LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

historicus

historicus (feminine historica, neuter historicum)
Classical[hɪsˈtɔ.rɪ.kʊs]Ecclesiastical[isˈtɔː.ri.kus]

Meaning

  1. adjectivehistorical
    1826, Stanislaus Julien translating Mencius as Meng Tseu, p. 46[The Spring and Autumn Annals] are written in the historical style.

Latīnē defined in Latin in our graded readers

scrīptor rērum gestārum
historicus -ī (m) — in Epistulae, ch. 2

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativehistoricushistoricahistoricum
genitivehistoricīhistoricaehistoricī
dativehistoricōhistoricaehistoricō
accusativehistoricumhistoricamhistoricum
ablativehistoricōhistoricāhistoricō
vocativehistoricehistoricahistoricum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativehistoricīhistoricaehistorica
genitivehistoricōrumhistoricārumhistoricōrum
dativehistoricīshistoricīshistoricīs
accusativehistoricōshistoricāshistorica
ablativehistoricīshistoricīshistoricīs
vocativehistoricīhistoricaehistorica

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

historicorum fide contestata memoria
historic times.

histŏrĭcus, a, um, adj., = ἱστορικός,
I. of or belonging to history, historical.
I. Adj.: earum rerum historiam non tam historico quam oratorio genere perscripsit, Cic. Brut. 83, 286; cf. Plin. Ep. 7, 9, 8: sermo, Cic. Or. 36, 124: fides, Ov. Am. 3, 12, 42: nitor, Quint. 10, 1, 33: prosopopœïae, id. 3, 8, 53: lingua, Sen. Q. N. 1, 13 fin.: homines litterati et historici, versed in history, Cic. Mur. 7, 16: fides, credibility, Aug. Civ. Dei, 15, 9; id. Ep. 143, 12; Vop. Aur. 35.—
II. Subst.: histŏrĭcus, i, m., one versed in history or who makes historical researches; a writer of history, historian: oratores et philosophi et poëtae et historici, Cic. Top. 20, 78; Quint. 1, 6, 2; 11; 2, 4, 9; 10, 2, 21; 12, 11, 17 et saep.: Pelopidas, magis historicis quam vulgo notus, Nep. Pelop. 1, 1: quis dabit historico, quantum daret acta legenti? Juv. 7, 104.—Adv.: histŏrĭcē, historically: descriptiones locorum non historice tantum, sed prope poëtice prosequi fas est, Plin. Ep. 2, 5, 5; Hier. Galat. 10, 9, 10.

Origins

From historia (“history”) + -icus (adjective-forming suffix), from Ancient Greek ἱστορικός (historikós, “exact; historical”).

Descendants
  • Catalanhistòric
  • Englishhistoric
  • Englishhistorical
  • Frenchhistorique
  • Italianstorico
  • Occitanistoric
  • Portuguesehistórico
  • Romanianistoric
  • Spanishhistórico
  • Galicianhistórico

In English words that came into English from historicus

  • historicalhistoricus
  • historichistoricus
  • historicityhistoricus

Quick answers

What does historicus mean in Latin?
historicus, a adjective, means “historical”.
How do you pronounce historicus?
In classical Latin, [hɪsˈtɔ.rɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [isˈtɔː.ri.kus].
Which English words come from historicus?
English words that go back to Latin historicus include historical, historic and historicity.