adjectivefirst/second-declension adjective
historicus
historicus (feminine historica, neuter historicum)
Classical[hɪsˈtɔ.rɪ.kʊs]Ecclesiastical[isˈtɔː.ri.kus]
Meaning
- adjectivehistorical
1826, Stanislaus Julien translating Mencius as Meng Tseu, p. 46
[The Spring and Autumn Annals] are written in the historical style.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī historiam scrībithistoricus -ī (m) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 6
scrīptor rērum gestārumhistoricus -ī (m) — in Epistulae, ch. 2
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | historicus | historica | historicum |
| genitive | historicī | historicae | historicī |
| dative | historicō | historicae | historicō |
| accusative | historicum | historicam | historicum |
| ablative | historicō | historicā | historicō |
| vocative | historice | historica | historicum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | historicī | historicae | historica |
| genitive | historicōrum | historicārum | historicōrum |
| dative | historicīs | historicīs | historicīs |
| accusative | historicōs | historicās | historica |
| ablative | historicīs | historicīs | historicīs |
| vocative | historicī | historicae | historica |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- historicorum fide contestata memoria
- historic times.
histŏrĭcus, a, um, adj., = ἱστορικός,
I. of or belonging to history, historical.
I. Adj.:
earum rerum historiam non tam historico quam oratorio genere perscripsit, Cic. Brut. 83, 286; cf. Plin. Ep. 7, 9, 8: sermo, Cic. Or. 36, 124: fides, Ov. Am. 3, 12, 42: nitor, Quint. 10, 1, 33: prosopopœïae, id. 3, 8, 53: lingua, Sen. Q. N. 1, 13 fin.: homines litterati et historici, versed in history, Cic. Mur. 7, 16: fides, credibility, Aug. Civ. Dei, 15, 9; id. Ep. 143, 12; Vop. Aur. 35.—II. Subst.: histŏrĭcus, i, m., one versed in history or who makes historical researches; a writer of history, historian:
oratores et philosophi et poëtae et historici, Cic. Top. 20, 78; Quint. 1, 6, 2; 11; 2, 4, 9; 10, 2, 21; 12, 11, 17 et saep.: Pelopidas, magis historicis quam vulgo notus, Nep. Pelop. 1, 1: quis dabit historico, quantum daret acta legenti? Juv. 7, 104.—Adv.: histŏrĭcē, historically: descriptiones locorum non historice tantum, sed prope poëtice prosequi fas est, Plin. Ep. 2, 5, 5; Hier. Galat. 10, 9, 10.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
historicus adj.
, ἱστορικός, of history, historical: genus: sermo: fides, O.: homines, versed in history.—As subst m., a writer of history, historian: oratores et historici: Pelopidas, magis historicis quam volgo notus, N.
Origins
From historia (“history”) + -icus (adjective-forming suffix), from Ancient Greek ἱστορικός (historikós, “exact; historical”).
Descendants
- Catalanhistòric
- Englishhistoric
- Englishhistorical
- Frenchhistorique
- Italianstorico
- Occitanistoric
- Portuguesehistórico
- Romanianistoric
- Spanishhistórico
- Galicianhistórico
In English words that came into English from historicus
- historicalhistoricus
- historichistoricus
- historicityhistoricus