LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

honōrus

honōrus (feminine honōra, neuter honōrum)
Classical[hɔˈnoː.rʊs]Ecclesiastical[oˈnɔː.rus]

Meaning

  1. adjectivehonorable (worthy of honor)
  2. adjectivehonorable (that confers honor)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativehonōrushonōrahonōrum
genitivehonōrīhonōraehonōrī
dativehonōrōhonōraehonōrō
accusativehonōrumhonōramhonōrum
ablativehonōrōhonōrāhonōrō
vocativehonōrehonōrahonōrum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativehonōrīhonōraehonōra
genitivehonōrōrumhonōrārumhonōrōrum
dativehonōrīshonōrīshonōrīs
accusativehonōrōshonōrāshonōra
ablativehonōrīshonōrīshonōrīs
vocativehonōrīhonōraehonōra

hŏnōrus, a, um, adj. honor, analog. with decorus from decor (poet. and in postAug. prose). *
I. Worthy of honor, honorable, Stat. Th. 5, 40.—
II. That confers honor, honorable: carmen, glorifying, Val. Fl. 4, 342: fama, Stat. Th. 2, 629: mors, id. ib. 4, 230: oratio, Tac. A. 1, 10 fin.: quae in Drusum patrem Germanici honora et magnifica Augustus fecisset, id. ib. 3, 5: honora de Germanico disserebat, id. ib. 4, 68.

Origins

From honor (“honour”) + -us, compare decōrus, from decor.

Quick answers

What does honōrus mean in Latin?
honōrus, a adjective, means “honorable (worthy of honor); honorable (that confers honor)”.
How do you pronounce honōrus?
In classical Latin, [hɔˈnoː.rʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [oˈnɔː.rus].