adjectivethird-declension two-termination adjective
immītis
immītis (neuter immīte)
Classical[ɪmˈmiː.tɪs]Ecclesiastical[imˈmiː.tis]
Meaning
- two terminationcruel, rough, harsh
Dirofilaria immitis
- two terminationsevere, stern
- two terminationsavage
- two terminationunripe, green
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | immītis | immītis | immīte inmīte |
| genitive | immītis | immītis | immītis |
| dative | immītī inmītī | immītī inmītī | immītī inmītī |
| accusative | immītem inmītem | immītem inmītem | immīte inmīte |
| ablative | immītī inmītī | immītī inmītī | immītī inmītī |
| vocative | immītis | immītis | immīte inmīte |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | immītēs inmītēs | immītēs inmītēs | immītia inmītia |
| genitive | immītium inmītium | immītium inmītium | immītium inmītium |
| dative | immītibus inmītibus | immītibus inmītibus | immītibus inmītibus |
| accusative | immītīs immītēs, inmītēs | immītīs immītēs, inmītēs | immītia inmītia |
| ablative | immītibus inmītibus | immītibus inmītibus | immītibus inmītibus |
| vocative | immītēs inmītēs | immītēs inmītēs | immītia inmītia |
immītis (inm-), e, adj. in-mitis,
I. not soft or mellow, harsh, rough, sour (mostly poet. and in post-Aug. prose; not in Cic. or Cæs.).
I. Lit., of fruit:
uva, Hor. C. 2, 5, 10: fructus (opp. dulcis), Plin. 13, 4, 6, § 26. —More freq., II. Transf., in gen., rough, rude, harsh, hard, severe, stern, fierce, savage, inexorable (syn.:
barbarus, trux, torvus, immanis, ferox, crudelis, saevus): naturā et moribus immitis ferusque, Liv. 23, 5, 12; cf. asper et immitis, Suet. Tib. 59: arrogans, profusus, immitis, id. Ner. 4: tyrannus (i. e. Pluto), Verg. G. 4, 492: Parcae, Prop. 4 (5), 11, 13. Glycera, Hor. C. 1, 33, 2: immitibus et desertis locis, Plin. 17, 16, 26, § 120: insulam Gyarum immitem et sine cultu hominum esse, Tac. A. 1, 69: immite et turbidum caelum, Plin. Ep. 8, 17, 1: venti, Tib. 1, 1, 45: oculi, Ov. M. 6, 621: nidi (i. e. hirundinum apibus infestarum), Verg. G. 4, 17: ara (on which human beings are offered), Ov. P. 3, 2, 71: claustra, id. Am. 1, 6, 17: vulnera, id. de Nuce 69: fata, id. M. 13, 260: mandata, Tac. A. 15, 27: rescriptum, id. ib. 6, 9: mors, Tib. 1, 3, 55: caedes pariter fugientium ac resistentium, Liv. 4, 59, 6.—As subst.: immītĭa, ium, n., barbarous acts: ausae immitia nuptae (i. e. abortus), Ov. F. 1, 625.—Comp.: vetus operis ac laboris, et eo immitior, quia toleraverat, Tac. A. 1, 20; Plaut. Bacch. 3, 4, 1: calcato immitior hydro, Ov. M. 13, 804.— Sup.: serpentes immitissimum animalium genus, Plin. 10, 74, 96, § 207.—Adv.: im-mīte, rudely, harshly: stridorque immite rudentum Sibilat, Sil. 17, 257.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
immītis (in-m-) e, adj.
with comp, not mellow, harsh, unripe, sour: uva, H.—Rough, rude, harsh, hard, severe, stern, fierce, savage, inexorable: naturā et moribus, L.: tyrannus (i. e. Pluto), V.: Glycera, H.: oculi, O.: caedes, L.: calcato immitior hydro, O.: urna, i. e. of the inexorable decision, O.—Plur n. as subst: ut placidis coëant immitia, wild creatures with tame, H.: inmitia ausae, barbarous acts, O.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinimmītis
Latin mītis Latin immītis From in- (“not”) + mītis (“mild, mellow, mature, ripe”).