LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

immūtō

immūtō (present infinitive immūtāre, perfect active immūtāvī, supine immūtātum)
Classical[ɪmˈmuː.toː]Ecclesiastical[imˈmuː.to]

Meaning

  1. to change, alter, transform

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.immūtōimmūtābamimmūtābōimmūtāvīimmūtāveramimmūtāverō
immūtārō
2nd sg.immūtāsimmūtābāsimmūtābisimmūtāvistī
immūtāstī		immūtāverās
immūtārās		immūtāveris
3rd sg.immūtatimmūtābatimmūtābitimmūtāvitimmūtāverat
immūtārat		immūtāverit
immūtārit
1st pl.immūtāmusimmūtābāmusimmūtābimusimmūtāvimusimmūtāverāmusimmūtāverimus
immūtārimus
2nd pl.immūtātisimmūtābātisimmūtābitisimmūtāvistis
immūtāstis		immūtāverātis
immūtārātis		immūtāveritis
immūtāritis
3rd pl.immūtantimmūtābantimmūtābuntimmūtāvērunt
immūtāvēre, immūtārunt		immūtāverant
immūtārant		immūtāverint
immūtārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.immūtemimmūtāremimmūtāverim
immūtārim		immūtāvissem
immūtāssem
2nd sg.immūtēsimmūtārēsimmūtāverīsimmūtāvissēs
immūtāssēs
3rd sg.immūtetimmūtāretimmūtāverit
immūtārit		immūtāvisset
immūtāsset
1st pl.immūtēmusimmūtārēmusimmūtāverīmus
immūtārīmus		immūtāvissēmus
immūtāssēmus
2nd pl.immūtētisimmūtārētisimmūtāverītis
immūtārītis		immūtāvissētis
immūtāssētis
3rd pl.immūtentimmūtārentimmūtāverint
immūtārint		immūtāvissent
immūtāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.immūtorimmūtābarimmūtābor
2nd sg.immūtāris
immūtāre		immūtābāris
immūtābāre		immūtāberis
immūtābere
3rd sg.immūtāturimmūtābāturimmūtābitur
1st pl.immūtāmurimmūtābāmurimmūtābimur
2nd pl.immūtāminīimmūtābāminīimmūtābiminī
3rd pl.immūtanturimmūtābanturimmūtābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.immūterimmūtārer
2nd sg.immūtēris
immūtēre		immūtārēris
immūtārēre
3rd sg.immūtēturimmūtārētur
1st pl.immūtēmurimmūtārēmur
2nd pl.immūtēminīimmūtārēminī
3rd pl.immūtenturimmūtārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.immūtāimmūtāre
pres. 2nd pl.immūtāteimmūtāminī
fut. 2nd sg.immūtātōimmūtātor
fut. 3rd sg.immūtātōimmūtātor
fut. 2nd pl.immūtātōte—
fut. 3rd pl.immūtantōimmūtantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimmūtāreimmūtārī
immūtārier
perfect infinitiveimmūtāvisse
immūtāsse		immūtātum esse
future infinitiveimmūtātūrum esseimmūtātum īrī
present participleimmūtāns
immūtante, immūtantem, immūtantēs, immūtantī, immūtantia, immūtantibus, immūtantis, immūtantīs, immūtantium		—
perfect participle—immūtātus
immūtāta, immūtātā, immūtātae, immūtātam, immūtātārum, immūtātās, immūtātī, immūtātōrum, immūtātōs
future participleimmūtātūrus
immūtātūra, immūtātūrā, immūtātūrae, immūtātūram, immūtātūrārum, immūtātūrās, immūtātūre, immūtātūrī, immūtātūrīs, immūtātūrō, immūtātūrōrum, immūtātūrōs, immūtātūrum		immūtandus
immūtanda, immūtandā, immūtandae, immūtandam, immūtandārum, immūtandās, immūtande, immūtandīs, immūtandōrum, immūtandōs
gerundimmūtandī, immūtandō, immūtandumsupineimmūtātum, immūtātū

immūto (inm-), āvi, ātum, 1 (archaic
I. inf. pres. pass. inmutarier, Ter. And. 1, 5, 40; id. Eun. 2, 1, 19; id. Phorm. 1, 4, 29), v. a. in-muto, to change, alter, transform.
I. In gen. (class.): ubi immutatus sum? ubi ego formam perdidi? Plaut. Am. 1, 1, 300: perscrutari ... nos nostri an alieni simus; ne clam quispiam nos imprudentis mmutaverit, Plaut. Mil. 2, 5, 22: adeone homines inmutarier ex amore, Ter. Eun. 2, 1, 19: vultum earum, id. Hec. 3, 3, 9: imperio, potestate, prosperis rebus immutari, Cic. Lael. 15, 54; cf.: me aliquando immutarunt tibi, id. Fam. 5, 8, 2: illi regi amabili Cyro subest ad immutandi animi licentiam crudelissimus ille Phalaris (v. ad), id. Rep. 1, 28: ut ejus orbis (i. e. signiferi) unaquaeque pars alia alio modo moveat immutetque caelum, id. Div. 2, 42, 89: concentus immutatus aut discrepans, id. Rep. 2, 42: temeritas filii comprobavit; verborum ordinem immuta: fac sic: comprobavit filii temeritas, etc., id. Or. 63, 214: nomen immuto, Quint. 8, 6, 28: cum successor aliquid immutat de institutis priorum, Cic. Fl. 14, 33.—
II. In partic., in rhet.
(a). To put, by metonymy, one word for another: immutata (verba), in quibus pro verbo proprio subicitur aliud, quod idem significet, sumptum ex re aliqua consequenti, etc. ... Ennius Horridam Africam terribili tremere tumultu cum dicit, pro Afris immutat Africam, Cic. Or. 27, 92 sq.; id. de Or. 3, 43, 169.—
(b). E s p.: immutata oratio, allegory, = ἀλληγορία, Cic. de Or. 2, 65, 261.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinimmūtō

Latin mūtō Latin immūtō From in- + mūtō.

Descendants
  • Catalanimmutar
  • Englishimmute
  • Englishimmutate
  • Frenchimmuter
  • Portugueseimutar
  • Spanishinmutar
  • Galicianinmutar

Quick answers

What does immūtō mean in Latin?
immūtō, a verb, means “to change, alter, transform”.
What are the principal parts of immūtō?
immūtō, immūtāre, immūtāvī, immūtātum (first conjugation).
How do you pronounce immūtō?
In classical Latin, [ɪmˈmuː.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈmuː.to].
Where does immūtō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin immūtō.