adjectivefirst/second-declension adjective
ignōminiōsus
ignōminiōsus (feminine ignōminiōsa, neuter ignōminiōsum)
Classical[ɪŋ.noː.mɪ.niˈoː.sʊs]Ecclesiastical[iɲ.ɲo.mi.niˈɔː.s̬us]
Meaning
- adjectivedisgraced
- adjectivedisgraceful, shameful, ignominious
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ignōminiōsus | ignōminiōsa | ignōminiōsum |
| genitive | ignōminiōsī | ignōminiōsae | ignōminiōsī |
| dative | ignōminiōsō | ignōminiōsae | ignōminiōsō |
| accusative | ignōminiōsum | ignōminiōsam | ignōminiōsum |
| ablative | ignōminiōsō | ignōminiōsā | ignōminiōsō |
| vocative | ignōminiōse | ignōminiōsa | ignōminiōsum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ignōminiōsī | ignōminiōsae | ignōminiōsa |
| genitive | ignōminiōsōrum | ignōminiōsārum | ignōminiōsōrum |
| dative | ignōminiōsīs | ignōminiōsīs | ignōminiōsīs |
| accusative | ignōminiōsōs | ignōminiōsās | ignōminiōsa |
| ablative | ignōminiōsīs | ignōminiōsīs | ignōminiōsīs |
| vocative | ignōminiōsī | ignōminiōsae | ignōminiōsa |
ignōmĭnĭōsus, a, um, adj. ignominia,
I. disgraceful, shameful, ignominious (not freq. till after the Aug. per.).
I. Of persons:
exsul eras, ignominiosus, branded with public ignominy, Quint. 7, 1, 8: filia, Dig. 48, 5, 24; cf.: quid eos qui huic ignominioso agmini fuere obvii, existimasse putatis, Liv. 2, 38, 4: quibusdam judiciis damnati ignominiosi fiunt, velut furti, vi bonorum raptorum, etc., Gai. Inst. 4, 182.— Hence, subst.: ignōmĭnĭōsus, i, m., a person branded with ignominy, one publicly disgraced: nec concilium inire ignominioso fas, Tac. G. 6; Quint. 3, 6, 75; 77; 7, 5, 3.—In plur.: ignominiosis notas dempsit, Suet. Vit. 8.—II. Of inanim. and abstr. things:
ignominiosissimum caput, Tert. Apol. 15: ignominiosa et flagitiosa dominatio, * Cic. Phil. 3, 14, 34: fuga, Liv. 3, 23, 5: dicta (with immunda), Hor. A. P. 247: missio, disgraceful dismissal (of a soldier), Dig. 49, 16, 3.—Adv.: ignōmĭnĭōsē, ignominiously, disgracefully: pugnare, Eutr. 4, 24; 26.—Comp.: ab hominibus magis nullis ignominiosius eos tractari, quam a vobis, Arn. 4, 147.—Sup.: ignominiosissime fugere, Oros. 7, 7 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īgnōminiōsus adj.
ignominia, disgraceful, shameful, ignominious: agmen, L.: dominatio: fuga, L.: dicta, H.: (anulum gestare) ignominiosum genti, Ta.—As subst m.: nec concilium inire ignominioso fas, an infamous person, Ta.
Origins
From ignōminia + -ōsus.
Descendants
- Catalanignominiós
- Frenchignominieux
- Englishignominiousfrom French ignominieux
- Italianignominioso
- Portugueseignominioso
- Spanishignominioso
- Friulianignominiôs
- Galicianignominioso
In English words that came into English from ignōminiōsus
- ignominiousignōminiōsus
- ignominiouslyignōminiōsus