adjectivefirst/second-declension adjective
immeritōrius
immeritōrius (feminine immeritōria, neuter immeritōrium)
Classical[ɪm.mɛ.rɪˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[im.me.riˈtɔː.ri.us]
Meaning
- adjectivenot meritorious, unworthy or undeserving of merit, unpaid, immeritorious
c. 1402-1471, Dionysius Carthusianus, Dialogon de fide catholica, 3.11
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | immeritōrius | immeritōria | immeritōrium |
| genitive | immeritōriī | immeritōriae | immeritōriī |
| dative | immeritōriō | immeritōriae | immeritōriō |
| accusative | immeritōrium | immeritōriam | immeritōrium |
| ablative | immeritōriō | immeritōriā | immeritōriō |
| vocative | immeritōrie | immeritōria | immeritōrium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | immeritōriī | immeritōriae | immeritōria |
| genitive | immeritōriōrum | immeritōriārum | immeritōriōrum |
| dative | immeritōriīs | immeritōriīs | immeritōriīs |
| accusative | immeritōriōs | immeritōriās | immeritōria |
| ablative | immeritōriīs | immeritōriīs | immeritōriīs |
| vocative | immeritōriī | immeritōriae | immeritōria |
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinimmeritōrius
Latin meritōrius Latin immeritōrius From in- (“not”) + meritōrius (“worthy or deserving of merit”).