adjectivefirst/second-declension adjective
honōrificus
honōrificus (feminine honōrifica, neuter honōrificum, superlative honōrificentissimus, adverb honōrificē)
Classical[hɔ.noːˈrɪ.fɪ.kʊs]Ecclesiastical[o.noˈriː.fi.kus]
Meaning
- adjectivehonorific (that shows or confers honor)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | honōrificus | honōrifica | honōrificum |
| genitive | honōrificī | honōrificae | honōrificī |
| dative | honōrificō | honōrificae | honōrificō |
| accusative | honōrificum | honōrificam | honōrificum |
| ablative | honōrificō | honōrificā | honōrificō |
| vocative | honōrifice | honōrifica | honōrificum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | honōrificī | honōrificae | honōrifica |
| genitive | honōrificōrum | honōrificārum | honōrificōrum |
| dative | honōrificīs | honōrificīs | honōrificīs |
| accusative | honōrificōs | honōrificās | honōrifica |
| ablative | honōrificīs | honōrificīs | honōrificīs |
| vocative | honōrificī | honōrificae | honōrifica |
hŏnōrĭfĭcus, a, um, adj. honor + facio,
I. that does honor, honorable (class.):
numquam ab eo mentio de me nisi honorifica, Cic. Phil. 2, 15, 39: cum tu a me rebus amplissimis atque honorificentissimis ornatus esses, id. Fam. 5, 2, 1: orationem meam in te honorificam fuisse, id. ib. § 3: honorificentissima verba, id. Phil. 14, 11, 29: seria partitur (Domitius Marsus) in tria genera, honorificum, contumeliosum, medium, Quint. 6, 3, 108; cf. id. ib. § 6: si quid honorificum pagina blanda sonat, Mart. 10, 45, 2: P. Clodius in senatu sub honorificentissimo ministerii titulo M. Catonem a re publica relegavit, Vell. 2, 45, 4.— Comp.: honorificentius est, Nep. Eum. 1, 5.—Adv.: hŏnōrĭfĭcē, honorably, with honor or respect, honorably: aliquid de aliquo honorifice praedicare, Cic. Phil. 11, 13, 33: respondere alicui, id. ib. 7, 8, 23: consurgitur, Cic. Verr. 2, 4, 62, § 138: promittere (with large), Q. Cic. Petit. Cons. 11, 44: iratus, quod ... nihil in se honorifice neque publice neque privatum factum esset, that no honors had been shown him, Liv. 42, 1, 7.—Comp.: ut nemini sit triumphus honorificentius quam mihi salus restitutioque perscripta, Cic. Pis. 15, 35: nec liberalius nec honorificentius se potuisse tractari, id. Fam. 13, 27, 2.—Sup.: aliquem honorificentissime appellare, id. ib. 6, 6, 10: litterae tuae cum amantissime tum honorificentissime scriptae, id. Att. 14, 13, B, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
honōrificus adj. with comp. -ficentior, and sup. -ficentissimus
honos+2 FAC-, that does honor, honorable : senatūs consulta in eos, Cs.: mentio de me: honorificentissima decreta (senatūs): honorificentius est, N.
Origins
Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Latin honōrificus From honor + -ficus.
Descendants
- Catalanhonorífic
- Englishhonorific
- Frenchhonorifique
- Italianonorifico
- Portuguesehonorífico
- Romanianonorific
- Spanishhonorífico
- Galicianhonorífico
- Piedmonteseonorìfich