adjectivefirst/second-declension adjective
ināniloquus
ināniloquus (feminine ināniloqua, neuter ināniloquum)
Classical[ɪ.naːˈnɪ.ɫɔ.kʊs]Ecclesiastical[i.naˈniː.lo.kʷus]
Meaning
- adjectivetalking in vain
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ināniloquus | ināniloqua | ināniloquum |
| genitive | ināniloquī | ināniloquae | ināniloquī |
| dative | ināniloquō | ināniloquae | ināniloquō |
| accusative | ināniloquum | ināniloquam | ināniloquum |
| ablative | ināniloquō | ināniloquā | ināniloquō |
| vocative | ināniloque | ināniloqua | ināniloquum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ināniloquī | ināniloquae | ināniloqua |
| genitive | ināniloquōrum | ināniloquārum | ināniloquōrum |
| dative | ināniloquīs | ināniloquīs | ināniloquīs |
| accusative | ināniloquōs | ināniloquās | ināniloqua |
| ablative | ināniloquīs | ināniloquīs | ināniloquīs |
| vocative | ināniloquī | ināniloquae | ināniloqua |
ĭnānĭlŏquus, a, um, adj. inanis-loquor,
I. that talks in vain, Plaut. Ps. 1, 3, 24 Ritschl N. cr.; cf. inaniloquus κενολόγος, Gloss. Philox.
Origins
From inānis (“empty, vain”) + -loquus (“speaking”).