LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

immītis

immītis (neuter immīte)
Classical[ɪmˈmiː.tɪs]Ecclesiastical[imˈmiː.tis]

Meaning

  1. two terminationcruel, rough, harsh
    Dirofilaria immitis
  2. two terminationsevere, stern
  3. two terminationsavage
  4. two terminationunripe, green

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmītisimmītisimmīte
inmīte
genitiveimmītisimmītisimmītis
dativeimmītī
inmītī
immītī
inmītī
immītī
inmītī
accusativeimmītem
inmītem
immītem
inmītem
immīte
inmīte
ablativeimmītī
inmītī
immītī
inmītī
immītī
inmītī
vocativeimmītisimmītisimmīte
inmīte
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmītēs
inmītēs
immītēs
inmītēs
immītia
inmītia
genitiveimmītium
inmītium
immītium
inmītium
immītium
inmītium
dativeimmītibus
inmītibus
immītibus
inmītibus
immītibus
inmītibus
accusativeimmītīs
immītēs, inmītēs
immītīs
immītēs, inmītēs
immītia
inmītia
ablativeimmītibus
inmītibus
immītibus
inmītibus
immītibus
inmītibus
vocativeimmītēs
inmītēs
immītēs
inmītēs
immītia
inmītia

immītis (inm-), e, adj. in-mitis,
I. not soft or mellow, harsh, rough, sour (mostly poet. and in post-Aug. prose; not in Cic. or Cæs.).
I. Lit., of fruit: uva, Hor. C. 2, 5, 10: fructus (opp. dulcis), Plin. 13, 4, 6, § 26. —More freq.,
II. Transf., in gen., rough, rude, harsh, hard, severe, stern, fierce, savage, inexorable (syn.: barbarus, trux, torvus, immanis, ferox, crudelis, saevus): naturā et moribus immitis ferusque, Liv. 23, 5, 12; cf. asper et immitis, Suet. Tib. 59: arrogans, profusus, immitis, id. Ner. 4: tyrannus (i. e. Pluto), Verg. G. 4, 492: Parcae, Prop. 4 (5), 11, 13. Glycera, Hor. C. 1, 33, 2: immitibus et desertis locis, Plin. 17, 16, 26, § 120: insulam Gyarum immitem et sine cultu hominum esse, Tac. A. 1, 69: immite et turbidum caelum, Plin. Ep. 8, 17, 1: venti, Tib. 1, 1, 45: oculi, Ov. M. 6, 621: nidi (i. e. hirundinum apibus infestarum), Verg. G. 4, 17: ara (on which human beings are offered), Ov. P. 3, 2, 71: claustra, id. Am. 1, 6, 17: vulnera, id. de Nuce 69: fata, id. M. 13, 260: mandata, Tac. A. 15, 27: rescriptum, id. ib. 6, 9: mors, Tib. 1, 3, 55: caedes pariter fugientium ac resistentium, Liv. 4, 59, 6.—As subst.: immītĭa, ium, n., barbarous acts: ausae immitia nuptae (i. e. abortus), Ov. F. 1, 625.—Comp.: vetus operis ac laboris, et eo immitior, quia toleraverat, Tac. A. 1, 20; Plaut. Bacch. 3, 4, 1: calcato immitior hydro, Ov. M. 13, 804.— Sup.: serpentes immitissimum animalium genus, Plin. 10, 74, 96, § 207.—Adv.: im-mīte, rudely, harshly: stridorque immite rudentum Sibilat, Sil. 17, 257.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimmītis

Latin mītis Latin immītis From in- (“not”) + mītis (“mild, mellow, mature, ripe”).

Quick answers

What does immītis mean in Latin?
immītis, a adjective, means “cruel, rough, harsh; severe, stern; savage”.
How do you pronounce immītis?
In classical Latin, [ɪmˈmiː.tɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈmiː.tis].
Where does immītis come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin immītis.