LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

inamābilis

inamābilis (neuter inamābile)
Classical[ɪ.naˈmaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[i.naˈmaː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationunattractive, unworthy of love, repulsive

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinamābilisinamābilisinamābile
genitiveinamābilisinamābilisinamābilis
dativeinamābilīinamābilīinamābilī
accusativeinamābileminamābileminamābile
ablativeinamābilīinamābilīinamābilī
vocativeinamābilisinamābilisinamābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinamābilēsinamābilēsinamābilia
genitiveinamābiliuminamābiliuminamābilium
dativeinamābilibusinamābilibusinamābilibus
accusativeinamābilīs
inamābilēs
inamābilīs
inamābilēs
inamābilia
ablativeinamābilibusinamābilibusinamābilibus
vocativeinamābilēsinamābilēsinamābilia

Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879

ĭn-ămābĭlis, e, adj.,
I. not worthy of love, not lovely, repugnant, revolting, hateful, odious (poet. and in post-Aug. prose): inamabilis, illepidus vivo, Plaut. Bacch. 4, 3, 3: genus ipsum inamabile, inamoenum, Plin. Ep. 9, 10, 3: tristique palus inamabilis undā, Verg. A. 6, 438: regnum (of the Lower World), Ov. M. 4, 477; 14, 590: feritas, id. P. 1, 6, 5: nihil est inamabilius quam diligens stultitia, Sen. Contr. 3, 20 med. — In the neutr. adverb.: inamabile ridet, Ov. A. A. 3, 289.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latininamābilis

Latin amābilis Latin inamābilis From in- + amābilis (“lovely; lovable”).