adjectivethird-declension two-termination adjective
ignōbilis
ignōbilis (neuter ignōbile, comparative ignōbilior)
Classical[ɪŋˈnoː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[iɲˈɲɔː.bi.lis]
Meaning
- two terminationunknown, obscure
- two terminationbaseborn, of low birth, base-born, ignoble
Latīnē defined in Latin in our graded readers
sine glōriā, obscūrusignōbilis -e — in Aeneis, ch. 22
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ignōbilis | ignōbilis | ignōbile |
| genitive | ignōbilis | ignōbilis | ignōbilis |
| dative | ignōbilī | ignōbilī | ignōbilī |
| accusative | ignōbilem | ignōbilem | ignōbile |
| ablative | ignōbilī | ignōbilī | ignōbilī |
| vocative | ignōbilis | ignōbilis | ignōbile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ignōbilēs | ignōbilēs | ignōbilia |
| genitive | ignōbilium | ignōbilium | ignōbilium |
| dative | ignōbilibus | ignōbilibus | ignōbilibus |
| accusative | ignōbilīs ignōbilēs | ignōbilīs ignōbilēs | ignōbilia |
| ablative | ignōbilibus | ignōbilibus | ignōbilibus |
| vocative | ignōbilēs | ignōbilēs | ignōbilia |
ignōbĭlis, e, adj. in-nobilis (gno-),
I. unknown.
I. Lit., in gen. (mostly anteclass.): ubi ego Sosia nolim esse, tu esto sane Sosia;
nunc, quando ego sum, vapulabis, ni hinc abis, ignobilis, Plaut. Am. 1, 1, 284: quis hic est qui oculis meis ob viam ignobilis obicitur? id. Ps. 2, 1, 18: peregrina facies hominis atque ignobilis, id. ib. 4, 2, 9.—II. Esp.
A. Unknown to fame, not renowned, undistinguished, obscure (class.):
quod inglorius sit atque ignobilis ad supremum diem perventurus, Cic. Tusc. 3, 24, 57: humilis in plebe et ideo ignobilis puerpera, Plin. 7, 36, 36, § 121: non ignobilis dicendi magister, Cic. Brut. 91, 315: ignobilis aevum exigeret, Verg. A. 7, 776: maritus, unknown, App. M. 5, p. 160: ignobilissimi artifices, Plin. 35, 4, 10, § 28: civitas ignobilis atque humilis Eburonum, obscure and insignificant, * Caes. B. G. 5, 28, 1: facies, Plaut. Ps. 4, 2, 9: vinum ignobilius, Plin. 23, 1, 20, § 34: M. Fulcinius Romae argentariam non ignobilem fecit, Cic. Caecin. 4, 10.—B. Of low birth, base-born, ignoble (class.):
ex aliqua familia non ignobili, Cic. Verr. 2, 5, 11, § 28: virgo, Ter. Phorm. 1, 2, 70: vulgus, Verg. A. 1, 149: agmen, Liv. 10, 20: regnum Tulli, Hor. S. 1, 6, 9: hic novus Arpinas, ignobilis et modo Romae municipalis eques, Juv. 8, 287.—Adv.: ignōbĭlĭter (late Lat.), meanly: sepultum, Eutr. 7, 23: aedes fastigiata, Sol. 56, 16.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īgnōbilis e, adj.
2 in+(g)nobilis, unknown, unrenowned, undistinguished, obscure: ad supremum diem perventurus: civitas, obscure, Cs.: otium, inglorious peace, V.—Of low birth, baseborn, ignoble: familia: virgo, T.: volgus, V.: regnum Tulli, H.
Origins
Leumann 1977 hypothesizes that the term was originally constructed as in- -is (“without”) + *gnō-b(u)lum (“sign of recognition”), from Proto-Indo-European *ǵnoh₃-dʰlo-, from *ǵneh₃-, the root of nōscō (“to learn; know, recognize”). Synchronically, it can be analyzed as in- (“not; un-”) + nōbilis (“celebrated; famous; noble”).
Descendants
- Catalaninnoble
- Englishignoble
- Frenchignoble
- Italianignobile
- Occitanignòble
- Portugueseignóbil
- Romanianignobil
- Spanishinnoble
- Friulianignobil
- Galicianinnobre
In English words that came into English from ignōbilis
- ignobleignōbilis
- ignobilityignōbilitās