adjectivethird-declension two-termination adjective
honōrābilis
honōrābilis (neuter honōrābile, comparative honōrābilior)
Classical[hɔ.noːˈraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[o.noˈraː.bi.lis]
Meaning
- two terminationhonourable
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | honōrābilis | honōrābilis | honōrābile |
| genitive | honōrābilis | honōrābilis | honōrābilis |
| dative | honōrābilī | honōrābilī | honōrābilī |
| accusative | honōrābilem | honōrābilem | honōrābile |
| ablative | honōrābilī | honōrābilī | honōrābilī |
| vocative | honōrābilis | honōrābilis | honōrābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | honōrābilēs | honōrābilēs | honōrābilia |
| genitive | honōrābilium | honōrābilium | honōrābilium |
| dative | honōrābilibus | honōrābilibus | honōrābilibus |
| accusative | honōrābilīs honōrābilēs | honōrābilīs honōrābilēs | honōrābilia |
| ablative | honōrābilibus | honōrābilibus | honōrābilibus |
| vocative | honōrābilēs | honōrābilēs | honōrābilia |
hŏnōrābĭlis, e, adj. honoro,
I. that procures honor or esteem, honorable (very rare): haec ipsa sunt honorabilia quae videntur levia atque communia, salutari, appeti, decedi, assurgi, etc., * Cic. de Sen. 18, 62:
personae, Amm. 30, 4, 16: honorabilior omnium, Vulg. Dan. 13, 4.—Adv.: hŏnōrābĭlĭter, honorably: colebatur, Amm. 29, 2; so, sepelire, Capitol. Macr. 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
honōrābilis e, adj.
honoro, that procures honor, estimable, honorable .
Origins
Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin -ābilis Latin honōrābilis From honōrō + -ābilis.
Descendants
- Catalanhonorable
- Englishhonourable
- Englishhonorable
- Italianonorabile
- Portuguesehonorável
- Romanianonorabil
- Spanishhonorable
- Galicianhonorable
- Old Frenchenorable
In English words that came into English from honōrābilis
- honorablehonōrābilis
- honourablehonōrābilis