LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

honōrificus

honōrificus (feminine honōrifica, neuter honōrificum, superlative honōrificentissimus, adverb honōrificē)
Classical[hɔ.noːˈrɪ.fɪ.kʊs]Ecclesiastical[o.noˈriː.fi.kus]

Meaning

  1. adjectivehonorific (that shows or confers honor)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativehonōrificushonōrificahonōrificum
genitivehonōrificīhonōrificaehonōrificī
dativehonōrificōhonōrificaehonōrificō
accusativehonōrificumhonōrificamhonōrificum
ablativehonōrificōhonōrificāhonōrificō
vocativehonōrificehonōrificahonōrificum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativehonōrificīhonōrificaehonōrifica
genitivehonōrificōrumhonōrificārumhonōrificōrum
dativehonōrificīshonōrificīshonōrificīs
accusativehonōrificōshonōrificāshonōrifica
ablativehonōrificīshonōrificīshonōrificīs
vocativehonōrificīhonōrificaehonōrifica

hŏnōrĭfĭcus, a, um, adj. honor + facio,
I. that does honor, honorable (class.): numquam ab eo mentio de me nisi honorifica, Cic. Phil. 2, 15, 39: cum tu a me rebus amplissimis atque honorificentissimis ornatus esses, id. Fam. 5, 2, 1: orationem meam in te honorificam fuisse, id. ib. § 3: honorificentissima verba, id. Phil. 14, 11, 29: seria partitur (Domitius Marsus) in tria genera, honorificum, contumeliosum, medium, Quint. 6, 3, 108; cf. id. ib. § 6: si quid honorificum pagina blanda sonat, Mart. 10, 45, 2: P. Clodius in senatu sub honorificentissimo ministerii titulo M. Catonem a re publica relegavit, Vell. 2, 45, 4.— Comp.: honorificentius est, Nep. Eum. 1, 5.—Adv.: hŏnōrĭfĭcē, honorably, with honor or respect, honorably: aliquid de aliquo honorifice praedicare, Cic. Phil. 11, 13, 33: respondere alicui, id. ib. 7, 8, 23: consurgitur, Cic. Verr. 2, 4, 62, § 138: promittere (with large), Q. Cic. Petit. Cons. 11, 44: iratus, quod ... nihil in se honorifice neque publice neque privatum factum esset, that no honors had been shown him, Liv. 42, 1, 7.—Comp.: ut nemini sit triumphus honorificentius quam mihi salus restitutioque perscripta, Cic. Pis. 15, 35: nec liberalius nec honorificentius se potuisse tractari, id. Fam. 13, 27, 2.—Sup.: aliquem honorificentissime appellare, id. ib. 6, 6, 10: litterae tuae cum amantissime tum honorificentissime scriptae, id. Att. 14, 13, B, 2.

Origins

Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Latin honōrificus From honor + -ficus.

Descendants
  • Catalanhonorífic
  • Englishhonorific
  • Frenchhonorifique
  • Italianonorifico
  • Portuguesehonorífico
  • Romanianonorific
  • Spanishhonorífico
  • Galicianhonorífico
  • Piedmonteseonorìfich

Quick answers

What does honōrificus mean in Latin?
honōrificus, a adjective, means “honorific (that shows or confers honor)”.
How do you pronounce honōrificus?
In classical Latin, [hɔ.noːˈrɪ.fɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [o.noˈriː.fi.kus].