LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

immeritōrius

immeritōrius (feminine immeritōria, neuter immeritōrium)
Classical[ɪm.mɛ.rɪˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[im.me.riˈtɔː.ri.us]

Meaning

  1. adjectivenot meritorious, unworthy or undeserving of merit, unpaid, immeritorious
    c. 1402-1471, Dionysius Carthusianus, Dialogon de fide catholica, 3.11

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmeritōriusimmeritōriaimmeritōrium
genitiveimmeritōriīimmeritōriaeimmeritōriī
dativeimmeritōriōimmeritōriaeimmeritōriō
accusativeimmeritōriumimmeritōriamimmeritōrium
ablativeimmeritōriōimmeritōriāimmeritōriō
vocativeimmeritōrieimmeritōriaimmeritōrium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmeritōriīimmeritōriaeimmeritōria
genitiveimmeritōriōrumimmeritōriārumimmeritōriōrum
dativeimmeritōriīsimmeritōriīsimmeritōriīs
accusativeimmeritōriōsimmeritōriāsimmeritōria
ablativeimmeritōriīsimmeritōriīsimmeritōriīs
vocativeimmeritōriīimmeritōriaeimmeritōria

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimmeritōrius

Latin meritōrius Latin immeritōrius From in- (“not”) + meritōrius (“worthy or deserving of merit”).

Quick answers

What does immeritōrius mean in Latin?
immeritōrius, a adjective, means “not meritorious, unworthy or undeserving of merit, unpaid, immeritorious”.
How do you pronounce immeritōrius?
In classical Latin, [ɪm.mɛ.rɪˈtoː.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [im.me.riˈtɔː.ri.us].
Where does immeritōrius come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin immeritōrius.