LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation, no passive, no supine stem

immineō

immineō (present infinitive imminēre, perfect active imminuī)
Classical[ɪmˈmɪ.ne.oː]Ecclesiastical[imˈmiː.ne.o]

Meaning

  1. to project, bend or lean toward or over, overhang
  2. to touch on, border upon
  3. with dativeto threaten, menace
  4. to be eager for or intent upon, long for
  5. to be near at hand, impend; to be imminent

Latīnē defined in Latin in our graded readers

suprā stāre, prope esse ut cadat in
threaten, overhang
immineō -ēre — in De Bello Gallico III, ch. 11
suprā pendeō, īnstō
immineō -ēre — in Epistulae, ch. 18
dēsuper pendeō, iam iam adsum
immineō -ēre — in Metamorphoses I, ch. 10

Conjugation conjugation 2 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.immineōimminēbamimminēbōimminuīimminueramimminuerō
2nd sg.imminēsimminēbāsimminēbisimminuistīimminuerāsimminueris
3rd sg.imminetimminēbatimminēbitimminuitimminueratimminuerit
1st pl.imminēmusimminēbāmusimminēbimusimminuimusimminuerāmusimminuerimus
2nd pl.imminētisimminēbātisimminēbitisimminuistisimminuerātisimminueritis
3rd pl.imminentimminēbantimminēbuntimminuērunt
imminuēre
imminuerantimminuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.immineamimminēremimminuerimimminuissem
2nd sg.immineāsimminērēsimminuerīsimminuissēs
3rd sg.immineatimminēretimminueritimminuisset
1st pl.immineāmusimminērēmusimminuerīmusimminuissēmus
2nd pl.immineātisimminērētisimminuerītisimminuissētis
3rd pl.immineantimminērentimminuerintimminuissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.imminē—
pres. 2nd pl.imminēte—
fut. 2nd sg.imminētō—
fut. 3rd sg.imminētō—
fut. 2nd pl.imminētōte—
fut. 3rd pl.imminentō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimminēre—
perfect infinitiveimminuisse—
present participleimminēns—
gerundimminendī, imminendō, imminendum

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

alicuius famam, laudem imminuere
to detract from a person's reputation, wilfully underestimate a person.
bellum impendet, imminet, instat
a war is imminent.
pericula alicui impendent, imminent
dangers threaten a man.
fidem alicuius imminuere, infirmare (opp. confirmare)
to weaken, destroy a man's credit.

immĭnĕo (inm-), ēre, v. n. in-mineo,
I. to project over or towards a thing, to bend or lean towards, to hang down over, overhang (syn. impendeo).
I. Lit. (mostly poet.): collis plurimus urbi Imminet, commands, Verg. A. 1, 420; cf.: imminens prope ipsis moenibus tumulus, Liv. 29, 35, 7: imminens villae tua pinus esto, Hor. C. 3, 22, 5: candida populus antro Imminet, Verg. E. 9, 41: aër his, Ov. M. 1, 52: caelumque quod imminet orbi, id. ib. 2, 7: scopulus aequoribus, id. ib. 4, 525: apex collis subjectis arvis, id. ib. 7, 779: nemus desuper, Verg. A. 1, 165: arbos, Ov. M. 4, 459: imminet e celsis audentius improba muris Virgo, Val. Fl. 6, 681; Quint. 11, 3, 130: choros ducit Venus imminente luna, shining overhead, Hor. C. 1, 4, 5: cum ageretur togata, simulans, caterva tota clarissima concentione in ore impuri hominis imminens contionata est: Huic vitae tuae, etc., bending or turning towards, Cic. Sest. 55, 118; cf.: gestu omni imminenti, bent towards him, id. de Or. 2, 55, 225.—
B. Transf., to be near to a thing, to touch on, border upon.
1. In gen. (rare): imminet hic, sequiturque parem, similisque tenenti Non tenet, Ov. M. 7, 785: tergo fugacis, id. ib. 1, 542: carcer imminens foro, adjoining, Liv. 1, 33, 8: imminentia muro aedificia, id. 2, 33, 7.—
2. In partic. (like impendere and instare), in an inimical sense, to threaten, menace, by nearness or commanding position (class.): nimis imminebat propter propinquitatem Aegina Piraeeo, Cic. Off. 3, 11, 46; cf.: Carthago imminere jam fructuosissimis insulis populi Romani videbatur, id. Agr. 2, 32, 87: certior sum factus, Parthos ... Ciliciae magis imminere, id. Att. 5, 20, 2: imminent duo reges toti Asiae, id. de Imp. Pomp. 5, 12: circum insulas Italiae inminentes, Liv. 21, 49, 1: Mithridates Italiae quoque, Vell. 2, 18, 4: Parthi Latio, Hor. C. 1, 12, 53: Germaniae et Britanniae, Suet. Calig. 19: bello subegit gentem rebus populi Romani imminentem, Cic. Rep. 2, 20: instabat agmen Caesaris atque universum imminebat, Caes. B. G. 1, 80 fin.: imbrium divina avis imminentŭm, Hor. C. 3, 27, 10: turris ingens inminebat, Liv. 21, 7, 7; 21, 11, 10: inminentes tumuli, id. 3, 7, 2. —
II. Trop. (class.).
A. To strive eagerly ofter a thing, to be eager for, to long for, be intent upon: hujus mendicitas aviditate conjuncta in nostras fortunas imminebat, Cic. Phil. 5, 7, 20; Liv. 30, 28, 9: in alterius ducis exercitusque opprimendi occasionem imminebat, id. 25, 20, 5: huc imminet: om nes Dirigit huc sensus, Verg. Cul. 89: alieno imminere, Sen. Ep. 2 fin.: rebus, Tac. A. 16, 14: quod imminere emptioni publicanos videbat, Suet. Aug. 24: peritus rerum popularium imminensque ei potestati, Liv. 3, 51, 9: spei majoris honoris, id. 4, 25, 9: occasioni alloquendi regem, Curt. 5, 11: exitio conjugis, Ov. M. 1, 146: Verres avaritia semper hiante atque imminenti fuit, Cic. Verr. 2, 2, 54, § 134.—
B. Transf. (acc. to I. B.), to be near at hand, to impend.
1. In gen.: sunt qui ea, quae quotidie imminent, non videant, Cic. Cat. 1, 12, 30: mors, quae propter incertos casus quotidie imminet, id. Tusc. 1, 38, 91.—
2. In partic., to threaten by nearness, to be imminent: periculum, quod imminere ipsi portenderetur, Suet. Claud. 29: periculum ambobus, id. Tit. 9: imminentes undique insidiae, id. Caes. 86: discrimina undique, id. Tib. 25: summum discrimen, Quint. 8, 4, 22: bellum, id. 12, 1, 43: taedio praesentium et imminentium metu, Suet. Vit. 15.

Origins

From in- + *mineō, from Proto-Indo-European *men- (“to stand out”).

In English words that came into English from immineō

  • imminentimminēre

Quick answers

What does immineō mean in Latin?
immineō, a verb, means “to project, bend or lean toward or over, overhang; to touch on, border upon; to threaten, menace”.
What are the principal parts of immineō?
immineō, imminēre, imminuī (second conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce immineō?
In classical Latin, [ɪmˈmɪ.ne.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈmiː.ne.o].