noun · femininefirst declension
herbuscula
herbuscula f (genitive herbusculae)
Classical[hɛrˈbʊs.kʊ.ɫa]Ecclesiastical[erˈbus.ku.la]
Meaning
- femininea little herb or plant
Deinde ipsi sociandam esse Cyllenio, quem licet miro semper optarit ardore, tamen uix eum post unctionem palaestricam recurrentem, dum flores ipsa decerperet praelectis quibusdam herbusculis, conspicata.
c. 410 CE – 429 CE, Martianus Capella, De Nuptiis Philologiae et Mercurii 2.100
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | herbuscula | herbusculae |
| genitive | herbusculae | herbusculārum |
| dative | herbusculae | herbusculīs |
| accusative | herbusculam | herbusculās |
| ablative | herbusculā | herbusculīs |
| vocative | herbuscula | herbusculae |
herbuscŭla, ae, f. dim. id.,
I. a little herb or plant:
quaedam, Mart. Cap. 2, § 100.Origins
From herba (“plant”) + -uscula (diminutive suffix), possibly modeled after arbuscula from arbor, since the regularly formed diminutive of herba is herbula.