verbfirst conjugation, deponent
immoror
immoror (present infinitive immorārī, perfect active immorātus sum)
Classical[ˈɪm.mɔ.rɔr]Ecclesiastical[ˈim.mo.ror]
Meaning
- deponentto linger, loiter, tarry
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | immoror | immorābar | immorābor | — | — | — |
| 2nd sg. | immorāris immorāre | immorābāris immorābāre | immorāberis immorābere | — | — | — |
| 3rd sg. | immorātur | immorābātur | immorābitur | — | — | — |
| 1st pl. | immorāmur | immorābāmur | immorābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | immorāminī | immorābāminī | immorābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | immorantur | immorābantur | immorābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | immorer | immorārer | — | — |
| 2nd sg. | immorēris immorēre | immorārēris immorārēre | — | — |
| 3rd sg. | immorētur | immorārētur | — | — |
| 1st pl. | immorēmur | immorārēmur | — | — |
| 2nd pl. | immorēminī | immorārēminī | — | — |
| 3rd pl. | immorentur | immorārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | immorāre | — |
| pres. 2nd pl. | immorāminī | — |
| fut. 2nd sg. | immorātor | — |
| fut. 3rd sg. | immorātor | — |
| fut. 3rd pl. | immorantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | immorārī | — |
| perfect infinitive | immorātum esse | — |
| future infinitive | immorātūrum esse | — |
| present participle | immorāns | — |
| perfect participle | immorātus immorāta, immorātā, immorātae, immorātam, immorātārum, immorātās, immorāte, immorātī, immorātīs, immorātō, immorātōrum, immorātōs | — |
| future participle | immorātūrus immorātūra, immorātūrā, immorātūrae, immorātūram, immorātūrārum, immorātūrās, immorātūre, immorātūrī, immorātūrīs, immorātūrō, immorātūrōrum, immorātūrōs, immorātūrum | immorandus immoranda, immorandā, immorandae, immorandam, immorandārum, immorandās, immorande, immorandīs, immorandōrum, immorandōs |
gerundimmorandī, immorandō, immorandumsupineimmorātum, immorātū
immŏror (inm-), ātus, 1,
I. v. dep. n. [in-moror], to tarry or remain in, to stay upon or at, to linger near a place (postAug.).
I. Lit. (constr.:
in aliqua re, alicul rei): ut saturae studiosius nidis immorentur, Col. 8, 5, 14: puer meridiano inmorans, Plin. 9, 8, 8, § 25.—II. Trop.:
ne terrenis immorer, Quint. 2, 16, 6: honestis cogitationibus, Plin. Ep. 1, 8, 8: non exigo, ut immoriaris legationi, immorare, Auct. ap. Quint. 9, 3, 73: non arbitror mihi in hoc immorandum, quid sit, etc., id. 11, 2, 4.Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinimmoror
Latin moror Latin immoror From in- + moror.