LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

ignōscō

ignōscō (present infinitive ignōscere, perfect active ignōvī, supine ignōtum)
Classical[ɪŋˈnoːs.koː]Ecclesiastical[iɲˈɲɔs.ko]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to forgive, pardon, excuse, overlook, to take no notice of (with dative)
    DĀVUS: Ego, Pamphile, hōc tibi prō servitiō dēbeō: / cōnārī — manibus pedibus noctēsque et diēs! — / capitis perīclum adīre, dum prōsim tibi! / Tuum est sī quid praeter spem ēvenit mihi ignōscere.DAVUS: Pamphilus, this is my duty to you, in my servitude: to try — with hands and feet, night and day! — to face the risk of my own life, as long as I may be of service to you! Yours is to pardon me if what happens is not what [we] wanted. (In context, Davus comically overstates his services in order to oblige the mercy of Pamphilus.)166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 675–678
    [...] quō ex oppidō cum lēgātī ad eum vēnissent ōrātum ut sibi ignōsceret suaeque vītae cōnsuleret [...]… when envoys had come to him from that town to beg that he himself would forgive them and spare their lives …c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico VII.12

Latīnē defined in Latin in our graded readers

veniam dō; quī ignōscit, poenam nōn dat.
ignōscō -ere ignōvī — in Mille Verba, Basilica et Iūs

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Ignoscere · Veniam dare

Ignoscere (ἀναγιγνώσκειν) is a moral act; as, to forgive from one’s heart; to forgive and forget, in opp. to retaining anger, συγγιγνώσκειν; whereas veniam dare (ἀνίαν or ἄνεσιν δοῦναι) is a political act, to allow clemency to take place of justice, in opp. to punishment, like μεθιέναι. The friend ignoscit a person of his own rank; one who is of higher rank and greater power veniam dat. Cic. Man. 3. Illis imperatoribus laus est tribuenda quod egerunt; venia danda quod reliquerunt; comp. with Att. xvi. 16. Ignosce mihi quod eadem de re sæpius scribam. (v. 170.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ignōscōignōscēbamignōscamignōvīignōveram
ignōram
ignōverō
ignōrō
2nd sg.ignōscisignōscēbāsignōscēsignōvistī
ignōstī
ignōverās
ignōrās
ignōveris
ignōris
3rd sg.ignōscitignōscēbatignōscetignōvit
ignōt
ignōverat
ignōrat
ignōverit
ignōrit
1st pl.ignōscimusignōscēbāmusignōscēmusignōvimus
ignōmus
ignōverāmus
ignōrāmus
ignōverimus
ignōrimus
2nd pl.ignōscitisignōscēbātisignōscētisignōvistis
ignōstis
ignōverātis
ignōrātis
ignōveritis
ignōritis
3rd pl.ignōscuntignōscēbantignōscentignōvērunt
ignōrunt, ignōvēre
ignōverant
ignōrant
ignōverint
ignōrint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ignōscamignōsceremignōverim
ignōrim
ignōvissem
ignōssem
2nd sg.ignōscāsignōscerēsignōverīs
ignōrīs
ignōvissēs
ignōssēs
3rd sg.ignōscatignōsceretignōverit
ignōrit
ignōvisset
ignōsset
1st pl.ignōscāmusignōscerēmusignōverīmus
ignōrīmus
ignōvissēmus
ignōssēmus
2nd pl.ignōscātisignōscerētisignōverītis
ignōrītis
ignōvissētis
ignōssētis
3rd pl.ignōscantignōscerentignōverint
ignōrint
ignōvissent
ignōssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ignōscorignōscēbarignōscar
2nd sg.ignōsceris
ignōscere
ignōscēbāris
ignōscēbāre
ignōscēris
ignōscēre
3rd sg.ignōsciturignōscēbāturignōscētur
1st pl.ignōscimurignōscēbāmurignōscēmur
2nd pl.ignōsciminīignōscēbāminīignōscēminī
3rd pl.ignōscunturignōscēbanturignōscentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ignōscarignōscerer
2nd sg.ignōscāris
ignōscāre
ignōscerēris
ignōscerēre
3rd sg.ignōscāturignōscerētur
1st pl.ignōscāmurignōscerēmur
2nd pl.ignōscāminīignōscerēminī
3rd pl.ignōscanturignōscerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ignōsceignōscere
pres. 2nd pl.ignōsciteignōsciminī
fut. 2nd sg.ignōscitōignōscitor
fut. 3rd sg.ignōscitōignōscitor
fut. 2nd pl.ignōscitōte—
fut. 3rd pl.ignōscuntōignōscuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveignōscereignōscī
perfect infinitiveignōvisse
ignōsse
ignōtum esse
future infinitiveignōtūrum esseignōtum īrī
present participleignōscēns—
perfect participle—ignōtus
ignōta, ignōtā, ignōtae, ignōtam, ignōtārum, ignōtās, ignōte, ignōtī, ignōtīs, ignōtō, ignōtōrum, ignōtōs
future participleignōtūrus
ignōtūra, ignōtūrā, ignōtūrae, ignōtūram, ignōtūrārum, ignōtūrās, ignōtūre, ignōtūrī, ignōtūrīs, ignōtūrō, ignōtūrōrum, ignōtūrōs, ignōtūrum
ignōscendus
ignōscundus, ignōscenda, ignōscendā, ignōscendae, ignōscendam, ignōscendārum, ignōscendās, ignōscende, ignōscendīs, ignōscendōrum, ignōscendōs
gerundignōscendī, ignōscendō, ignōscendumsupineignōtum, ignōtū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

probe scio, non ignoro
I know very well.

ignosco, nōvi, nōtum, 3 (
I. plqpf. sync. ignosset, Sil. 8, 619; part. fut. ignosciturus, Piso Frugi ap. Prisc. p. 887; Ambros. de Noë, 13, 47; also ignoturus, Cic. ap. Prisc. p. 886), v. a. 2. in-gnosco, nosco; lit., not to wish to know, not to search into; hence, with esp. reference to a fault or crime, to pardon, forgive, excuse, overlook (class.; syn.: parco, indulgeo); constr. alicui (aliquid, quod, si, etc.), with simple aliquid or absol.
(a). Alicui (aliquid, quod, si, etc.): hoc ignoscant dii immortales, velim, et populo Romano et huic ordini, Cic. Phil. 1, 6, 13; so, ut eis delicta ignoscas, Plaut. Bacch. 5, 2, 68: velim mihi ignoscas, quod ad te scribo tam multa toties, Cic. Att. 7, 12, 3: abs te peto ut mihi hoc ignoscas, id. ib. 1, 1, 4: mihi, quaeso, ignoscite, si appello talem virum saepius, id. Agr. 2, 18, 49: ne discamus nobis ignoscere, Quint. 11, 2, 45; 10, 3, 29; cf.: adeo familiare est hominibus, omnia sibi ignoscere, Vell. 2, 30, 3: at vos vobis ignoscitis, make excuses for, justify, Juv. 8, 181; so, ipsi populo, id. 8, 189.— With dat. rei: ignoscas velim huic festinationi meae, Cic. Fam. 5, 12, 1: inscitiae meae et stultitiae, Plaut. Mil. 2, 6, 62: delictis,id. Merc. 5, 4, 37: vitiis, Hor. S. 1, 4, 131: dictis, Juv. 1, 154: his (sc. factis), id. 13, 103 et saep.—Pass. impers.: ignosci nobis postulabimus, Auct. Her. 2, 17, 25: ea jam aetate sum, ut non sit peccato mihi ignosci aequum, Ter. Hec. 5, 1, 10: tabellam dedit, quia ignosceretur iis, quos, etc., Suet. Aug. 33: mihi profecto poterit ignosci, si, etc., Quint. 4 praef. § 5: deprecatores, quibus non erat ignotum, Cic. Att. 11, 14, 1: exemplis uti oportebit, quibus in simili excusatione non sit ignotum: et contentione, magis illis ignoscendum fuisse, id. Inv. 2, 32, 100.—
(b). With a simple acc. (very rare; not in Cic.): orant, ignoscamus peccatum suum, Plaut. Am. 1, 1, 101: equidem istuc factum ignoscam, Ter. Heaut. 4, 1, 34: parvum si Tartara nossent Peccatum ignovisse, Verg. Cul. 293.—In pass.: ego esse in hac re culpam meritam non nego, sed eam, quae sit ignoscenda, Ter. Phorm. 5, 8, 26: et cognoscendi et ignoscendi dabitur peccati locus, id. Heaut. 2, 1, 6.—
(g). Absol. (rare but class.): ignosce: orat, confitetur, purgat: quid vis amplius? Ter. Phorm. 5, 8, 46: quotiens ignoscimus (in dicendo), Quint. 6, 2, 14: ad ejus facti deprecationem ignoscendi petenda venia est, Cic. Part. Or. 37, 131; cf. id. Pis. 41, 98: contemnere fulmina pauper creditur atque deos, dis ignoscentibus ipsis, i. e. conniving, winking, Juv. 3, 146.—Pass. impers.: ignotum est, tacitum est, Ter. Ad. 3, 4, 28.—Hence, ignoscens, entis, P. a., forgiving, inclined to forgiveness, placable: animus ignoscentior, Ter. Heaut. 4, 1, 32.

Origins

From in- (“after”) + (g)nōscō (“to get to know”). The meaning developed from “subsequently realise” to “acknowledge” to “forgive”.

Descendants
  • Italianignoscere

Quick answers

What does ignōscō mean in Latin?
ignōscō, a verb, means “to forgive, pardon, excuse, overlook, to take no notice of (with dative)”.
What are the principal parts of ignōscō?
ignōscō, ignōscere, ignōvī, ignōtum (third conjugation).
How do you pronounce ignōscō?
In classical Latin, [ɪŋˈnoːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɲˈɲɔs.ko].