adjectivefirst/second-declension adjective
honōrārius
honōrārius (feminine honōrāria, neuter honōrārium)
Classical[hɔ.noːˈraː.ri.ʊs]Ecclesiastical[o.noˈraː.ri.us]
Meaning
- adjectivehonorary
- adjectivecomplimentary
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | honōrārius | honōrāria | honōrārium |
| genitive | honōrāriī | honōrāriae | honōrāriī |
| dative | honōrāriō | honōrāriae | honōrāriō |
| accusative | honōrārium | honōrāriam | honōrārium |
| ablative | honōrāriō | honōrāriā | honōrāriō |
| vocative | honōrārie | honōrāria | honōrārium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | honōrāriī | honōrāriae | honōrāria |
| genitive | honōrāriōrum | honōrāriārum | honōrāriōrum |
| dative | honōrāriīs | honōrāriīs | honōrāriīs |
| accusative | honōrāriōs | honōrāriās | honōrāria |
| ablative | honōrāriīs | honōrāriīs | honōrāriīs |
| vocative | honōrāriī | honōrāriae | honōrāria |
hŏnōrārĭus, a, um, adj. honor,
I. of or relating to honor, done for the sake of conferring honor, honorary.
I. In gen.
A. Adj. (class.): cum essem in provincia legatus, quamplures ad praetores et consules vinum honorarium dabant: numquam accepi, ne privatus quidem, Cato ap. Isid. Orig. 20, 3:
frumentum, Cic. Pis. 35, 86: tumulus, i. e. a cenotaph, Suet. Claud. 1: arbiter, i. e. one chosen out of respect by the parties themselves (opp. to one chosen by the judge), Cic. Tusc. 5, 41, 120; id. Fat. 17, 39; cf. arbitria (opp. judicia legitima), id. Rosc. Com. 5, 15: opera (opp. severitas judicis), id. Caecin. 2, 6: tutor, Dig. 23, 2, 61; 26, 7, 3: VACCA, i. e. an honorary offering (opp. to a sin-offering), Inscr. ap. Marin. Fratr. Arv. 32; 36; 41: ludi, i. e. given by the magistrates to the people, Suet. Aug. 32; cf. Paul. ex Fest. p. 102 Müll.: munus, a post of honor, Gell. 16, 13, 6: codicilli, honorary letters-palent, Cod. Theod. 6, 22; Cod. Just. 3, 24, 3: docere debitum est, delectare honorarium, permovere necessarium, is done out of respect for the audience, voluntarily, Cic. Opt. Gen. 1, 3: curatores honorarii, qui a praetore constituuntur, Ulp. Fragm. 12, 1; cf. § 3.—B. Subst.: hŏnōrārĭum, ĭi, n. (sc. donum), a present made on being admitted to a post of honor, a douceur, fee, honorary (post-class.): decurionatus, Traj. ap. Plin. Ep. 10, 114:
carae cognationis, Tert. Idol. 10; Dig. 11, 6, 1: in honorariis advocatorum ita versari judex debet, ut pro modo litis, etc., ib. 50, 13, 1; 26, 7, 8 al.—II. In partic., in jurid. Lat., of or belonging to the prœtorian law, or law of custom (opp. to laws strictly defined by statutes):
(jus) honorarium dicitur, quod ab honore praetoris venerat, Dig. 1, 2, 2, § 10; so, actio, ib. 30, 1, 28: obligatio, ib. 20, 1, 5: successor, ib. 46, 4, 13 fin. et saep.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
honōrārius adj.
honor, for the sake of honor, honorary : frumentum: arbiter, i. e. chosen by the parties : arbitria (opp. iudicia legitima).
Origins
From honor (oblique root honōr-) + -ārius.
Descendants
- Catalanhonorari
- Frenchhonoraire
- Italianonorario
- Portuguesehonorário
- Romanianonorariu
- Spanishhonorario
- Galicianhonorario
In English words that came into English from honōrārius
- honoraryhonōrārius
- honorariumhonōrārium