LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation, deponent

immorior

immorior (present infinitive immorī, perfect active immortuus sum)
Classical[ɪmˈmɔ.ri.ɔr]Ecclesiastical[imˈmɔː.ri.or]

Meaning

  1. deponentintransitiveto die in or upon (+ dative or (rarely) + in + ablative)

Conjugation deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.immoriorimmoriēbarimmoriar———
2nd sg.immoreris
immorere
immoriēbāris
immoriēbāre
immoriēris
immoriēre
———
3rd sg.immoriturimmoriēbāturimmoriētur———
1st pl.immorimurimmoriēbāmurimmoriēmur———
2nd pl.immoriminīimmoriēbāminīimmoriēminī———
3rd pl.immoriunturimmoriēbanturimmorientur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.immoriarimmorerer——
2nd sg.immoriāris
immoriāre
immorerēris
immorerēre
——
3rd sg.immoriāturimmorerētur——
1st pl.immoriāmurimmorerēmur——
2nd pl.immoriāminīimmorerēminī——
3rd pl.immorianturimmorerentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.immorere—
pres. 2nd pl.immoriminī—
fut. 2nd sg.immoritor—
fut. 3rd sg.immoritor—
fut. 3rd pl.immoriuntor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimmorī—
perfect infinitiveimmortuum esse—
future infinitiveimmoritūrum esse—
present participleimmoriēns—
perfect participleimmortuus—
future participleimmoritūrusimmoriendus
immoriundus
gerundimmoriendī, immoriendō, immoriendumsupineimmortuum, immortuū

immŏrĭor (inm-), mortuus, 3,
I. v. dep. n. [in-morior], to die in or upon any thing (poet. and in post-Aug. prose).—Constr. with dat. and rarely in aliqua re.
I. Lit.: illa sorori immoritur, Ov. M. 6, 296: hastae, Val. Fl. 6, 570: fortiter Euxinis aquis, Ov. P. 3, 7, 40; cf.: ipsis aquis, id. M. 7, 572: stellio immortuus vino, Plin. 29, 4, 22, § 73: apes immortuae in melle, id. 29, 6, 38, § 128: non exigo, ut immoriaris legationi, immorare, Auct. ap. Quint. 9, 3, 73: tormentis, Sen. Contr. 5, 34, 6: saepe tormentis pro silentio rerum creditarum immortui, Just. 44, 2, 3.—Of things: manus immortua, dying, withering, Luc. 3, 613: aura superstes Immoritur velis, i. e. dies away, Stat. Th. 1, 481.—*
II. Trop.: immoritur studiis (dat. = macerat et enecat se opere rustico exercendo), he pines away, Hor. Ep. 1, 7, 85.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinimmorior

Proto-Indo-European *mer- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *mr̥yétor Proto-Italic *moriōr Latin morior Latin immorior From in- + morior (“to die”).

Quick answers

What does immorior mean in Latin?
immorior, a verb, means “to die in or upon (+ dative or (rarely) + in + ablative)”.
What are the principal parts of immorior?
immorior, immorī (third (-iō variant) conjugation, deponent).
How do you pronounce immorior?
In classical Latin, [ɪmˈmɔ.ri.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈmɔː.ri.or].
Where does immorior come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin immorior.