LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

impatiēns

impatiēns (genitive impatientis, comparative impatientior, adverb impatienter)
Classical[ɪmˈpa.ti.ẽːs]Ecclesiastical[imˈpat.t͡si.ens]

Meaning

  1. one terminationthat cannot bear; avoiding, fleeing
  2. one terminationinsensible, apathetic, stoic

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpatiēns
inpatiēns
impatiēns
inpatiēns
impatiēns
inpatiēns
genitiveimpatientis
inpatientis
impatientis
inpatientis
impatientis
inpatientis
dativeimpatientī
inpatientī
impatientī
inpatientī
impatientī
inpatientī
accusativeimpatientem
inpatientem
impatientem
inpatientem
impatiēns
inpatiēns
ablativeimpatientī
impatiente, inpatiente, inpatientī
impatientī
impatiente, inpatiente, inpatientī
impatientī
impatiente, inpatiente, inpatientī
vocativeimpatiēns
inpatiēns
impatiēns
inpatiēns
impatiēns
inpatiēns
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpatientēs
inpatientēs
impatientēs
inpatientēs
impatientia
inpatientia
genitiveimpatientium
inpatientium
impatientium
inpatientium
impatientium
inpatientium
dativeimpatientibus
inpatientibus
impatientibus
inpatientibus
impatientibus
inpatientibus
accusativeimpatientīs
impatientēs, inpatientēs, inpatientīs
impatientīs
impatientēs, inpatientēs, inpatientīs
impatientia
inpatientia
ablativeimpatientibus
inpatientibus
impatientibus
inpatientibus
impatientibus
inpatientibus
vocativeimpatientēs
inpatientēs
impatientēs
inpatientēs
impatientia
inpatientia

impătĭens (inp-), entis, adj. 2. inpatiens.
I. That cannot bear, will not endure or suffer, impatient of any thing (not ante-Aug.; cf. intolerans).
A. Of living beings; usu. constr. with gen.; rarely with inf. or absol.
(a). With gen.: viae, Ov. M. 6, 322; cf.: miles impatiens solis, pulveris, tempestatum, Tac. H. 2, 99: vulneris, Verg. A. 11, 639: morbi, Suet. Gramm. 3: morae, Sil. 8, 4; Suet. Calig. 51; cf.: aeger morā et spei impatiens, Tac. H. 2, 40: maeroris, Suet. Calig. 24: longioris sollicitudinis, id. Oth. 9: discidii, id. Dom. 9: veritatis, Curt. 3, 2, 17 et saep.: impatiens expersque viri, not enduring, avoiding, fleeing, Ov. M. 1, 479: viri, id. F. 6, 288: Nympharum, id. M. 4, 260: quasi ab impatientibus remediorum, Suet. Tib. 59: somni, Val. Fl. 1, 296: morarum, Amm. 28, 1, 9: superioris, Quint. 11, 1, 16.—Poet.: irae, impatient in his wrath, i. e. ungovernably furious, Ov. M. 13, 3; cf.: Galli flagrantes ira, cujus impatiens gens est, Liv. 5, 38.—Sup.: sues ex omnibus pecudibus impatientissimae famis sunt, Col. 7, 11, 3: Marius quietis impatientissimus, Vell. 2, 23, 1.—
(b). With inf.: cohibere furorem, Sil. 11, 98: nescire torum, Claud. Rapt. Pros. 1, 35.—
(g). Absol.: nihil est impatientius imperitia, Macr. S. 7, 5 fin.: impatientissima sollicitudo, Gell. 12, 1, 22.—
B. Of things: corpus laborum impatiens, Ov. Tr. 5, 2, 4: cera impatiens caloris, id. A. A. 2, 60: aesculus umoris, Plin. 16, 40, 79, § 219: caulis vetustatis, id. 21, 16, 57, § 97: navis gubernaculi, Curt. 9, 4; 11: terra hominum, Luc. 7, 866; cf.: solum Cereris, id. 9, 857: mammae lactis, i. e. that cannot restrain their milk, Plin. 23, 2, 32, § 67.—Sup.: pisum impatientissimum frigorum, Plin. 18, 12, 31, § 123.—
II. That does not feel or suffer, insensible, apathetic (post-Aug. and very rare), Lact. 5, 22, 5.—Esp., philos. t. t., of the Stoics, free from sensibility, without feeling: Epicurus et hi, quibus summum bonum visum est animus impatiens, Sen. Ep. 9, 1.— Hence, adv.: impătĭenter, impatiently, unwillingly (post-Aug.): amavi juvenem tam ardenter quam nunc impatienter requiro, Plin. Ep. 2, 7, 6: indoluit, Tac. A. 4, 17.—Comp., Plin. Ep. 6, 1, 1; Just. 12, 15, 3. —Sup., Plin. Ep. 9, 22, 2.

Origins

From im- (“without, not”) + patiēns (“suffering, patient”).

Descendants
  • Catalanimpacient
  • Englishimpatient
  • Frenchimpatient
  • Italianimpaziente
  • Portugueseimpaciente
  • Spanishimpaciente
  • Galicianimpaciente

In English words that came into English from impatiēns

  • impatientimpatiēns
  • impatiensimpatiēns

Quick answers

What does impatiēns mean in Latin?
impatiēns, a adjective, means “that cannot bear; avoiding, fleeing; insensible, apathetic, stoic”.
How do you pronounce impatiēns?
In classical Latin, [ɪmˈpa.ti.ẽːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈpat.t͡si.ens].