LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

ignōminiōsus

ignōminiōsus (feminine ignōminiōsa, neuter ignōminiōsum)
Classical[ɪŋ.noː.mɪ.niˈoː.sʊs]Ecclesiastical[iɲ.ɲo.mi.niˈɔː.s̬us]

Meaning

  1. adjectivedisgraced
  2. adjectivedisgraceful, shameful, ignominious

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeignōminiōsusignōminiōsaignōminiōsum
genitiveignōminiōsīignōminiōsaeignōminiōsī
dativeignōminiōsōignōminiōsaeignōminiōsō
accusativeignōminiōsumignōminiōsamignōminiōsum
ablativeignōminiōsōignōminiōsāignōminiōsō
vocativeignōminiōseignōminiōsaignōminiōsum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeignōminiōsīignōminiōsaeignōminiōsa
genitiveignōminiōsōrumignōminiōsārumignōminiōsōrum
dativeignōminiōsīsignōminiōsīsignōminiōsīs
accusativeignōminiōsōsignōminiōsāsignōminiōsa
ablativeignōminiōsīsignōminiōsīsignōminiōsīs
vocativeignōminiōsīignōminiōsaeignōminiōsa

ignōmĭnĭōsus, a, um, adj. ignominia,
I. disgraceful, shameful, ignominious (not freq. till after the Aug. per.).
I. Of persons: exsul eras, ignominiosus, branded with public ignominy, Quint. 7, 1, 8: filia, Dig. 48, 5, 24; cf.: quid eos qui huic ignominioso agmini fuere obvii, existimasse putatis, Liv. 2, 38, 4: quibusdam judiciis damnati ignominiosi fiunt, velut furti, vi bonorum raptorum, etc., Gai. Inst. 4, 182.— Hence, subst.: ignōmĭnĭōsus, i, m., a person branded with ignominy, one publicly disgraced: nec concilium inire ignominioso fas, Tac. G. 6; Quint. 3, 6, 75; 77; 7, 5, 3.—In plur.: ignominiosis notas dempsit, Suet. Vit. 8.—
II. Of inanim. and abstr. things: ignominiosissimum caput, Tert. Apol. 15: ignominiosa et flagitiosa dominatio, * Cic. Phil. 3, 14, 34: fuga, Liv. 3, 23, 5: dicta (with immunda), Hor. A. P. 247: missio, disgraceful dismissal (of a soldier), Dig. 49, 16, 3.—Adv.: ignōmĭnĭōsē, ignominiously, disgracefully: pugnare, Eutr. 4, 24; 26.—Comp.: ab hominibus magis nullis ignominiosius eos tractari, quam a vobis, Arn. 4, 147.—Sup.: ignominiosissime fugere, Oros. 7, 7 fin.

Origins

From ignōminia + -ōsus.

Descendants
  • Catalanignominiós
  • Frenchignominieux
  • Englishignominiousfrom French ignominieux
  • Italianignominioso
  • Portugueseignominioso
  • Spanishignominioso
  • Friulianignominiôs
  • Galicianignominioso

In English words that came into English from ignōminiōsus

  • ignominiousignōminiōsus
  • ignominiouslyignōminiōsus

Quick answers

What does ignōminiōsus mean in Latin?
ignōminiōsus, a adjective, means “disgraced; disgraceful, shameful, ignominious”.
How do you pronounce ignōminiōsus?
In classical Latin, [ɪŋ.noː.mɪ.niˈoː.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɲ.ɲo.mi.niˈɔː.s̬us].