adjectivethird-declension two-termination adjective
inamābilis
inamābilis (neuter inamābile)
Classical[ɪ.naˈmaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[i.naˈmaː.bi.lis]
Meaning
- two terminationunattractive, unworthy of love, repulsive
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inamābilis | inamābilis | inamābile |
| genitive | inamābilis | inamābilis | inamābilis |
| dative | inamābilī | inamābilī | inamābilī |
| accusative | inamābilem | inamābilem | inamābile |
| ablative | inamābilī | inamābilī | inamābilī |
| vocative | inamābilis | inamābilis | inamābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inamābilēs | inamābilēs | inamābilia |
| genitive | inamābilium | inamābilium | inamābilium |
| dative | inamābilibus | inamābilibus | inamābilibus |
| accusative | inamābilīs inamābilēs | inamābilīs inamābilēs | inamābilia |
| ablative | inamābilibus | inamābilibus | inamābilibus |
| vocative | inamābilēs | inamābilēs | inamābilia |
Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879
ĭn-ămābĭlis, e, adj.,
I. not worthy of love, not lovely, repugnant, revolting, hateful, odious (poet. and in post-Aug. prose):
inamabilis, illepidus vivo, Plaut. Bacch. 4, 3, 3: genus ipsum inamabile, inamoenum, Plin. Ep. 9, 10, 3: tristique palus inamabilis undā, Verg. A. 6, 438: regnum (of the Lower World), Ov. M. 4, 477; 14, 590: feritas, id. P. 1, 6, 5: nihil est inamabilius quam diligens stultitia, Sen. Contr. 3, 20 med. — In the neutr. adverb.: inamabile ridet, Ov. A. A. 3, 289.Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininamābilis
Latin amābilis Latin inamābilis From in- + amābilis (“lovely; lovable”).