noun · masculinethird declension
iānitor
iānitor m (genitive iānitōris)
Classical[ˈjaː.nɪ.tɔr]Ecclesiastical[ˈjaː.ni.tor]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- doorkeeper; doorman; porter
- pylorus
Latīnē defined in Latin in our graded readers
servus quī iānuam cūstōdit.iānitor -ōris m — in Mille Verba, Domus et Familia
quī iānuam cūstōditiānitor -ōris (m) — in Evangelium secundum Marcum, ch. 19
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | iānitor | iānitōrēs |
| genitive | iānitōris | iānitōrum |
| dative | iānitōrī | iānitōribus |
| accusative | iānitōrem | iānitōrēs |
| ablative | iānitōre | iānitōribus |
| vocative | iānitor | iānitōrēs |
jānĭtor († jānĭtos, Varr. L. L. 7, § 27 Müll.), ōris, m. janua,
I. a door-keeper, porter, janitor:
heus ecquis hic est janitor? aperite, Plaut. Men. 4, 2, 110: carceris, Cic. Verr. 2, 5, 45, § 118: janitor (indignum!) durā religate catenā, Ov. Am. 1, 6, 1: utque sedens vester primi prope limina tecti, janitor egressus videt, id. F. 1, 138; Hor. S. 2, 7, 45; id. C. 3, 14, 23; Tib. 1, 1, 65; Col. 1 praef.— II. Poet., transf.
A. Caeli janitor, i. e. Janus, Ov. F. 1, 139.—
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īānitor ōris, m
ianua, a door-keeper, porter, janitor: carceris: Crispini, H.: Caeli, i. e. Janus, O.: ingens, Cerberus, V.
Origins
Related to iānus and iānua (“front door; entrance”); see -tor (forming agent nouns from verbs), and compare olitor.
Descendants
- Englishjanitor