improbō
Meaning
- to disapprove
- to blame, condemn, reject
Latīnē defined in Latin in our graded readers
malum iūdicō, damnōConjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | improbō | improbābam | improbābō | improbāvī | improbāveram | improbāverō improbārō |
| 2nd sg. | improbās | improbābās | improbābis | improbāvistī improbāstī | improbāverās improbārās | improbāveris |
| 3rd sg. | improbat | improbābat | improbābit | improbāvit | improbāverat improbārat | improbāverit improbārit |
| 1st pl. | improbāmus | improbābāmus | improbābimus | improbāvimus | improbāverāmus | improbāverimus improbārimus |
| 2nd pl. | improbātis | improbābātis | improbābitis | improbāvistis improbāstis | improbāverātis improbārātis | improbāveritis improbāritis |
| 3rd pl. | improbant | improbābant | improbābunt | improbāvērunt improbāvēre, improbārunt | improbāverant improbārant | improbāverint improbārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | improbem | improbārem | improbāverim improbārim | improbāvissem improbāssem |
| 2nd sg. | improbēs | improbārēs | improbāverīs | improbāvissēs improbāssēs |
| 3rd sg. | improbet | improbāret | improbāverit improbārit | improbāvisset improbāsset |
| 1st pl. | improbēmus | improbārēmus | improbāverīmus improbārīmus | improbāvissēmus improbāssēmus |
| 2nd pl. | improbētis | improbārētis | improbāverītis improbārītis | improbāvissētis improbāssētis |
| 3rd pl. | improbent | improbārent | improbāverint improbārint | improbāvissent improbāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | improbor | improbābar | improbābor |
| 2nd sg. | improbāris improbāre | improbābāris improbābāre | improbāberis improbābere |
| 3rd sg. | improbātur | improbābātur | improbābitur |
| 1st pl. | improbāmur | improbābāmur | improbābimur |
| 2nd pl. | improbāminī | improbābāminī | improbābiminī |
| 3rd pl. | improbantur | improbābantur | improbābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | improber | improbārer |
| 2nd sg. | improbēris improbēre | improbārēris improbārēre |
| 3rd sg. | improbētur | improbārētur |
| 1st pl. | improbēmur | improbārēmur |
| 2nd pl. | improbēminī | improbārēminī |
| 3rd pl. | improbentur | improbārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | improbā | improbāre |
| pres. 2nd pl. | improbāte | improbāminī |
| fut. 2nd sg. | improbātō | improbātor |
| fut. 3rd sg. | improbātō | improbātor |
| fut. 2nd pl. | improbātōte | — |
| fut. 3rd pl. | improbantō | improbantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | improbāre | improbārī |
| perfect infinitive | improbāvisse improbāsse | improbātum esse |
| future infinitive | improbātūrum esse | improbātum īrī |
| present participle | improbāns | — |
| perfect participle | — | improbātus improbāta, improbātā, improbātae, improbātam, improbātārum, improbātās, improbātī, improbātōrum, improbātōs |
| future participle | improbātūrus improbātūra, improbātūrā, improbātūrae, improbātūram, improbātūrārum, improbātūrās, improbātūre, improbātūrī, improbātūrīs, improbātūrō, improbātūrōrum, improbātūrōs, improbātūrum | improbandus improbanda, improbandā, improbandae, improbandam, improbandārum, improbandās, improbande, improbandīs, improbandōrum, improbandōs |
hoc negas te. posse nec approbare nec improbare, Cic. Ac. 2, 30, 96: haec improbantur a Peripateticis, a Stoicis defenduntur, id. Div. 1, 33, 72; id. Ac. 2, 30, 95: ego ista studia non improbo, moderata modo sint, id. de Or. 2, 37, 156: improbantur ii quaestus, qui in odia hominum incurrunt, id. Off. 1, 42, 150: Curio utrumque improbans consilium, Caes. B. C. 2, 31, 1: per improbaturum haec Jovem, Hor. Epod. 5, 8: judicium, to reject, rescind, make void, Cic. Verr. 2, 2, 28, § 68: ego frumentum neque attigi neque aspexi: mancipibus potestatem probandi improbandique permisi, of rejecting as unsuitable or insufficient, id. ib. 2, 3, 76, § 175; 2, 2, 74, § 172: ut aut ne cogeret munire aut id, quod munitum esset, ne improbaret, id. Font. 4, 7: Vergilius terram, quae filicem ferat, non inprobat vitibus, Plin. 17, 4, 3, § 29: dibapha Tyria P. Lentulus primus in praetexta usus improbabatur, was censured, Nep. ap. Plin. 9, 39, 63, § 137: (Nymphae) ad numerum motis pedibus duxere choreas. Improbat has pastor, saltuque imitatus agresti, etc., derides, Ov. M. 14, 521.—Esp. in law, to overrule an opinion or judgment: sententiam, Gai. Inst. 2, 51; 3, 71 al.—Absol.: qui si improbasset, cur ferri passus esset? sin probasset, cur, etc., Caes. B. C. 1, 32, 3: inde invident humiliores, rident superiores, improbant boni, Quint. 11, 1, 17; 1, 3, 14.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinimprobō
Proto-Indo-European *per-der.? Proto-Indo-European *per-der.? Proto-Indo-European *pér Proto-Indo-European *-o Proto-Indo-European *pró Proto-Indo-European *pro- Proto-Indo-European *bʰuH- Proto-Indo-European *-wós Proto-Indo-European *probʰHwós Proto-Italic *proβwos Proto-Italic *proβos Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Proto-Italic *proβāō Latin probō Latin improbō From in- (not) + probō.
- Englishimprobate
- Portugueseimprobar
- Portugueseimprovar
- Spanishimprobar
- Italianimprobare