LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

ignis

ignis m (genitive ignis)
Classical[ˈɪŋ.nɪs]Ecclesiastical[ˈiɲ.ɲis]
№ 151 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. masculinefire
    ferrō ignīquewith iron and with fire
    striduntque cavernis / stricturae Chalybum et fornacibus ignis anhelatChalybian ores hiss in the caverns, and from the furnace mouths puff the hot-panting fires29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 8.420–421
  2. masculinemetonymicallybeacon, signal by fire

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quod ārdet et lūcet et ūrit; in focō ignis cibum coquit.
ignis -is m — in Mille Verba, Domus et Familia

Declension

declension
formsingularplural
nominativeignis
igniculus
ignēs
igniculī
genitiveignis
igniculī
ignium
igniculōrum
dativeignī
igniculō
ignibus
igniculīs
accusativeignem
igniculum
ignēs
ignīs, igniculōs
ablativeignī
igne, igniculō
ignibus
igniculīs
vocativeignis
ignicule
ignēs
igniculī

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ignem alere
to keep up a fire.
ignem conclamare
to raise an alarm of fire.
igni cremari, necari
to perish in the flames.
ignem facere, accendere
to light, make a fire.
eruptiones ignium Aetnaeorum
an eruption of Etna.
ignem tectis inferre, subicere
to set fire to houses.
ignem concipere, comprehendere
to take fire.
aqua et igni interdicere alicui
to proscribe a person, declare him an outlaw.
6 more phrases
ignem excitare (pro Mur. 25. 51)
to make up, stir up a fire.
ventus ignem distulit (B. G. 5. 43)
the wind spread the conflagration.
ignem inferre operibus (B. C. 2. 14)
to set fire to the siege-works.
Vesuvius evomit (more strongly eructat) ignes
Vesuvius is discharging flame.
minitari alicui igni ferroque (Phil. 13. 9. 21)
to threaten with fire and sword.
omnia ferro ignique, ferro atque igni or ferro flammaque vastare
to ravage with fire and sword.

ignis, is (abl. usu. igni; poet. and postAug. igne; so Plin. ap. Charis. p. 98 P.; Charis. p. 33 P.; Prisc. p. 766 P.; and always in Mart., e. g. 1, 21, 5; 4, 57, 6; cf. Neue, Formenl. 1, 223 sq.;
I. scanned ignis, Verg. E. 3, 66; id. G. 3, 566; Ov. H. 16, 230; Lucr. 1, 663; 853; but ignīs, Hor. C. 1, 15, 36), m. Sanscr. agnis, fire; Lith. ugn-is; Slav. ogný; Gr. αἴγλη, ἀγλαός, fire (com mon in sing. and plur.; cf. flamma, incendium).
I. Lit.: lapidum conflictu atque tritu elici ignem videmus, Cic. N. D. 2, 9, 25: admoto igni ignem concipere, id. de Or. 2, 45, 190: pati ab igne ignem capere, si qui velit, id. Off. 1, 16, 52; cf.: datur ignis, tametsi ab inimico petas, Plaut. Trin. 3, 2, 53: ignis periculum, id. Leg. 2, 23, 58; plur. = sing.: subditis ignibus aquae fervescunt, id. N. D. 2, 10, 27: cum omnes naturae numini divino, caelum, ignes, terrae, maria parerent, id. ib. 1, 9, 22: hisce animus datus est ex illis sempiternis ignibus, quae sidera et stellas vocatis, id. Rep. 6, 15: ut fumo atque ignibus significabatur, Caes. B. G. 2, 7 fin.: quod pluribus simul locis ignes coörti essent, Liv. 26, 27, 5: ignibus armata multitudo, facibusque ardentibus collucens, id. 4, 33, 2: ignes fieri prohibuit, Caes. B. C. 3, 30, 5: ignem accendere, Verg. A. 5, 4: ignem circum subicere, Cic. Verr. 2, 1, 27, § 69: ignem operibus inferre, Caes. B. C. 2, 14, 1: ignem comprehendere, id. B. G. 5, 43, 2: igni cremari, id. ib. 1, 4, 1: urbi ferro ignique minitari, Cic. Phil. 11, 14 fin.: ignis in aquam conjectus, id. Rosc. Com. 6, 17 et saep.: quodsi incuria insulariorum ignis evaserit (opp. incendium inferre), Paul. Sent. 5, 3, 6.—Poet.: fulsere ignes et conscius aether, lightnings, Verg. A. 4, 167; cf.: Diespiter Igni corusco nubila dividens, Hor. C. 1, 34, 6: caelum abscondere tenebrae nube una subitusque antennas impulit ignis, Juv. 12, 19; 13, 226: micat inter omnes Julium sidus, velut inter ignes luna minores, i. e. stars, id. ib. 1, 12, 47: et jam per moenia clarior ignis Auditur, the crackling of fire, Verg. A. 2, 705: Eumenidum ignis, torches, Juv. 14, 285.—
2. In partic.
a. Sacer ignis, a disease, St. Anthony's fire, erysipelas, Cels. 5, 28, 4; Verg. G. 3, 566; Col. 7, 5, 16.—
b. Aqua et ignis, to signify the most important necessaries of life; v. aqua.—
B. Transf., brightness, splendor, brilliancy, lustre, glow, redness (mostly poet.): fronte curvatos imitatus ignes lunae, Hor. C. 4, 2, 57; cf.: jam clarus occultum Andromedae pater Ostendit ignem, id. ib. 3, 29, 17; so of the brightness of the stars, Ov. M. 4, 81; 11, 452; 15, 665; of the sun, id. ib. 1, 778; 4, 194; 7, 193; of Aurora, id. ib. 4, 629: arcano florentes igne smaragdi, Stat. Th. 2, 276; cf. Mart. 14, 109; and: acies stupet igne metalli, Claud. VI. Cons. Hon. 51: cum ignis oculorum cum eo igne qui est ob os offusus, redness, blush, Cic. Univ. 14; Stat. Ach. 1, 516.—
2. Firewood, fuel: caulis miseris atque ignis emendus, Juv. 1, 134.—
II. Trop.
A. (Mostly poet.) The fire or glow of passion, in a good or bad sense; of anger, rage, fury: exarsere ignes animo, Verg. A. 2, 575: saevos irarum concipit ignes, Val. Fl. 1, 748; most freq. of the flame of love, love: cum odium non restingueritis, huic ordini ignem novum subici non sivistis, Cic. Rab. Post. 6, 13: laurigerosque ignes, si quando avidissimus hauri, raving, inspiration, Stat. Ach. 1, 509: quae simul aethereos animo conceperat ignes, ore dabat pleno carmina vera dei, Ov. F. 1, 473: (Dido) caeco carpitur igni, the secret fire of love, Verg. A. 4, 2; so in sing., Ov. M. 3, 490; 4, 64; 195; 675 et saep.; in plur., Hor. C. 1, 13, 8; 1, 27, 16; 3, 7, 11; Ov. M. 2, 410; 6, 492 et saep.; cf.: socii ignes, i. e. nuptials, Ov. M. 9, 796.—
2. Transf., like amores, a beloved object, a flame (only poet.): at mihi sese offert ultro meus ignis, Amyntas, Verg. E. 3, 66; Hor. Epod. 14, 13.—
B. Figuratively of that which brings destruction, fire, flame: quem ille obrutum ignem (i. e. bellum) reliquerit, Liv. 10, 24, 13: ne parvus hic ignis (i. e. Hannibal) incendium ingens exsuscitet, id. 21, 3, 6; cf.: et Syphacem et Carthaginienses, nisi orientem illum ignem oppressissent, ingenti mox incendio arsuros, i. e. Masinissa, id. 29, 31, 3.

Origins

Inherited from Proto-Indo-European *h₁n̥gʷnís (“fire”). The exact phonological development of this term is slightly unclear. De Vaan suggests that Proto-Indo-European *h₁n̥gʷnís yielded *Həngni-, whence *engni- or *ingni-, which dissimilated into *egni- or *igni-. This term constitutes an issue for the Latin sound law *CCCC > CaCCC, leading Schrijver to argue that *h₁ must have lost phonemic status by the time of epenthesis. Thus, Schrijver ultimately suggests a development *h₁n̥gʷni- > *h₁əngʷni- > *əngʷni- > ignis. In any case, the term displaced Proto-Italic *pūr. Cognate with Lithuanian ugnis, Sanskrit अग्नि (agní), Hittite 𒀀𒀝𒉌𒅖 (akniš) (an Indo-Iranian borrowing), Old Church Slavonic огнь (ognĭ) and Old Prussian ugnis.

Descendants
  • Italianigne

Quick answers

What does ignis mean in Latin?
ignis, a noun, means “fire; beacon, signal by fire”.
What is the genitive of ignis?
The genitive singular is ignis. ignis is masculine, third declension.
How do you pronounce ignis?
In classical Latin, [ˈɪŋ.nɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈiɲ.ɲis].