LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

immoror

immoror (present infinitive immorārī, perfect active immorātus sum)
Classical[ˈɪm.mɔ.rɔr]Ecclesiastical[ˈim.mo.ror]

Meaning

  1. deponentto linger, loiter, tarry

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.immororimmorābarimmorābor———
2nd sg.immorāris
immorāre
immorābāris
immorābāre
immorāberis
immorābere
———
3rd sg.immorāturimmorābāturimmorābitur———
1st pl.immorāmurimmorābāmurimmorābimur———
2nd pl.immorāminīimmorābāminīimmorābiminī———
3rd pl.immoranturimmorābanturimmorābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.immorerimmorārer——
2nd sg.immorēris
immorēre
immorārēris
immorārēre
——
3rd sg.immorēturimmorārētur——
1st pl.immorēmurimmorārēmur——
2nd pl.immorēminīimmorārēminī——
3rd pl.immorenturimmorārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.immorāre—
pres. 2nd pl.immorāminī—
fut. 2nd sg.immorātor—
fut. 3rd sg.immorātor—
fut. 3rd pl.immorantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimmorārī—
perfect infinitiveimmorātum esse—
future infinitiveimmorātūrum esse—
present participleimmorāns—
perfect participleimmorātus
immorāta, immorātā, immorātae, immorātam, immorātārum, immorātās, immorāte, immorātī, immorātīs, immorātō, immorātōrum, immorātōs
—
future participleimmorātūrus
immorātūra, immorātūrā, immorātūrae, immorātūram, immorātūrārum, immorātūrās, immorātūre, immorātūrī, immorātūrīs, immorātūrō, immorātūrōrum, immorātūrōs, immorātūrum
immorandus
immoranda, immorandā, immorandae, immorandam, immorandārum, immorandās, immorande, immorandīs, immorandōrum, immorandōs
gerundimmorandī, immorandō, immorandumsupineimmorātum, immorātū

immŏror (inm-), ātus, 1,
I. v. dep. n. [in-moror], to tarry or remain in, to stay upon or at, to linger near a place (postAug.).
I. Lit. (constr.: in aliqua re, alicul rei): ut saturae studiosius nidis immorentur, Col. 8, 5, 14: puer meridiano inmorans, Plin. 9, 8, 8, § 25.—
II. Trop.: ne terrenis immorer, Quint. 2, 16, 6: honestis cogitationibus, Plin. Ep. 1, 8, 8: non exigo, ut immoriaris legationi, immorare, Auct. ap. Quint. 9, 3, 73: non arbitror mihi in hoc immorandum, quid sit, etc., id. 11, 2, 4.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinimmoror

Latin moror Latin immoror From in- + moror.

Quick answers

What does immoror mean in Latin?
immoror, a verb, means “to linger, loiter, tarry”.
What are the principal parts of immoror?
immoror, immorārī, immorātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce immoror?
In classical Latin, [ˈɪm.mɔ.rɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈim.mo.ror].
Where does immoror come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin immoror.