalibus aut inanimis, Quint. 5, 3, 23: satiati caede animantium, quae inanima erant, etc., Liv. 41, 18, 4.

Origins

From in- (privative suffix) + anima + -us.

Quick answers

What does inanimus mean in Latin?
inanimus, a adjective, means “lifeless, inanimate”.
How do you pronounce inanimus?
In classical Latin, [ɪˈna.nɪ.mʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iˈnaː.ni.mus].