verbfirst conjugation
imputō
imputō (present infinitive imputāre, perfect active imputāvī, supine imputātum)
Classical[ˈɪm.pʊ.toː]Ecclesiastical[ˈim.pu.to]
Meaning
- to reckon, charge, enter into the account
Et tanta stultitia mortālium est ut quae minimā et vīlissimā sunt, certē reparābilia, imputārī sibi cum impetrāvēre patiantur [...].
And so great is the foolishness of mortals that [those things] which are smallest and cheapest — certainly replaceable — [people] allow to be charged against themselves when obtained. (In other words, a person trades from the finite account of a lifetime for things deemed far less valuable than the time itself.)c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Epistulae Morales ad Lucilium 1.1.3 - figurativelyto attribute, credit to; to impute
Latīnē defined in Latin in our graded readers
culpam alicui dōimputō -āre — in Metamorphoses I, ch. 5
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | imputō | imputābam | imputābō | imputāvī | imputāveram | imputāverō imputārō |
| 2nd sg. | imputās | imputābās | imputābis | imputāvistī imputāstī | imputāverās imputārās | imputāveris |
| 3rd sg. | imputat | imputābat | imputābit | imputāvit | imputāverat imputārat | imputāverit imputārit |
| 1st pl. | imputāmus | imputābāmus | imputābimus | imputāvimus | imputāverāmus | imputāverimus imputārimus |
| 2nd pl. | imputātis | imputābātis | imputābitis | imputāvistis imputāstis | imputāverātis imputārātis | imputāveritis imputāritis |
| 3rd pl. | imputant | imputābant | imputābunt | imputāvērunt imputāvēre, imputārunt | imputāverant imputārant | imputāverint imputārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | imputem | imputārem | imputāverim imputārim | imputāvissem imputāssem |
| 2nd sg. | imputēs | imputārēs | imputāverīs | imputāvissēs imputāssēs |
| 3rd sg. | imputet | imputāret | imputāverit imputārit | imputāvisset imputāsset |
| 1st pl. | imputēmus | imputārēmus | imputāverīmus imputārīmus | imputāvissēmus imputāssēmus |
| 2nd pl. | imputētis | imputārētis | imputāverītis imputārītis | imputāvissētis imputāssētis |
| 3rd pl. | imputent | imputārent | imputāverint imputārint | imputāvissent imputāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | imputor | imputābar | imputābor |
| 2nd sg. | imputāris imputāre | imputābāris imputābāre | imputāberis imputābere |
| 3rd sg. | imputātur | imputābātur | imputābitur |
| 1st pl. | imputāmur | imputābāmur | imputābimur |
| 2nd pl. | imputāminī | imputābāminī | imputābiminī |
| 3rd pl. | imputantur | imputābantur | imputābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | imputer | imputārer |
| 2nd sg. | imputēris imputēre | imputārēris imputārēre |
| 3rd sg. | imputētur | imputārētur |
| 1st pl. | imputēmur | imputārēmur |
| 2nd pl. | imputēminī | imputārēminī |
| 3rd pl. | imputentur | imputārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | imputā | imputāre |
| pres. 2nd pl. | imputāte | imputāminī |
| fut. 2nd sg. | imputātō | imputātor |
| fut. 3rd sg. | imputātō | imputātor |
| fut. 2nd pl. | imputātōte | — |
| fut. 3rd pl. | imputantō | imputantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | imputāre | imputārī |
| perfect infinitive | imputāvisse imputāsse | imputātum esse |
| future infinitive | imputātūrum esse | imputātum īrī |
| present participle | imputāns imputante, imputantem, imputantēs, imputantī, imputantia, imputantibus, imputantis, imputantīs, imputantium | — |
| perfect participle | — | imputātus imputāta, imputātā, imputātae, imputātam, imputātārum, imputātās, imputātī, imputātōrum, imputātōs |
| future participle | imputātūrus imputātūra, imputātūrā, imputātūrae, imputātūram, imputātūrārum, imputātūrās, imputātūre, imputātūrī, imputātūrīs, imputātūrō, imputātūrōrum, imputātūrōs, imputātūrum | imputandus imputanda, imputandā, imputandae, imputandam, imputandārum, imputandās, imputande, imputandīs, imputandōrum, imputandōs |
gerundimputandī, imputandō, imputandumsupineimputātum, imputātū
impŭto (inp-), āvi, ātum, 1, v. a. inputo,
I. to bring into the reckoning, enter into the account, to reckon, charge (not ante-Aug.; cf. deputo).
I. Lit.:
vilici servi longe plus imputant seminis jacti quam quod severint, Col. 1, 7 fin.: sumptus alicui ... viatica et vecturas, Dig. 17, 2, 52, § 15: in quartam hereditatis imputantur res, quas jure hereditario capit, ib. 35, 2, 90: haec in numerum trium tutelarum, ib. 23, 2, 61.—II. Trop., to enter into the account, to reckon, attribute as a merit or a fault to one's self or another; to make a boast of, to credit to, to charge, ascribe, impute to (for the Ciceron. assignare, ascribere): fatum dies imputat, Sen. de Ira, 3, 42; cf. Mart. 5, 20, 13:
hoc non imputo in solutum, Sen. Ep. 8 fin.: gaudent muneribus, sed nec data imputant, nec acceptis obligantur, Tac. G. 21: noli imputare vanum beneficium mihi, Phaedr. 1, 22, 8; cf. Sen. Tranq. 6: huic (Masinissae) imputari victum Hannibalem, huic captum Syphacem, huic Carthaginem deletam, Just. 38, 6: alii transeunt quaedam imputantque quod transeant, Plin. Ep. 8, 21, 4; cf. Suet. Tib. 53: ipsum sibi eripere tot beneficiorum occasiones, tam numerosam obligandi imputandique materiam, Plin. Pan. 39, 3; so absol.: cum quidam crimen ultro faterentur, nonnulli etiam imputarent, made a merit of it, Suet. Ner. 36: saevit enim natumque objectat et imputat illis, charges upon them (his son's fate), Ov. M. 2, 400: mortem senioribus imputat annis, id. ib. 15, 470: rebellandi tempus Atheniensibus, Vell. 2, 23, 4: an ei caedes imputanda sit, a quo jurgium coepit? Quint. 5, 10, 72: suum exsilium rei publicae imputaturus, Sen. Ep. 86: prospera omnes sibi vindicant, adversa uni imputantur, Tac. Agr. 27: alicui moras belli aut causas rebellandi, id. ib. 34; id. H. 4, 14 fin.: culpam nostram illi, Plin. 18, 1, 1, § 2: et tibi scilicet, qui requisisti, imputabis, si digna ne epistula quidem videbuntur, Plin. Ep. 6, 20 fin.: sibi imputent cur minus idoneum fidejussorem acceperint, Dig. 42, 7, 1: imputet ipse deus nectar mihi, fiet acetum, may assign, give, Mart. 12, 48, 13: otia parva nobis, id. 4, 83, 2: hoc solum erit certamen, quis mihi plurimum imputet, Tac. H. 1, 38.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
imputō (inp-) āvī, ātus, āre
1 in+puto, to reckon, attribute, make account of, charge, ascribe, impute: data (munera), Ta.: beneficium mihi, Ph.: natum imputat illis, (the fate of) his son, O.: exercitui moras belli, Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinimputō
Latin putus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin putō Latin imputō From in- + putō (“esteem, consider”).
Descendants
- Catalanimputar
- Englishimpute
- Frenchimputer
- Italianimputare
- Portugueseimputar
- Romanianîmputa
- Romanianimputa
- Spanishimputar
- Galicianimputar
- Sicilianmputari
In English words that came into English from imputō
- imputeimputō
- imputationimputatio
- imp*imputō