LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

iaculor

iaculor (present infinitive iaculārī or iaculārier, perfect active iaculātus sum)
Classical[ˈja.kʊ.ɫɔr]Ecclesiastical[ˈjaː.ku.lor]

Meaning

  1. deponentto throw or hurl
  2. deponentto throw or fight with a javelin

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.iaculoriaculābariaculābor———
2nd sg.iaculāris
iaculāre
iaculābāris
iaculābāre
iaculāberis
iaculābere
———
3rd sg.iaculāturiaculābāturiaculābitur———
1st pl.iaculāmuriaculābāmuriaculābimur———
2nd pl.iaculāminīiaculābāminīiaculābiminī———
3rd pl.iaculanturiaculābanturiaculābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.iaculeriaculārer——
2nd sg.iaculēris
iaculēre
iaculārēris
iaculārēre
——
3rd sg.iaculēturiaculārētur——
1st pl.iaculēmuriaculārēmur——
2nd pl.iaculēminīiaculārēminī——
3rd pl.iaculenturiaculārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.iaculāre—
pres. 2nd pl.iaculāminī—
fut. 2nd sg.iaculātor—
fut. 3rd sg.iaculātor—
fut. 3rd pl.iaculantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveiaculārī
iaculārier
—
perfect infinitiveiaculātum esse—
future infinitiveiaculātūrum esse—
present participleiaculāns—
perfect participleiaculātus
iaculāta, iaculātā, iaculātae, iaculātam, iaculātārum, iaculātās, iaculāte, iaculātī, iaculātīs, iaculātō, iaculātōrum, iaculātōs
—
future participleiaculātūrus
iaculātūra, iaculātūrā, iaculātūrae, iaculātūram, iaculātūrārum, iaculātūrās, iaculātūre, iaculātūrī, iaculātūrīs, iaculātūrō, iaculātūrōrum, iaculātūrōs, iaculātūrum
iaculandus
iaculanda, iaculandā, jaculanda, jaculandā, iaculandae, jaculandae, iaculandam, jaculandam, iaculandārum, jaculandārum, iaculandās, jaculandās, iaculande, jaculande, iaculandīs, jaculandīs, iaculandōrum, jaculandōrum, iaculandōs, jaculandōs
gerundiaculandī, iaculandō, iaculandumsupineiaculātum, iaculātū

jăcŭlor, ātus (
I. inf. jacularier, Arn. 6, 16), 1, v. dep. jaculum, to throw, cast, hurl.
I. Lit.
A. In gen.: qui jaculum emittit jaculari dicitur, Quint. 8, 2, 5: in jaculando brachia reducimus, etc., id. 10, 3, 6: duros jaculatur Juppiter imbres, Col. poët. 10, 329: se in hostium tela, Flor. 1, 14, 4: in quas partes se jaculetur cometes, Plin. 2, 25, 23, § 92: puppibus ignes, Verg. A. 2, 276: rapidum e nubibus ignem, id. ib. 1, 42.—
B. In partic.
1. To throw the javelin, fight with the javelin: laudem consequi, equitando, jaculando, Cic. Off. 2, 13, 45: totum diem jaculans, id. Div. 2, 59, 121: cum in latus dextrum, quod patebat, Numidae jacularentur, Liv. 22, 50; Dig. 9, 2, 9, § 4.—
2. To throw out, emit, spread: oculi lupo splendent, lucemque jaculantur, Plin. 11, 37, 55, § 151: umbram, id. 36, 10, 15, § 72.—
3. To throw or hurl at, to strike, hit: cervos jaculari, Hor. C. 3, 12, 11: dextera sacras jaculatus arces, id. ib. 1, 2, 3: aliquem ferro acuto, Ov. Ib. 49: aëra disco, id. ib. 589: Juppiter igne suo lucos jaculatur et arces, id. Am. 3, 3, 35.—
II. Trop., to shoot at, assail, revile: verbum, Lucr. 4, 1129: sententias vibrantes digitis, Quint. 11, 3, 120: dicta in calvos, Petr. S. 109, 8: probris procacibus jaculari, in aliquem, Liv. 42, 54, 1: in uxorem obliquis sententiis, Quint. 9, 2, 79.—
B. To aim at, strive for: quid brevi fortes jaculamur aevo Multa? Hor. C. 2, 16, 17.—
C. (Eccl. Lat.) To utter rapidly, to ejaculate, Aug. Ep. 121 (130), 10, 20.

Origins

  1. Proto-Indo-European*(H)yeh₁-
  2. Latiniaculor

Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Proto-Indo-European *-lós Proto-Indo-European *-elós Proto-Italic *-elos Latin -ulus Latin iaculus Latin iaculum Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin iaculor From iaculum (“dart, javelin”) + -ō.

In English words that came into English from iaculor

  • ejaculateēiaculātus
  • ejaculationēiaculārī

Quick answers

What does iaculor mean in Latin?
iaculor, a verb, means “to throw or hurl; to throw or fight with a javelin”.
What are the principal parts of iaculor?
iaculor, iaculārī, iaculātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce iaculor?
In classical Latin, [ˈja.kʊ.ɫɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈjaː.ku.lor].
Where does iaculor come from?
Proto-Indo-European *(H)yeh₁- → Latin iaculor.