LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

impedīmentum

impedīmentum n (genitive impedīmentī)
Classical[ɪm.pɛ.diːˈmɛn.tũː]Ecclesiastical[im.pe.diˈmɛn.tum]

Meaning

  1. impediment, hindrance
  2. plural normallyluggage, equipage
    Duabus Agendici legionibus atque impedimentis totius exer citus (exercitus) relictis ad Boios proficisciturhaving left two legions and the luggage of the entire army in Agendicum, he departures to the Boiic. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico VII.10

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeimpedīmentum
inpedīmentum
impedīmenta
inpedīmenta
genitiveimpedīmentī
inpedīmentī
impedīmentōrum
inpedīmentōrum
dativeimpedīmentō
inpedīmentō
impedīmentīs
inpedīmentīs
accusativeimpedīmentum
inpedīmentum
impedīmenta
inpedīmenta
ablativeimpedīmentō
inpedīmentō
impedīmentīs
inpedīmentīs
vocativeimpedīmentum
inpedīmentum
impedīmenta
inpedīmenta

impĕdīmentum (inp-), i (archaic form † impelimenta impedimenta dicebant, Paul. ex Fest. p. 108 Müll.; cf. the letter D), n. impedio,
I. that by which one is entangled or impeded, a hinderance, impediment (freq. and class.; cf.: obstaculum, difficultas).
I. In gen.: compeditos primo aegre ferre onera et impedimenta crurum, Sen. Tranq. 10: Demosthenes impedimenta naturae diligentia industriaque superavit, Cic. de Or. 1, 61, 260: moram atque impedimentum alicui inferre, id. Inv. 1, 9, 12: afferre, Tac. A. 15, 9: legitimum, Cic. Agr. 2, 9, 24: leve, id. Rep. 1, 3: impedimentum magis quam auxilium, Liv. 9, 19, 5: epistulam jam recepisse te colligo, nam festinanti tabellario dedi: nisi quid impedimenti in via passus est, hinderance, delay, Plin. Ep. 2, 12, 6: esse impedimenti loco, Caes. B. C. 3, 17, 4: ad dicendum impedimento esse, Cic. Rosc. Am. 51, 149; so, with ad, Curt. 4, 2, 15; so, impedimento esse, Plaut. Cas. prol. 61; Ter. And. 4, 2, 24; Cic. Rosc. Am. 4, 9; Quint. 5, 14, 35; 5, 10, 123; 7 praef. § 2 et saep.; cf.: Gallis magno ad pugnam erat impedimento, quod, etc., Caes. B. G. 1, 25, 3; Quint. 2, 5, 2: quae dictatori religio impedimento ad rem gerendam fuerit, Liv. 8, 32, 5.—
II. In partic., plur. impedimenta; concr., travelling equipage, luggage; and esp. in milit. lang., the baggage of an army (including the beasts of burden and their drivers; cf. sarcinae): nullis impedimentis, nullis Graecis comitibus (opp. magno et impedito comitatu), Cic. Mil. 10, 28: ad impedimenta et carros suos se contulerunt ... Ad multam noctem etiam ad impedimenta pugnatum est ... impedimentis castrisque nostri potiti sunt, Caes. B. G. 1, 26: impedimenta in unum locum contulerunt, id. ib. 1, 24 fin.: impedimentis direptis, etc., id. ib. 2, 17, 2; 2, 24, 3 et saep.: prima luce magnum numerum impedimentorum ex castris mulorumque produci eque iis stramenta detrahi jubet, pack-horses, id. ib. 7, 45, 2: interfectis omnibus impedimentis ad pugnam descendit, Front. Strat. 2, 1; Veg. Mil. 3, 6.

Origins

Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *-mn̥tom Proto-Italic *-mentom Latin -mentum Latin impedīmentum From impedio + -mentum.

Descendants
  • Italianimpedimento
  • Englishimpediment
  • Englishimpedimentum
  • Frenchimpédiment
  • Frenchimpedimentum
  • Portugueseimpedimento
  • Romanianimpediment
  • Spanishimpedimento
  • Piedmonteseimpediment

In English words that came into English from impedīmentum

  • impedimentimpedīmentum

Quick answers

What does impedīmentum mean in Latin?
impedīmentum, a noun, means “impediment, hindrance; luggage, equipage”.
What is the genitive of impedīmentum?
The genitive singular is impedīmentī. impedīmentum is neuter, second declension.
How do you pronounce impedīmentum?
In classical Latin, [ɪm.pɛ.diːˈmɛn.tũː]; in ecclesiastical (church) Latin, [im.pe.diˈmɛn.tum].