LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

improbō

improbō (present infinitive improbāre, perfect active improbāvī, supine improbātum)
Classical[ˈɪm.prɔ.boː]Ecclesiastical[ˈim.pro.bo]

Meaning

  1. to disapprove
  2. to blame, condemn, reject

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.improbōimprobābamimprobābōimprobāvīimprobāveramimprobāverō
improbārō
2nd sg.improbāsimprobābāsimprobābisimprobāvistī
improbāstī
improbāverās
improbārās
improbāveris
3rd sg.improbatimprobābatimprobābitimprobāvitimprobāverat
improbārat
improbāverit
improbārit
1st pl.improbāmusimprobābāmusimprobābimusimprobāvimusimprobāverāmusimprobāverimus
improbārimus
2nd pl.improbātisimprobābātisimprobābitisimprobāvistis
improbāstis
improbāverātis
improbārātis
improbāveritis
improbāritis
3rd pl.improbantimprobābantimprobābuntimprobāvērunt
improbāvēre, improbārunt
improbāverant
improbārant
improbāverint
improbārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.improbemimprobāremimprobāverim
improbārim
improbāvissem
improbāssem
2nd sg.improbēsimprobārēsimprobāverīsimprobāvissēs
improbāssēs
3rd sg.improbetimprobāretimprobāverit
improbārit
improbāvisset
improbāsset
1st pl.improbēmusimprobārēmusimprobāverīmus
improbārīmus
improbāvissēmus
improbāssēmus
2nd pl.improbētisimprobārētisimprobāverītis
improbārītis
improbāvissētis
improbāssētis
3rd pl.improbentimprobārentimprobāverint
improbārint
improbāvissent
improbāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.improborimprobābarimprobābor
2nd sg.improbāris
improbāre
improbābāris
improbābāre
improbāberis
improbābere
3rd sg.improbāturimprobābāturimprobābitur
1st pl.improbāmurimprobābāmurimprobābimur
2nd pl.improbāminīimprobābāminīimprobābiminī
3rd pl.improbanturimprobābanturimprobābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.improberimprobārer
2nd sg.improbēris
improbēre
improbārēris
improbārēre
3rd sg.improbēturimprobārētur
1st pl.improbēmurimprobārēmur
2nd pl.improbēminīimprobārēminī
3rd pl.improbenturimprobārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.improbāimprobāre
pres. 2nd pl.improbāteimprobāminī
fut. 2nd sg.improbātōimprobātor
fut. 3rd sg.improbātōimprobātor
fut. 2nd pl.improbātōte—
fut. 3rd pl.improbantōimprobantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimprobāreimprobārī
perfect infinitiveimprobāvisse
improbāsse
improbātum esse
future infinitiveimprobātūrum esseimprobātum īrī
present participleimprobāns—
perfect participle—improbātus
improbāta, improbātā, improbātae, improbātam, improbātārum, improbātās, improbātī, improbātōrum, improbātōs
future participleimprobātūrus
improbātūra, improbātūrā, improbātūrae, improbātūram, improbātūrārum, improbātūrās, improbātūre, improbātūrī, improbātūrīs, improbātūrō, improbātūrōrum, improbātūrōs, improbātūrum
improbandus
improbanda, improbandā, improbandae, improbandam, improbandārum, improbandās, improbande, improbandīs, improbandōrum, improbandōs
gerundimprobandī, improbandō, improbandumsupineimprobātum, improbātū

imprŏbo (inpr-), āvi, ātum, 1, v. a. 2. in-probo,
I. to disapprove, blame, condemn, reject (class.; syn.: culpo, vitupero, criminor, etc.): multi, qui domi aetatem agerent, propterea sunt improbati, Enn. ap. Cic. Fam. 7, 6 (Trag. v. 296 Vahl.): hoc negas te. posse nec approbare nec improbare, Cic. Ac. 2, 30, 96: haec improbantur a Peripateticis, a Stoicis defenduntur, id. Div. 1, 33, 72; id. Ac. 2, 30, 95: ego ista studia non improbo, moderata modo sint, id. de Or. 2, 37, 156: improbantur ii quaestus, qui in odia hominum incurrunt, id. Off. 1, 42, 150: Curio utrumque improbans consilium, Caes. B. C. 2, 31, 1: per improbaturum haec Jovem, Hor. Epod. 5, 8: judicium, to reject, rescind, make void, Cic. Verr. 2, 2, 28, § 68: ego frumentum neque attigi neque aspexi: mancipibus potestatem probandi improbandique permisi, of rejecting as unsuitable or insufficient, id. ib. 2, 3, 76, § 175; 2, 2, 74, § 172: ut aut ne cogeret munire aut id, quod munitum esset, ne improbaret, id. Font. 4, 7: Vergilius terram, quae filicem ferat, non inprobat vitibus, Plin. 17, 4, 3, § 29: dibapha Tyria P. Lentulus primus in praetexta usus improbabatur, was censured, Nep. ap. Plin. 9, 39, 63, § 137: (Nymphae) ad numerum motis pedibus duxere choreas. Improbat has pastor, saltuque imitatus agresti, etc., derides, Ov. M. 14, 521.—Esp. in law, to overrule an opinion or judgment: sententiam, Gai. Inst. 2, 51; 3, 71 al.—Absol.: qui si improbasset, cur ferri passus esset? sin probasset, cur, etc., Caes. B. C. 1, 32, 3: inde invident humiliores, rident superiores, improbant boni, Quint. 11, 1, 17; 1, 3, 14.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimprobō

Proto-Indo-European *per-der.? Proto-Indo-European *per-der.? Proto-Indo-European *pér Proto-Indo-European *-o Proto-Indo-European *pró Proto-Indo-European *pro- Proto-Indo-European *bʰuH- Proto-Indo-European *-wós Proto-Indo-European *probʰHwós Proto-Italic *proβwos Proto-Italic *proβos Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Proto-Italic *proβāō Latin probō Latin improbō From in- (not) + probō.

Descendants
  • Englishimprobate
  • Portugueseimprobar
  • Portugueseimprovar
  • Spanishimprobar
  • Italianimprobare

Quick answers

What does improbō mean in Latin?
improbō, a verb, means “to disapprove; to blame, condemn, reject”.
What are the principal parts of improbō?
improbō, improbāre, improbāvī, improbātum (first conjugation).
How do you pronounce improbō?
In classical Latin, [ˈɪm.prɔ.boː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈim.pro.bo].
Where does improbō come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin improbō.