adjectivefirst/second-declension adjective
ignōtus
ignōtus (feminine ignōta, neuter ignōtum, comparative ignōtior, superlative ignōtissimus)
Classical[ɪŋˈnoː.tʊs]Ecclesiastical[iɲˈɲɔː.tus]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- adjectiveunknown, foreign, alien
- adjectivestrange, odd, weird
- adjectiveunacquainted or unfamiliar with; ignorant of
[…] mīlitibus autem — ignōtīs locīs, impedītīs manibus, magnō et gravī onere armōrum oppressīs — simul et dē nāvibus dēsiliendum et in flūctibus cōnsistendum et cum hostibus erat pugnandum, […].
[…] Consequently, the soldiers — unfamiliar with the location, their hands encumbered [with shields and weapons], and weighed down by a massive burden of heavy armor — were forced to leap from the ships, keep their footing amidst the waves, and fight the enemy all at the same time. […] (One of a series of ablative absolute phrases in this quote.)c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 4.24
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quem nēmō nōvit.ignōtus -a -um — in Mille Verba, Templum Graecum
nōn nōtus, aliēnusignōtus -a -um — in Metamorphoses I, †
a stranger
ignōtus — in Seneca, ch. V
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ignōtus | ignōta | ignōtum |
| genitive | ignōtī | ignōtae | ignōtī |
| dative | ignōtō | ignōtae | ignōtō |
| accusative | ignōtum | ignōtam | ignōtum |
| ablative | ignōtō | ignōtā | ignōtō |
| vocative | ignōte | ignōta | ignōtum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ignōtī | ignōtae | ignōta |
| genitive | ignōtōrum | ignōtārum | ignōtōrum |
| dative | ignōtīs | ignōtīs | ignōtīs |
| accusative | ignōtōs | ignōtās | ignōta |
| ablative | ignōtīs | ignōtīs | ignōtīs |
| vocative | ignōtī | ignōtae | ignōta |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- procella (tempestas) aliquem ex alto ad ignotas terras (oras) defert
- the storm drives some one on an unknown coast.
ignōtus, a, um, Part., from ignosco.
ignōtus, a, um, adj. in-gnotus, notus.
I. Pass., unknown.
A. In gen.:
quamquam ad ignotum arbitrum me appellis: si adhibebit fidem, Etsi est ignotus, notus: si non, notus ignotissimus est, Plaut. Rud. 4, 3, 104 sq.: dubitabitis, judices, quin ab hoc ignotissimo Phryge nobilissimum civem vindicetis? Cic. Fl. 17, 40: ignoti homines et repentini quaestores celeriter facti sunt, id. Brut. 64, 242: homo ignotus et novus, id. Rep. 1, 1: nos pluribus ignotissimi gentibus, id. ib. 1, 17: longinqua eoque ignotior gens, Liv. 5, 32, 5: procedam in aciem adversus ignotos inter se ignorantesque, Liv. 21, 43, 18; cf. § 13: omnes illacrimabiles Urgentur ignotique longa Nocte, Hor. C. 4, 9, 27: jus applicationis obscurum sane et ignotum patefactum atque illustratum est, Cic. de Or. 1, 39, 177: obscurioribus et ignotioribus verbis, Quint. 7, 3, 13; cf. id. 8, 3, 73; 8, 6, 74: haec nova et ignota ratio, Cic. Rep. 1, 16: alter (dies) in vulgus ignotus, id. Att. 9, 5, 2: ille tibi non ignotus cursus animi mei, id. ib. 5, 15, 1: terrae, unknown, distant, Tib. 1, 3, 3; ib. 39; cf.: nobilis ignoto diffusus consule Bacchus, unknown, remote with respect to time, i. e. old, Luc. 4, 379.—Subst.: ignō-tum, i, n., that which is unknown.— Prov.: ignoti nulla cupido, Ov. A. A. 3, 397.—B. In partic., pregn. (for ignobilis, II.), of low birth or condition, lowborn, base, vulgar (poet.):
quo patre sit natus, num ignota matre inhonestus, Hor. S. 1, 6, 36; cf.: naso suspendis adunco Ignotos, ut me libertino patre natum, id. ib. 6 and 24: Achivi, the ignoble Greeks, Ov. M. 12, 600: progenuit tellus ignoto nomine Ligdum, id. ib. 9, 670: ignotis perierunt mortibus illi, Hor. S. 1, 3, 108.—II. Act. (cf. the Gr. ἄγνωστος), unacquainted with a thing, ignorant of (very rare for ignarus, insciens, inscitus): ignotae iteris sumus, Naev. ap. Non. 124, 28:
simulacra ignotis nota faciebant, Cic. Fam. 5, 12, 7: producere ad ignotos (aliquem), Cic. Verr. 2, 5, 29, § 75; Auct. Her. 3, 6, 12; cf.: ignotos fallit, notis est derisui, Phaedr. 1, 11, 2; so, ignoti, faciem ejus cum intuerentur, contemnebant, Nep. Ages. 8, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īgnōtus
P. of ignosco.
īgnōtus adj. with comp. and sup.
in+ (g)notus, unknown, strange, unrecognized, unfamiliar: locus, T.: ignotior gens, L.: adversus ignotos inter se, L.: bella, of uncertain result, V.: favos ignotus adedit Stellio, unnoticed, V.: mortes, inglorious, H.: alter (dies) in volgus ignotus: militibus loca, Cs.: nomen populo.—As subst m.: tamquam ignoto lacrimam daret, a stranger, O.: notum ignotumque discernere, Ta.—As subst n.: Haud ignota loquor, V.: si proferres ignota, unfamiliar themes, H.: Omne ignotum pro magnifico est, Ta.—Unknown, obscure, without repute, mean: hic ignotissimus Phryx: homo.—Of low birth, ignoble, low-born, base, vulgar: ignotā matre inhonestus, H.: naso suspendis adunco Ignotos, H.: Achivi, O.—Unacquainted with, ignorant of: producere ad ignotos (alquem): ignotos fallit, notis est derisui, Ph.: ignoti contemnebant, N.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinignōtus
Proto-Indo-European *ǵneh₃- Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Indo-European *ǵn̥h₃sḱéti Proto-Italic *gnōskō Latin gnōscō Latin nōscō Latin (g)nōtus Latin ignōtus From in- + (g)nōtus.
Descendants
- Catalanignot
- Italianignoto
- Portugueseignoto
- Spanishignoto
- Galicianignoto