LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

ignōtus

ignōtus (feminine ignōta, neuter ignōtum, comparative ignōtior, superlative ignōtissimus)
Classical[ɪŋˈnoː.tʊs]Ecclesiastical[iɲˈɲɔː.tus]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. adjectiveunknown, foreign, alien
  2. adjectivestrange, odd, weird
  3. adjectiveunacquainted or unfamiliar with; ignorant of
    […] mīlitibus autem — ignōtīs locīs, impedītīs manibus, magnō et gravī onere armōrum oppressīs — simul et dē nāvibus dēsiliendum et in flūctibus cōnsistendum et cum hostibus erat pugnandum, […].[…] Consequently, the soldiers — unfamiliar with the location, their hands encumbered [with shields and weapons], and weighed down by a massive burden of heavy armor — were forced to leap from the ships, keep their footing amidst the waves, and fight the enemy all at the same time. […] (One of a series of ablative absolute phrases in this quote.)c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 4.24

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quem nēmō nōvit.
ignōtus -a -um — in Mille Verba, Templum Graecum
a stranger
ignōtus — in Seneca, ch. V

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeignōtusignōtaignōtum
genitiveignōtīignōtaeignōtī
dativeignōtōignōtaeignōtō
accusativeignōtumignōtamignōtum
ablativeignōtōignōtāignōtō
vocativeignōteignōtaignōtum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeignōtīignōtaeignōta
genitiveignōtōrumignōtārumignōtōrum
dativeignōtīsignōtīsignōtīs
accusativeignōtōsignōtāsignōta
ablativeignōtīsignōtīsignōtīs
vocativeignōtīignōtaeignōta

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

procella (tempestas) aliquem ex alto ad ignotas terras (oras) defert
the storm drives some one on an unknown coast.

ignōtus, a, um, Part., from ignosco.
ignōtus, a, um, adj. in-gnotus, notus.
I. Pass., unknown.
A. In gen.: quamquam ad ignotum arbitrum me appellis: si adhibebit fidem, Etsi est ignotus, notus: si non, notus ignotissimus est, Plaut. Rud. 4, 3, 104 sq.: dubitabitis, judices, quin ab hoc ignotissimo Phryge nobilissimum civem vindicetis? Cic. Fl. 17, 40: ignoti homines et repentini quaestores celeriter facti sunt, id. Brut. 64, 242: homo ignotus et novus, id. Rep. 1, 1: nos pluribus ignotissimi gentibus, id. ib. 1, 17: longinqua eoque ignotior gens, Liv. 5, 32, 5: procedam in aciem adversus ignotos inter se ignorantesque, Liv. 21, 43, 18; cf. § 13: omnes illacrimabiles Urgentur ignotique longa Nocte, Hor. C. 4, 9, 27: jus applicationis obscurum sane et ignotum patefactum atque illustratum est, Cic. de Or. 1, 39, 177: obscurioribus et ignotioribus verbis, Quint. 7, 3, 13; cf. id. 8, 3, 73; 8, 6, 74: haec nova et ignota ratio, Cic. Rep. 1, 16: alter (dies) in vulgus ignotus, id. Att. 9, 5, 2: ille tibi non ignotus cursus animi mei, id. ib. 5, 15, 1: terrae, unknown, distant, Tib. 1, 3, 3; ib. 39; cf.: nobilis ignoto diffusus consule Bacchus, unknown, remote with respect to time, i. e. old, Luc. 4, 379.—Subst.: ignō-tum, i, n., that which is unknown.— Prov.: ignoti nulla cupido, Ov. A. A. 3, 397.—
B. In partic., pregn. (for ignobilis, II.), of low birth or condition, lowborn, base, vulgar (poet.): quo patre sit natus, num ignota matre inhonestus, Hor. S. 1, 6, 36; cf.: naso suspendis adunco Ignotos, ut me libertino patre natum, id. ib. 6 and 24: Achivi, the ignoble Greeks, Ov. M. 12, 600: progenuit tellus ignoto nomine Ligdum, id. ib. 9, 670: ignotis perierunt mortibus illi, Hor. S. 1, 3, 108.—
II. Act. (cf. the Gr. ἄγνωστος), unacquainted with a thing, ignorant of (very rare for ignarus, insciens, inscitus): ignotae iteris sumus, Naev. ap. Non. 124, 28: simulacra ignotis nota faciebant, Cic. Fam. 5, 12, 7: producere ad ignotos (aliquem), Cic. Verr. 2, 5, 29, § 75; Auct. Her. 3, 6, 12; cf.: ignotos fallit, notis est derisui, Phaedr. 1, 11, 2; so, ignoti, faciem ejus cum intuerentur, contemnebant, Nep. Ages. 8, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinignōtus

Proto-Indo-European *ǵneh₃- Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Indo-European *ǵn̥h₃sḱéti Proto-Italic *gnōskō Latin gnōscō Latin nōscō Latin (g)nōtus Latin ignōtus From in- + (g)nōtus.

Descendants
  • Catalanignot
  • Italianignoto
  • Portugueseignoto
  • Spanishignoto
  • Galicianignoto

Quick answers

What does ignōtus mean in Latin?
ignōtus, a adjective, means “unknown, foreign, alien; strange, odd, weird; unacquainted or unfamiliar with”.
How do you pronounce ignōtus?
In classical Latin, [ɪŋˈnoː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɲˈɲɔː.tus].
Where does ignōtus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin ignōtus.