LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

ignōbilis

ignōbilis (neuter ignōbile, comparative ignōbilior)
Classical[ɪŋˈnoː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[iɲˈɲɔː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationunknown, obscure
  2. two terminationbaseborn, of low birth, base-born, ignoble

Latīnē defined in Latin in our graded readers

sine glōriā, obscūrus
ignōbilis -e — in Aeneis, ch. 22

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeignōbilisignōbilisignōbile
genitiveignōbilisignōbilisignōbilis
dativeignōbilīignōbilīignōbilī
accusativeignōbilemignōbilemignōbile
ablativeignōbilīignōbilīignōbilī
vocativeignōbilisignōbilisignōbile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeignōbilēsignōbilēsignōbilia
genitiveignōbiliumignōbiliumignōbilium
dativeignōbilibusignōbilibusignōbilibus
accusativeignōbilīs
ignōbilēs
ignōbilīs
ignōbilēs
ignōbilia
ablativeignōbilibusignōbilibusignōbilibus
vocativeignōbilēsignōbilēsignōbilia

ignōbĭlis, e, adj. in-nobilis (gno-),
I. unknown.
I. Lit., in gen. (mostly anteclass.): ubi ego Sosia nolim esse, tu esto sane Sosia; nunc, quando ego sum, vapulabis, ni hinc abis, ignobilis, Plaut. Am. 1, 1, 284: quis hic est qui oculis meis ob viam ignobilis obicitur? id. Ps. 2, 1, 18: peregrina facies hominis atque ignobilis, id. ib. 4, 2, 9.—
II. Esp.
A. Unknown to fame, not renowned, undistinguished, obscure (class.): quod inglorius sit atque ignobilis ad supremum diem perventurus, Cic. Tusc. 3, 24, 57: humilis in plebe et ideo ignobilis puerpera, Plin. 7, 36, 36, § 121: non ignobilis dicendi magister, Cic. Brut. 91, 315: ignobilis aevum exigeret, Verg. A. 7, 776: maritus, unknown, App. M. 5, p. 160: ignobilissimi artifices, Plin. 35, 4, 10, § 28: civitas ignobilis atque humilis Eburonum, obscure and insignificant, * Caes. B. G. 5, 28, 1: facies, Plaut. Ps. 4, 2, 9: vinum ignobilius, Plin. 23, 1, 20, § 34: M. Fulcinius Romae argentariam non ignobilem fecit, Cic. Caecin. 4, 10.—
B. Of low birth, base-born, ignoble (class.): ex aliqua familia non ignobili, Cic. Verr. 2, 5, 11, § 28: virgo, Ter. Phorm. 1, 2, 70: vulgus, Verg. A. 1, 149: agmen, Liv. 10, 20: regnum Tulli, Hor. S. 1, 6, 9: hic novus Arpinas, ignobilis et modo Romae municipalis eques, Juv. 8, 287.—Adv.: ignōbĭlĭter (late Lat.), meanly: sepultum, Eutr. 7, 23: aedes fastigiata, Sol. 56, 16.

Origins

Leumann 1977 hypothesizes that the term was originally constructed as in- -is (“without”) + *gnō-b(u)lum (“sign of recognition”), from Proto-Indo-European *ǵnoh₃-dʰlo-, from *ǵneh₃-, the root of nōscō (“to learn; know, recognize”). Synchronically, it can be analyzed as in- (“not; un-”) + nōbilis (“celebrated; famous; noble”).

Descendants
  • Catalaninnoble
  • Englishignoble
  • Frenchignoble
  • Italianignobile
  • Occitanignòble
  • Portugueseignóbil
  • Romanianignobil
  • Spanishinnoble
  • Friulianignobil
  • Galicianinnobre

In English words that came into English from ignōbilis

  • ignobleignōbilis
  • ignobilityignōbilitās

Quick answers

What does ignōbilis mean in Latin?
ignōbilis, a adjective, means “unknown, obscure; baseborn, of low birth, base-born, ignoble”.
How do you pronounce ignōbilis?
In classical Latin, [ɪŋˈnoː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɲˈɲɔː.bi.lis].