verbfirst conjugation
illigō
illigō (present infinitive illigāre, perfect active illigāvī, supine illigātum)
Classical[ˈɪl.lɪ.ɡoː]Ecclesiastical[ˈil.li.ɡo]
Meaning
- to attach, fasten, bind, tie on
Latīnē defined in Latin in our graded readers
bind on
illigō -āre — in De Bello Gallico II
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | illigō | illigābam | illigābō | illigāvī | illigāveram | illigāverō illigārō |
| 2nd sg. | illigās | illigābās | illigābis | illigāvistī illigāstī | illigāverās illigārās | illigāveris |
| 3rd sg. | illigat | illigābat | illigābit | illigāvit | illigāverat illigārat | illigāverit illigārit |
| 1st pl. | illigāmus | illigābāmus | illigābimus | illigāvimus | illigāverāmus | illigāverimus illigārimus |
| 2nd pl. | illigātis | illigābātis | illigābitis | illigāvistis illigāstis | illigāverātis illigārātis | illigāveritis illigāritis |
| 3rd pl. | illigant | illigābant | illigābunt | illigāvērunt illigāvēre, illigārunt | illigāverant illigārant | illigāverint illigārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | illigem | illigārem | illigāverim illigārim | illigāvissem illigāssem |
| 2nd sg. | illigēs | illigārēs | illigāverīs | illigāvissēs illigāssēs |
| 3rd sg. | illiget | illigāret | illigāverit illigārit | illigāvisset illigāsset |
| 1st pl. | illigēmus | illigārēmus | illigāverīmus illigārīmus | illigāvissēmus illigāssēmus |
| 2nd pl. | illigētis | illigārētis | illigāverītis illigārītis | illigāvissētis illigāssētis |
| 3rd pl. | illigent | illigārent | illigāverint illigārint | illigāvissent illigāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | illigor | illigābar | illigābor |
| 2nd sg. | illigāris illigāre | illigābāris illigābāre | illigāberis illigābere |
| 3rd sg. | illigātur | illigābātur | illigābitur |
| 1st pl. | illigāmur | illigābāmur | illigābimur |
| 2nd pl. | illigāminī | illigābāminī | illigābiminī |
| 3rd pl. | illigantur | illigābantur | illigābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | illiger | illigārer |
| 2nd sg. | illigēris illigēre | illigārēris illigārēre |
| 3rd sg. | illigētur | illigārētur |
| 1st pl. | illigēmur | illigārēmur |
| 2nd pl. | illigēminī | illigārēminī |
| 3rd pl. | illigentur | illigārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | illigā | illigāre |
| pres. 2nd pl. | illigāte | illigāminī |
| fut. 2nd sg. | illigātō | illigātor |
| fut. 3rd sg. | illigātō | illigātor |
| fut. 2nd pl. | illigātōte | — |
| fut. 3rd pl. | illigantō | illigantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | illigāre | illigārī |
| perfect infinitive | illigāvisse illigāsse | illigātum esse |
| future infinitive | illigātūrum esse | illigātum īrī |
| present participle | illigāns illigante, illigantem, illigantēs, illigantī, illigantia, illigantibus, illigantis, illigantīs, illigantium | — |
| perfect participle | — | illigātus illigāta, illigātā, illigātae, illigātam, illigātārum, illigātās, illigātī, illigātōrum, illigātōs |
| future participle | illigātūrus illigātūra, illigātūrā, illigātūrae, illigātūram, illigātūrārum, illigātūrās, illigātūre, illigātūrī, illigātūrīs, illigātūrō, illigātūrōrum, illigātūrōs, illigātūrum | illigandus illiganda, illigandā, illigandae, illigandam, illigandārum, illigandās, illigande, illigandīs, illigandōrum, illigandōs |
gerundilligandī, illigandō, illigandumsupineilligātum, illigātū
illĭgo (inl-), āvi, ātum, 1 (in tmesi:
I. Lit.
A. In gen.:
emblemata ita scite in aureis poculis illigabat, ut, etc., Cic. Verr. 2, 4, 24, § 54: litterae in jaculo illigatae, Caes. B. G. 5, 45, 4: in eo (corpore) influente atque effluente animi divini ambitus illigabant, Cic. Univ. 13: cum Archimedes lunae, solis, quinque errantium motus in sphaeram illigavit, attached or added to the celestial globe, id. Tusc. 1, 25, 63: in currus distentum illigat Metium, Liv. 1, 28, 10: juvencis illigata aratra, Hor. Epod. 1, 25: tauris juga, id. ib. 3, 11: dolia aedibus, Dig. 33, 7, 27: illigata tigna tenere, Caes. B. G. 4, 17, 7: manibus post tergum illigatis, Liv. 5, 27, 9: faciem laxis vesicis illigant, Plin. 33, 7, 40, § 122: fel cum elaterio umbilico, id. 28, 14, 58, § 203.—B. In partic., with the idea of hinderance to free motion predominating, to fetter, encumber, entangle, impede (poet. and in post-Aug. prose; syn.: illaqueo, irretio, implico;
impedio): inutilis inque ligatus Cedebat clipeoque inimicum hastile trahebat, Verg. A. 10 794: se impeditis locis, Tac. A. 13, 40: volucres viscatis illigatae viminibus, Petr. 109: illigatus praedā, Tac. A. 3, 21: aliquem veneno, id. ib. 6, 32.—II. Trop.
A. In gen., to attach, connect, bind:
(paeon) quam commodissime putatur in solutam orationem illigari, Cic. Or. 64, 215: orationis genus, in quo omnes verborum illigantur lepores, id. ib. 27, 76: sententiam verbis, id. de Or. 3, 44, 175: sermonibus ejusmodi personas tam graves illigare, id. Ac. 2, 2, 6: non iis condicionibus illigabitur pax, ut movere bellum possit, Liv. 33, 12, 13; 36, 11, 2.—B. In partic. (acc. to I. B.), to bind, in a good or bad sense; to oblige, to hold bound; to fetter, encumber, entangle, impede:
magnis et multis pignoribus M. Lepidum res publica illigatum tenet, Cic. Phil. 13, 4, 8: familiari amicitia illigati Philippo erant, Liv. 32, 22, 11: nos praeceptis illigaverunt, Quint. 5, 13, 60: ut sociali foedere se cum Romanis non illigarent, Liv. 45, 25, 9; 41, 24, 15: illigari bello, id. 32, 21, 11: angustis et concisis disputationibus illigati, Cic. de Or. 2, 14, 61: aliquem conscientiā, Tac. A. 15, 51: vix illigatum te triformi Pegasus expediet Chimaera, Hor. C. 1, 27, 23.Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinilligō
Proto-Indo-European *leyǵ-der. Latin ligō Latin illigō From in- + ligō (“tie, bind”).
Descendants
- Frenchenlier
- Portugueseenlear
- Galicianenlear