LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

impetus

impetus m (genitive impetūs)
Classical[ˈɪm.pɛ.tʊs]Ecclesiastical[ˈim.pe.tus]
№ 421 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. masculinean attack, an assault, a charge
    Ultimas oppidi partes Continenti impetu petiveruntBy uninterrupted charge they rushed into the utmost parts of the townc. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico VII.28
  2. masculinea rapid motion
  3. masculineimpulse, vehemence, ardor, passion
  4. masculinea making for

Latīnē defined in Latin in our graded readers

cursus subitus in hostem.
impetus -ūs m — in Mille Verba, Bellum et Arma

Declension

declension
formsingularplural
nominativeimpetusimpetūs
genitiveimpetūsimpetuum
dativeimpetuīimpetibus
accusativeimpetumimpetūs
ablativeimpetūimpetibus
vocativeimpetusimpetūs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

caeco impetu ferri
to have no principles.
impetum excipere (Liv. 6. 12)
to parry the attack.
impetum sustinere (B. G. 1. 26)
to resist the attack, onset.
invadere, impetum facere in hostem
to attack the enemy.

impĕtus (inp-), ūs (dat. impetu, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 24, 3; no
I. gen. plur.; abl. impetibus, Lucr. 1, 293; v. also impes), m. impeto, an attack, assault, onset (freq. and class.; in sing. and plur. equally common).
I. Lit.
A. In gen.: incursio atque impetus armatorum, Cic. Caecin. 15, 44: gladiis destrictis in eos impetum fecerunt, Caes. B. G. 1, 25, 2: impetum facere in aliquem, id. ib. 1, 46 fin.; Hirt. B. G. 8, 18, 4: in agros, Liv. 1, 5, 4: ad regem, id. 1, 5, 7; cf.: in hostes, Caes. B. G. 1, 22, 3: dare impetum in aliquem, Liv. 4, 28, 1; 2, 19, 7: capere impetum in aliquem, Plin. 9, 30, 48, § 91: hostes impetu facto celeriter nostros perturbaverunt, Caes. B. G. 4, 12, 1: oppidum magno impetu oppugnare, id. ib. 2, 6: primo hostium impetu pulsi, id. ib. 2, 24, 1: impetus gladiorum excipere, id. ib. 1, 52, 4: impetum sustinere, id. ib. 3, 2, 4: ferre impetum, id. ib. 3, 19, 3: fracto impetu levissimi hominis, Cic. Fam. 1, 5, b, 2: impetum propulsare, id. Mur. 1, 2: nec primum quidem impetum, nec secundum, nec tertium, sustinere potuerunt, Flor. 3, 3, 4; Liv. 33, 36, 11: uno impetu, Curt. 8, 14, 18; Lact. 3, 26, 10; 5, 4, 1: coërcere, Plin. 17, 22, 35, § 180: aquarum domare, id. 31, 6, 31, § 58: nec tantum (cupiditates) in alios caeco impetu incurrunt, etc., Cic. Fin. 1, 13, 44.— Poet.: biformato impetu Centaurus, with double - shaped attack, Cic. poët. Tusc. 2, 8 fin.; v. biformatus.—
B. In partic.
1. In medic. lang., an attack of a disease, a fit, paroxysm: febris, Cels. 2, 15: pituitae, Plin. 28, 12, 50, § 183: coeliacorum, id. 20, 14, 53, § 148: oculorum, i. e. inflammation, id. 20, 3, 8, § 16: thymum e vino tumores et impetus tollit, id. 21, 21, 89, § 157; so absol., id. 22, 25, 58, § 122. —
2. In mechanics, the pressure of a load, Vitr. 6, 3.—
II. Transf., in gen. (without reference to an object), violent impulse, violent or rapid motion, impetus, impetuosity, violence, fury, vehemence, vigor, force.
A. Physical: labitur uncta carina, volat super impetus undas, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 379 Vahl.): in magno impetu maris atque aperto, Caes. B. G. 3, 8, 1: Hebri, Phaedr. 3, prol. 59: impetus caeli, i. e. rapid motion, Cic. N. D. 2, 38, 97; Lucr. 5, 200. — Hence also poet.: quieti corpus nocturno impetu Dedi, in the nocturnal revolution, i. e. in the night, Att. ap. Cic. Div. 1, 22, 44: impetus ipse animaï Et fera vis venti, Lucr. 6, 591; cf.: tantos impetus ventorum sustinere, Caes. B. G. 3, 13, 6.—
B. Mental, impulse, vehemence, ardor, passion, etc.
(a). Sing.: repentino quodam impetu animi incitatus, internal pressure, impulse, Cic. Off. 1, 15, 49; cf.: ut tota mente omnique animi impetu in rem publicam incumbas, id. Fam. 10, 5, 2; id. Att. 11, 5, 1: impetu magis quam consilio, Liv. 42, 29, 11: aliter in oratione nec impetus ullus nec vis esse potest, Cic. Or. 68, 229; cf.: ad omnem impetum dicendi, id. Deiot. 2, 5: actiones quae recitantur impetum omnem caloremque perdunt, Plin. Ep. 2, 19, 2: resumere impetum fractum omissumque, id. ib. 7, 9, 6: adulescens impetus ad bella maximi, Vell. 2, 55, 2: est prudentis, sustinere ut currum sic impetum benevolentiae, Cic. Lael. 17, 63: divinus impetus, id. Div. 1, 49, 111: si ex hoc impetu rerum nihil prolatando remittitur, Liv. 37, 19, 5: donec impetus famae et favor exercitus languesceret, Tac. Agr. 39 fin.: est mihi per saevas impetus ire feras, I feel an impulse, Ov. H. 4, 38: Bessus occidendi protinus regis impetum ceperat, had formed a sudden purpose, Curt. 5, 12, 1: statim moriendi impetum cepit, Suet. Oth. 9.— Prov.: Da spatium tenuemque moram, male cuncta ministrat impetus, haste makes waste, Stat. Th. 10, 704 sq.—
(b). Plur.: animalia, quae habent suos impetus et rerum appetitus, impulses, instincts, Cic. Off. 2, 3, 11: an fortitudo, nisi insanire coeperit, impetus suos non habebit? id. Tusc. 4, 22, 50: temperantia est rationis in libidinem atque in alios non rectos impetus animi firma et moderata dominatio, id. Inv. 2, 54, 164: insanos atque indomitos impetus vulgi cohibere, id. Rep. 1, 5.

Origins

Perhaps from earlier *impetītus, which underwent haplology; from impetō (“to rush upon, attack”) + -tus.

Descendants
  • Catalanímpetu
  • Italianempito
  • Italianimpito
  • Englishimpetus
  • GermanImpetus
  • Italianimpeto
  • Portugueseímpeto
  • Spanishímpetu
  • Old Frenchente
  • Old Frenchentes

Quick answers

What does impetus mean in Latin?
impetus, a noun, means “an attack, an assault, a charge; a rapid motion; impulse, vehemence, ardor, passion”.
What is the genitive of impetus?
The genitive singular is impetūs. impetus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce impetus?
In classical Latin, [ˈɪm.pɛ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈim.pe.tus].