LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

imputō

imputō (present infinitive imputāre, perfect active imputāvī, supine imputātum)
Classical[ˈɪm.pʊ.toː]Ecclesiastical[ˈim.pu.to]

Meaning

  1. to reckon, charge, enter into the account
    Et tanta stultitia mortālium est ut quae minimā et vīlissimā sunt, certē reparābilia, imputārī sibi cum impetrāvēre patiantur [...].And so great is the foolishness of mortals that [those things] which are smallest and cheapest — certainly replaceable — [people] allow to be charged against themselves when obtained. (In other words, a person trades from the finite account of a lifetime for things deemed far less valuable than the time itself.)c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Epistulae Morales ad Lucilium 1.1.3
  2. figurativelyto attribute, credit to; to impute

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.imputōimputābamimputābōimputāvīimputāveramimputāverō
imputārō
2nd sg.imputāsimputābāsimputābisimputāvistī
imputāstī
imputāverās
imputārās
imputāveris
3rd sg.imputatimputābatimputābitimputāvitimputāverat
imputārat
imputāverit
imputārit
1st pl.imputāmusimputābāmusimputābimusimputāvimusimputāverāmusimputāverimus
imputārimus
2nd pl.imputātisimputābātisimputābitisimputāvistis
imputāstis
imputāverātis
imputārātis
imputāveritis
imputāritis
3rd pl.imputantimputābantimputābuntimputāvērunt
imputāvēre, imputārunt
imputāverant
imputārant
imputāverint
imputārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.imputemimputāremimputāverim
imputārim
imputāvissem
imputāssem
2nd sg.imputēsimputārēsimputāverīsimputāvissēs
imputāssēs
3rd sg.imputetimputāretimputāverit
imputārit
imputāvisset
imputāsset
1st pl.imputēmusimputārēmusimputāverīmus
imputārīmus
imputāvissēmus
imputāssēmus
2nd pl.imputētisimputārētisimputāverītis
imputārītis
imputāvissētis
imputāssētis
3rd pl.imputentimputārentimputāverint
imputārint
imputāvissent
imputāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.imputorimputābarimputābor
2nd sg.imputāris
imputāre
imputābāris
imputābāre
imputāberis
imputābere
3rd sg.imputāturimputābāturimputābitur
1st pl.imputāmurimputābāmurimputābimur
2nd pl.imputāminīimputābāminīimputābiminī
3rd pl.imputanturimputābanturimputābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.imputerimputārer
2nd sg.imputēris
imputēre
imputārēris
imputārēre
3rd sg.imputēturimputārētur
1st pl.imputēmurimputārēmur
2nd pl.imputēminīimputārēminī
3rd pl.imputenturimputārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.imputāimputāre
pres. 2nd pl.imputāteimputāminī
fut. 2nd sg.imputātōimputātor
fut. 3rd sg.imputātōimputātor
fut. 2nd pl.imputātōte—
fut. 3rd pl.imputantōimputantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimputāreimputārī
perfect infinitiveimputāvisse
imputāsse
imputātum esse
future infinitiveimputātūrum esseimputātum īrī
present participleimputāns
imputante, imputantem, imputantēs, imputantī, imputantia, imputantibus, imputantis, imputantīs, imputantium
—
perfect participle—imputātus
imputāta, imputātā, imputātae, imputātam, imputātārum, imputātās, imputātī, imputātōrum, imputātōs
future participleimputātūrus
imputātūra, imputātūrā, imputātūrae, imputātūram, imputātūrārum, imputātūrās, imputātūre, imputātūrī, imputātūrīs, imputātūrō, imputātūrōrum, imputātūrōs, imputātūrum
imputandus
imputanda, imputandā, imputandae, imputandam, imputandārum, imputandās, imputande, imputandīs, imputandōrum, imputandōs
gerundimputandī, imputandō, imputandumsupineimputātum, imputātū

impŭto (inp-), āvi, ātum, 1, v. a. inputo,
I. to bring into the reckoning, enter into the account, to reckon, charge (not ante-Aug.; cf. deputo).
I. Lit.: vilici servi longe plus imputant seminis jacti quam quod severint, Col. 1, 7 fin.: sumptus alicui ... viatica et vecturas, Dig. 17, 2, 52, § 15: in quartam hereditatis imputantur res, quas jure hereditario capit, ib. 35, 2, 90: haec in numerum trium tutelarum, ib. 23, 2, 61.—
II. Trop., to enter into the account, to reckon, attribute as a merit or a fault to one's self or another; to make a boast of, to credit to, to charge, ascribe, impute to (for the Ciceron. assignare, ascribere): fatum dies imputat, Sen. de Ira, 3, 42; cf. Mart. 5, 20, 13: hoc non imputo in solutum, Sen. Ep. 8 fin.: gaudent muneribus, sed nec data imputant, nec acceptis obligantur, Tac. G. 21: noli imputare vanum beneficium mihi, Phaedr. 1, 22, 8; cf. Sen. Tranq. 6: huic (Masinissae) imputari victum Hannibalem, huic captum Syphacem, huic Carthaginem deletam, Just. 38, 6: alii transeunt quaedam imputantque quod transeant, Plin. Ep. 8, 21, 4; cf. Suet. Tib. 53: ipsum sibi eripere tot beneficiorum occasiones, tam numerosam obligandi imputandique materiam, Plin. Pan. 39, 3; so absol.: cum quidam crimen ultro faterentur, nonnulli etiam imputarent, made a merit of it, Suet. Ner. 36: saevit enim natumque objectat et imputat illis, charges upon them (his son's fate), Ov. M. 2, 400: mortem senioribus imputat annis, id. ib. 15, 470: rebellandi tempus Atheniensibus, Vell. 2, 23, 4: an ei caedes imputanda sit, a quo jurgium coepit? Quint. 5, 10, 72: suum exsilium rei publicae imputaturus, Sen. Ep. 86: prospera omnes sibi vindicant, adversa uni imputantur, Tac. Agr. 27: alicui moras belli aut causas rebellandi, id. ib. 34; id. H. 4, 14 fin.: culpam nostram illi, Plin. 18, 1, 1, § 2: et tibi scilicet, qui requisisti, imputabis, si digna ne epistula quidem videbuntur, Plin. Ep. 6, 20 fin.: sibi imputent cur minus idoneum fidejussorem acceperint, Dig. 42, 7, 1: imputet ipse deus nectar mihi, fiet acetum, may assign, give, Mart. 12, 48, 13: otia parva nobis, id. 4, 83, 2: hoc solum erit certamen, quis mihi plurimum imputet, Tac. H. 1, 38.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinimputō

Latin putus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin putō Latin imputō From in- + putō (“esteem, consider”).

Descendants
  • Catalanimputar
  • Englishimpute
  • Frenchimputer
  • Italianimputare
  • Portugueseimputar
  • Romanianîmputa
  • Romanianimputa
  • Spanishimputar
  • Galicianimputar
  • Sicilianmputari

In English words that came into English from imputō

  • imputeimputō
  • imputationimputatio
  • imp*imputō

Quick answers

What does imputō mean in Latin?
imputō, a verb, means “to reckon, charge, enter into the account; to attribute, credit to; to impute”.
What are the principal parts of imputō?
imputō, imputāre, imputāvī, imputātum (first conjugation).
How do you pronounce imputō?
In classical Latin, [ˈɪm.pʊ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈim.pu.to].
Where does imputō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin imputō.
Which English words come from imputō?
English words that go back to Latin imputō include impute, imp and imputation.