ignōminia
Meaning
- dishonour, disgrace, degradation, ignominy, shame
[…] ad illā veniō, quae nōn ad prīvātam ignōminiam vitiōrum tuōrum, nōn ad domesticam tuam difficultātem ac turpitūdinem, sed ad summam rem pūblicam atque ad omnium nostrum vītam salūtemque pertinent.
I come now to those things which pertain not to the private disgrace of your vices, not to your domestic hardship and shame, but to the highest welfare of the state, and to the life and safety of us all.63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.14
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Ignominia · Infamia · Dedecus · Probrum · Opprobrium
1. Ignominia deprives one of political honor, which is independent of the reports circulated concerning a man, and is the consequence of an official denunciation, the justice of which is supposed; that of the censor, for example, like ἀτιμία; whereas infamia deprives one of moral honor, of one’s good name, has a reference to public scorn, and is the consequence of shameless and dishonorable conduct, like δυσφημία. 2. Ignominia and infamia are abstract, and denote subjective states; dedecus and probrum are concrete, and denote, objectively, disgrace itself; dedecus is a deviation from the conduct that becomes a man of honor, from whom noble actions are expected; probrum is a stain on the morality of a man, from whom, at least, irreproachable conduct is expected. Dedecus is incurred generally in our public relations, by abjectness of spirit, etc.; probrum, in our private relations, by licentiousness, etc. 3. Probrum (from προφέρω is reproach, as far as it can justly be made; opprobrium, reproach, as far as it actually is made. In probrum the disgrace itself is more considered; in opprobrium, the open proclamation of it.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ignōminia | ignōminiae |
| genitive | ignōminiae | ignōminiārum |
| dative | ignōminiae | ignōminiīs |
| accusative | ignōminiam | ignōminiās |
| ablative | ignōminiā | ignōminiīs |
| vocative | ignōminia | ignōminiae |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- ignominiam non ferre
- to chafe under an indignity, repudiate it.
- alicui ignominiam inurere
- to inflict an indignity upon, insult a person.
- aliquem ignominia afficere, notare
- to inflict an indignity upon, insult a person.
- notare aliquem ignominia (Cluent. 43. 119)
- to brand a person with infamy.
tu non animadvertes in omnes, sed carpes ut velis, et paucos ex multis ad ignominiam sortiere? id. ib. 46, 129: ignominiae causa post omnes interrogatus, Suet. Claud. 9: nonnullos signiferos ignominiā notavit ac loco movit, Caes. B. C. 3, 74, 1; cf.: qui ignominiā notandos censuerunt eos, si qui militiam subterfugissent, Cic. Phil. 7, 9, 23: mille milites, quia serum auxilium post proelium venerant, prope cum ignominia dimissi, Liv. 3, 5, 15; cf. Suet. Caes. 69: sine ignominia domum reverti, Caes. B. C. 1, 85, 10; cf. id. B. G. 7, 17, 5; id. B. C. 3, 101, 6; Suet. Ner. 39; id. Oth. 9; id. Vesp. 8 al.: ignominiae aut poenae causa ab urbe Roma abesse, Paul. ex Fest. p. 278 Müll.: in omnibus, quibus damnatus unusquisque ignominia notatur, Gai. Inst. 4, 60: ne laboret ignominia, id. ib. 4, 182.—In plur.: variis ignominiis afficere, Suet. Aug. 24: animadversionum et ignominiarum genera, id. Tib. 19. —in quibus (civitatibus) expetunt laudem optimi et decus ignominiam fugiunt ac dedecus, Cic. Rep. 5, 4; so with dedecus, id. Div. 2, 9, 22; id. Quint. 20, 64; with infamia, id. Tusc. 4, 20, 45: per summam injuriam ignominiamque, Cic. Verr. 2, 3, 97, § 226: injuriam sine ignominia imponere, id. Quint. 31, 96: haec insignis ignominia, id. Prov. Cons. 7, 16: ignominiā mortuum afficere, id. Rosc. Am. 39, 113: adjecta quibusdam ignominia, Quint. 3, 7, 20: ad depellendam ignominiam, id. 1, 2, 24: in urbanas tribus transferri ignominiae est, Plin. 18, 3, 3, § 13: gravior omni vulnere, Juv. 8, 210.—In plur.: ut homines castigationibus, reprehensionibus, ignominiis affici se in delicto dolerent, Cic. Tusc. 4, 20, 45: judiciis ignominiisque concisus, id. Phil. 12, 4, 11.—hac tamen una plaga conciderit, ignominia senatus, a disgrace inflicted by the Senate, Cic. Prov. Cons. 7, 16: labes ignominiaque mortis, id. Rab. Perd. 10, 27: ignominia amissarum navium, Caes. B. C. 1, 100 fin.: cum summa ignominia familiae, Nep. Timoth. 4, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinignōminia
Proto-Indo-European *h₁nómn̥ Proto-Italic *nōmn̥ Latin nōmen Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -ia Latin ignōminia From in- + nōmen + -ia.
- Englishignominy
- Frenchignominie
- Italianignominia
- Portugueseignomínia
- Romanianignominie
- Spanishignominia
In English words that came into English from ignōminia
- ignominyignōminia
- ignominiousignōminiōsus
- ignominiouslyignōminiōsus