LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

impōnō

impōnō (present infinitive impōnere, perfect active imposuī or imposīvī, supine impositum or impostum)
Classical[ɪmˈpoː.noː]Ecclesiastical[imˈpɔː.no]
№ 437 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to place, lay, set, or put on, in, into, over, or upon
    Caesar, quod neque conloquium interposita causa tolli volebat neque salutem suam Gallorum equitatui committere audebat, commodissimum esse statuit omnibus equis Gallis equitibus detractis eo legionarios milites legionis X., cui quam maxime confidebat, imponere, ut praesidium quam amicissimum, si quid opus facto esset, haberet.Caesar, as he didn't want either the interview to be for any reason set aside or confide his wellbeing in the hands of the Gallic cavalry, said he saw as most fit the Gallic horsemen be stripped off their steeds and in their place mount legionaries of the 10th legion, in which he had the utmost faith, that he might have as trusted a body-guard as one could have if the occasion ever urged its use.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.42
    [...] tūricremīs cum dōna impōneret ārīs [...].… when [Dido] would place her gifts upon the incense-burning altars ….29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.453
  2. figurativelyto impose upon, put upon, lay upon, inflict upon, fix, put, enjoin
    ‘Ēripe, nāte, fugam, fīnemque impōne labōrī.’“‘Flee, my son! [Make your] escape, and put an end to your struggle.’”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 2.619
  3. figurativelyto establish, fix, impose (e.g. a tax)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

in aliquid pōnō; virī magnum lignum in nāvem impōnunt.
impōnō -ere -posuī — in Mille Verba, Nāvāle

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Fallere · Frustrari · Decipere · Circumvenire · Fraudare · Imponere

Fallere, frustrari, and imponere, mean to deceive, and effect an exchange of truth for falsehood, σφάλλειν; the fallens (σφάλλων) deceives by erroneous views; the frustrans (from ψύθος), by false hopes; the imponens, by practising on the credulity of another. Decipere and circumvenire mean to outwit, and obtain an unfair advantage, ἀπατᾶν; the decipiens, by a suddenly executed; the circumveniens, by an artfully laid plot. Fraudare (ψεύδειν) means to cheat, or injure and rob anybody by an abuse of his confidence. (v. 357.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.impōnōimpōnēbamimpōnamimposuī
imposīvī
imposueram
imposīveram, imposīram
imposuerō
imposīverō, imposīrō
2nd sg.impōnisimpōnēbāsimpōnēsimposuistī
imposīvistī, imposīstī
imposuerās
imposīverās, imposīrās
imposueris
imposīveris, imposīris
3rd sg.impōnitimpōnēbatimpōnetimposuit
imposīvit, imposīt
imposuerat
imposīverat, imposīrat
imposuerit
imposīverit, imposīrit
1st pl.impōnimusimpōnēbāmusimpōnēmusimposuimus
imposīvimus, imposīmus
imposuerāmus
imposīverāmus, imposīrāmus
imposuerimus
imposīverimus, imposīrimus
2nd pl.impōnitisimpōnēbātisimpōnētisimposuistis
imposīvistis, imposīstis
imposuerātis
imposīverātis, imposīrātis
imposueritis
imposīveritis, imposīritis
3rd pl.impōnuntimpōnēbantimpōnentimposuērunt
imposuēre, imposīvērunt, imposīrunt, imposīvēre
imposuerant
imposīverant, imposīrant
imposuerint
imposīverint, imposīrint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.impōnamimpōneremimposuerim
imposīverim, imposīrim
imposuissem
imposīvissem, imposīssem
2nd sg.impōnāsimpōnerēsimposuerīs
imposīverīs, imposīrīs
imposuissēs
imposīvissēs, imposīssēs
3rd sg.impōnatimpōneretimposuerit
imposīverit, imposīrit
imposuisset
imposīvisset, imposīsset
1st pl.impōnāmusimpōnerēmusimposuerīmus
imposīverīmus, imposīrīmus
imposuissēmus
imposīvissēmus, imposīssēmus
2nd pl.impōnātisimpōnerētisimposuerītis
imposīverītis, imposīrītis
imposuissētis
imposīvissētis, imposīssētis
3rd pl.impōnantimpōnerentimposuerint
imposīverint, imposīrint
imposuissent
imposīvissent, imposīssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.impōnorimpōnēbarimpōnar
2nd sg.impōneris
impōnere
impōnēbāris
impōnēbāre
impōnēris
impōnēre
3rd sg.impōniturimpōnēbāturimpōnētur
1st pl.impōnimurimpōnēbāmurimpōnēmur
2nd pl.impōniminīimpōnēbāminīimpōnēminī
3rd pl.impōnunturimpōnēbanturimpōnentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.impōnarimpōnerer
2nd sg.impōnāris
impōnāre
impōnerēris
impōnerēre
3rd sg.impōnāturimpōnerētur
1st pl.impōnāmurimpōnerēmur
2nd pl.impōnāminīimpōnerēminī
3rd pl.impōnanturimpōnerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.impōneimpōnere
pres. 2nd pl.impōniteimpōniminī
fut. 2nd sg.impōnitōimpōnitor
fut. 3rd sg.impōnitōimpōnitor
fut. 2nd pl.impōnitōte—
fut. 3rd pl.impōnuntōimpōnuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimpōnereimpōnī
perfect infinitiveimposuisse
imposīvisse, imposīsse
impositum esse
impostum esse
future infinitiveimpositūrum esse
impostūrum esse
impositum īrī
impostum īrī
present participleimpōnēns—
perfect participle—impositus
impostus, imposita, impositā, impositae, impositam, impositārum, impositās, imposite, impositī, impositīs, impositō, impositōrum, impositōs
future participleimpositūrus
impostūrus, impositūra, impositūrā, impositūrae, impositūram, impositūrārum, impositūrās, impositūre, impositūrī, impositūrīs, impositūrō, impositūrōrum, impositūrōs, impositūrum
impōnendus
impōnundus, impōnenda, impōnendā, impōnendae, impōnendam, impōnendārum, impōnendās, impōnende, impōnendīs, impōnendōrum, impōnendōs
gerundimpōnendī, impōnendō, impōnendumsupineimpositum, impositū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

aliquem in rogum imponere
to place on the funeral-pyre.
oppidum colli impositum est
the town stands on rising ground.
vectigalia, tributa alicui imponere
to impose tribute on some one.
alicui servitutem iniungere, imponere
to lay the yoke of slavery on some one.
exercitum in naves imponere (Liv. 22. 19)
to embark an army.
finem imponere, afferre, constituere alicui rei
to finish, complete, fulfil, accomplish a thing.

impōno, pŏsŭi, pŏsĭtum, 3 (arch. forms of the
I. perf. imposivit, Plaut. Rud. 2, 3, 27: imposisse, id. Most. 2, 2, 4; sync. form of the part. perf. impostus, a, um, Lucr. 5, 543; Verg. A. 9, 716; Val. Fl. 4, 186; Prop. 5, 2, 29; Stat. Th. 1, 227 al.), v. a. in-pono, to place, put, set, or lay into, upon or in a place (very freq. and class.); constr. usu. with aliquid in aliquam rem or alicui rei; rarely in aliqua re or absol.
I. Lit.
A. In gen.: pedem in undam. Plaut. Most. 2, 2, 4: hunc in collum, id. Pers. 4, 6, 10: aliquem in rogum, Cic. Tusc. 1, 35, 85; cf.: in ignem imposita'st: fletur, Ter. And. 1, 1, 102: omnem aciem suam redis et carris circumdederunt: eo mulieres imposuerunt, Caes. B. G. 1, 51 fin.: milites eo (i. e. in equos), id. ib. 1, 42, 5: aliquid in foco Lari, Plaut. Aul. 2, 8, 16: coronam auream litteris, Cic. Fl. 31, 76; cf.: collegae diadema, id. Phil. 5, 12: operi incohato fastigium, id. Off. 3, 7, 33: pondera nobis, Lucr. 5, 543: serta delubris et farra cultris, Juv. 12, 84: clitellas bovi, Cic. Att. 5, 15, 3: juvenes rogis, Verg. G. 4, 477: artus mensis, Ov. M. 1, 230: aliquid mensis, id. F. 2, 473: natum axi (i. e. in currum). Stat. Th. 6, 321: frontibus ancillarum vittas, Juv. 12, 118: ali quem mannis, Hor. Ep. 1, 7, 77: aliquem jumento, Gell. 20, 1, 11: Pelion Olympo, Hor. C. 3, 4, 52: arces montibus impositae, id. Ep. 2, 1, 253; cf. id. C. 4, 14, 12: impositum saxis Anxur, id. S. 1, 5, 26: celeri raptos per inania vento Imposuit caelo, placed them in the heavens, Ov. M. 2, 507: (Romulum) ablatum terris caelo, id. ib. 14, 811: hoc metuens molemque et montes insuper altos Imposuit, Verg. A. 1, 62; cf.: pedem super cervicem jacentis, Curt. 9, 7 fin.: haec super imposuit liquidum aethera, Ov. M. 1, 67: ei jus est in infinito supra suum aedificium imponere, to build, Dig. 8, 2, 24: pontibus praesidiisque impositis, Tac. A. 2, 11: pons lapideus flumini impositus, Curt. 5, 1, 29: quidvis oneris impone, impera, Ter. And. 5, 3, 26; id. Phorm. 3, 3, 29: nec peredit Impositam celer ignis Aetnam, Hor. C. 3, 4, 76: diadema imposuit, Quint. 9, 3, 61: pars togae, quae postea imponitur, id. 11, 3, 140. —
B. In partic.
1. Naut. t. t., to put on board ship, to embark; with in and acc.: quicquid domi fuit in navem imposivit, Plaut. Rud. 2, 3, 27: in quas (naves) exercitus ejus imponi posset, Lentul. ap. Cic. Fam. 12, 14, 1: legiones equitesque Brundisii in naves, Caes. B. C. 3, 14, 1: aeris magno pondere in naves imposito, id. ib. 3, 103, 1.—With dat.: et nos in aeternum Exsilium impositura cymbae, Hor. C. 2, 3, 28: ut semel imposita est pictae Philomela carinae, Ov. M. 6, 511.—With adv.: deprehensis navibus circiter quinquaginta atque eo militibus inpositis, Caes. B. G. 7, 58, 4: scaphas contexit, eoque milites imposuit, id. B. C. 3, 24, 1. — With abl.: vetustissima nave impositi, Caes. ap. Suet. Caes. 66. — Absol.: ipsi expediti naves conscenderent, quo major numerus militum posset imponi, Caes. B. C. 3, 6, 1: cum Crassus exercitum Brundisii imponeret, Cic. Div. 2, 40, 84: signa nostra velim imponas, id. Att. 1, 10, 3: per istos quae volebat clam imponenda curabat, Cic. Verr. 2, 4, 10, § 23.—
2. Med. t. t., to apply a remedy externally: alium imponitur in vulnera, Plin. 20, 6, 23, § 50: porrum vulneribus, id. 20, 6, 21, § 47: raphanos super umbilicum contra tormenta vulvae, id. 20, 4, 13, § 27: imponuntur et per se folia, id. 23, 7, 71, § 138.—
3. Of animals, to put the male to the female: asinum equae, Col. 6, 36, 4; 7, 2, 5.—In mal. part., Juv. 6, 334.
II. Trop.
A. In gen., to put or lay upon, to impose; to throw or inflict upon; to put, set, or give to: culpam omnem in med inponito, Plaut. Mil. 3, 3, 54: cujus amicitia me paulatim in hanc perditam causam imposuit, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 17, 1: ne magnum onus observantiae Bruto nostro imponerem, Cic. Att, 13, 11, 1: onus alicui, id. Fam. 6, 7, 6; 13, 56, 1; id. Rep. 1, 23; cf.: plus militi laboris, id. Mur. 18, 38: graviores labores sibi, Caes. B. C. 3, 74, 2: illi illud negotium, Cic. Sest. 28, 60: vos mihi personam hanc imposuistis, ut, etc., id. Agr. 2, 18, 49; cf. Anton. ap. Cic. Att. 10, 10, 2: si mihi imposuisset aliquid, Cic. Att. 15, 26, 4: ego mihi necessitatem volui imponere hujus novae conjunctionis, id. ib. 4, 5, 2; cf. id. Sull. 12, 35: mihi impone istam vim, ut, etc., Cic. Verr. 2, 2, 60, § 138: rei publicae vulnera, id. Fin. 2, 24, 66; so, vulnus rei publicae, id. Att. 1, 16, 7: plagam mortiferam rei publicae, id. Sest. 19, 44: quibus injurias plurimas contumeliasque imposuisti, Cic. Verr. 2, 4, 9, § 20: injuriam sine ignominia alicui, id. Quint. 31, 96; cf. id. Rep. 1, 3: servitus fundo illi imposita, id. Q. Fr. 3, 1, 2, § 3: servitutem civibus, Sall. Or. ad Caes. 2: belli invidiam consuli, id. C. 43, 1: leges civitati per vim imposuit, Cic. Phil. 7, 5, 15: leges alicui, id. ib. 12, 1, 2; id. Rep. 1, 34; cf.: saevas imponite leges, ut, etc., Juv. 7, 229: nimis duras leges huic aetati, Cic. de Or. 1, 60, 256: huic praedae ac direptioni cellae nomen imponis, assign, give, Cic. Verr. 2, 3, 85, § 197: nomen alicui, Liv. 35, 47, 5; Quint. 8, 3, 7; Tac. A. 4, 34; 14, 39 et saep.; cf.: imponens cognata vocabula rebus, Hor. S. 2, 3, 280: finem imponere volumini, Quint. 9, 4, 146: finem spei, Liv. 5, 4, 10: clausulam disputationi, Col. 3, 19, 3; cf.: quasi perfectis summam eloquentiae manum imponerent, gave the last touch to, Quint. prooem. § 4: summam manum operi, Plin. 36, 5, 4, § 16; Sen. Ep. 12, 4; Vell. 2, 33, 1; 2, 87, 1; Gell. 17, 10, 5; Quint. 1 prooem. 4: extremam manum bello, Verg. A. 7, 573: manum supremam bellis, Ov. R. Am. 114: modum alicui, Liv. 4, 24, 7: modum dolori, Plin. Ep. 9, 13, 16: modum divortiis, Suet. Aug. 34.—Prov.: imponit finem sapiens et rebus honestis, Juv. 6, 444 (453).—
B. In partic.
1. To set over, as overseer, commander, etc.: si emimus, quem vilicum imponeremus, quem pecori praeficeremus, Cic. Planc. 25, 62: consul est impositus is nobis, quem, etc., id. Att. 1, 18, 3: Lacedaemonii devictis Atheniensibus triginta viros imposuere, Sall. C. 51, 28: Macedoniae regem, Liv. 40, 12, 15; cf.: Masinissam in Syphacis regnum, id. 37, 25, 9: Cappadociae consularem rectorem, Suet. Vesp. 8: quid si domini milites imperatoribus imponantur? Liv. 45, 36, 8: itaque imposuistis cervicibus nostris sempiternum dominum (deum), Cic. N. D. 1, 20, 54 (al. in cervicibus).—
2. To lay or impose upon, as a burden, tax, etc.: omnibus agris publicis pergrande vectigal. Cic. Agr. 1, 4, 10: vectigal fructibus, id. Font. 5, 10: stipendium victis, Caes. B. G. 1, 44, 5: tributa genti, Suet. Dom. 12; so, tributi aliquid alicui, id. Calig. 40; cf.: tributum in capita singula, Caes. B. C. 3, 32, 1: frumentum, Cic. Att. 15, 10: nulla onera nova, Hirt. B. G. 8, 49 fin.—
3. Alicui, to impose upon, deceive, cheat, trick (= frustror, fallo, fraudo, circumvenio): Catoni egregie imposuit Milo noster, Cic. Q. Fr. 2, 6, 5: si mihi imposuisset aliquid, id. Att. 15, 26, 4: populo imposuimus et oratores visi sumus, id. ap. Quint. 8, 6, 20 and 55: praefectis Antigoni imposuit, Nep. Eum. 5, 7; Plin. Ep. 3, 15, 3: facile est barbato inponere regi, Juv. 4, 103: falluntur quibus luxuria specie liberalitatis imponit, Tac. H. 1, 30.— Pass. impers.: utcumque imponi vel dormienti posset, Petr. 102.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinimpōnō

Proto-Indo-European *h₂ep Proto-Indo-European *-o Proto-Indo-European *h₂epó Proto-Indo-European *h₂pó Proto-Italic *po Proto-Indo-European *teḱ- Proto-Indo-European *-éyti Proto-Indo-European *tḱéytibf. Proto-Indo-European *tḱey- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *-ti Proto-Indo-European *tḱinéti Proto-Italic *sinō Proto-Italic *pozinō Latin pōnō Latin impōnō From in- (“in, at, on; into”) + pōnō (“place, put”).

Descendants
  • Catalanimposar
  • Frenchimposerfrom Middle French imposer
  • Englishimposefrom Middle French imposer
  • Italianimporre
  • Portugueseimpor
  • Romanianimpune
  • Spanishimponer
  • Englishimpone
  • Galicianimpor
  • Galicianimpoñer

Quick answers

What does impōnō mean in Latin?
impōnō, a verb, means “to place, lay, set, or put on, in, into, over, or upon; to impose upon, put upon, lay upon, inflict upon, fix, put, enjoin; to establish, fix, impose (e.g. a tax)”.
What are the principal parts of impōnō?
impōnō, impōnere, imposuī, impositum (third conjugation).
How do you pronounce impōnō?
In classical Latin, [ɪmˈpoː.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈpɔː.no].
Where does impōnō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin impōnō.