LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, no passive

immūgiō

immūgiō (present infinitive immūgīre, perfect active immūgīvī or immūgiī, supine immūgītum)
Classical[ɪmˈmuː.ɡi.oː]Ecclesiastical[imˈmuː.d͡ʒi.o]

Meaning

  1. intransitiveto bellow in or at

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.immūgiōimmūgiēbamimmūgiamimmūgīvī
immūgiī
immūgīveram
immūgieram
immūgīverō
immūgierō
2nd sg.immūgīsimmūgiēbāsimmūgiēsimmūgīvistī
immūgiistī
immūgīverās
immūgierās
immūgīveris
immūgieris
3rd sg.immūgitimmūgiēbatimmūgietimmūgīvit
immūgiit
immūgīverat
immūgierat
immūgīverit
immūgierit
1st pl.immūgīmusimmūgiēbāmusimmūgiēmusimmūgīvimus
immūgiimus
immūgīverāmus
immūgierāmus
immūgīverimus
immūgierimus
2nd pl.immūgītisimmūgiēbātisimmūgiētisimmūgīvistis
immūgiistis
immūgīverātis
immūgierātis
immūgīveritis
immūgieritis
3rd pl.immūgiuntimmūgiēbantimmūgientimmūgīvērunt
immūgīvēre, immūgiērunt, immūgiēre
immūgīverant
immūgierant
immūgīverint
immūgierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.immūgiamimmūgīremimmūgīverim
immūgierim
immūgīvissem
immūgiissem
2nd sg.immūgiāsimmūgīrēsimmūgīverīs
immūgierīs
immūgīvissēs
immūgiissēs
3rd sg.immūgiatimmūgīretimmūgīverit
immūgierit
immūgīvisset
immūgiisset
1st pl.immūgiāmusimmūgīrēmusimmūgīverīmus
immūgierīmus
immūgīvissēmus
immūgiissēmus
2nd pl.immūgiātisimmūgīrētisimmūgīverītis
immūgierītis
immūgīvissētis
immūgiissētis
3rd pl.immūgiantimmūgīrentimmūgīverint
immūgierint
immūgīvissent
immūgiissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.immūgī—
pres. 2nd pl.immūgīte—
fut. 2nd sg.immūgītō—
fut. 3rd sg.immūgītō—
fut. 2nd pl.immūgītōte—
fut. 3rd pl.immūgiuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimmūgīre—
perfect infinitiveimmūgīvisse
immūgiisse
—
future infinitiveimmūgītūrum esse—
present participleimmūgiēns—
future participleimmūgītūrus—
gerundimmūgiendī, immūgiendō, immūgiendumsupineimmūgītum, immūgītū

immūgio (inm-), īvi or ĭi, 4, v. n. inmugio,
I. to bellow, roar, or resound in or at (poet.): curvisque immugiit Aetna cavernis, Verg. A. 3, 674: procella Antennae immugit, Sil. 17, 257: maestoque immugit regia luctu, Verg. A. 11, 38: judicaturo Domino lugubre mundus immugiet, Hier. Ep. 14.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinimmūgiō

Latin mūgiō Latin immūgiō From in- + mūgiō (“to low, moo”).

Quick answers

What does immūgiō mean in Latin?
immūgiō, a verb, means “to bellow in or at”.
What are the principal parts of immūgiō?
immūgiō, immūgīre, immūgīvī, immūgītum (fourth conjugation, no passive).
How do you pronounce immūgiō?
In classical Latin, [ɪmˈmuː.ɡi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈmuː.d͡ʒi.o].
Where does immūgiō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin immūgiō.