LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

grātificor

grātificor (present infinitive grātificārī, perfect active grātificātus sum)
Classical[ɡraːˈtɪ.fɪ.kɔr]Ecclesiastical[ɡraˈtiː.fi.kor]

Meaning

  1. deponentto oblige, gratify

Latīnē defined in Latin in our graded readers

grātiam inter nōs damus
grātificor -ārī — in Epistulae, ch. 20

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.grātificorgrātificābargrātificābor———
2nd sg.grātificāris
grātificāre
grātificābāris
grātificābāre
grātificāberis
grātificābere
———
3rd sg.grātificāturgrātificābāturgrātificābitur———
1st pl.grātificāmurgrātificābāmurgrātificābimur———
2nd pl.grātificāminīgrātificābāminīgrātificābiminī———
3rd pl.grātificanturgrātificābanturgrātificābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.grātificergrātificārer——
2nd sg.grātificēris
grātificēre
grātificārēris
grātificārēre
——
3rd sg.grātificēturgrātificārētur——
1st pl.grātificēmurgrātificārēmur——
2nd pl.grātificēminīgrātificārēminī——
3rd pl.grātificenturgrātificārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.grātificāre—
pres. 2nd pl.grātificāminī—
fut. 2nd sg.grātificātor—
fut. 3rd sg.grātificātor—
fut. 3rd pl.grātificantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivegrātificārī—
perfect infinitivegrātificātum esse—
future infinitivegrātificātūrum esse—
present participlegrātificāns—
perfect participlegrātificātus
grātificāta, grātificātā, grātificātae, grātificātam, grātificātārum, grātificātās, grātificāte, grātificātī, grātificātīs, grātificātō, grātificātōrum, grātificātōs
—
future participlegrātificātūrus
grātificātūra, grātificātūrā, grātificātūrae, grātificātūram, grātificātūrārum, grātificātūrās, grātificātūre, grātificātūrī, grātificātūrīs, grātificātūrō, grātificātūrōrum, grātificātūrōs, grātificātūrum
grātificandus
gerundgrātificandī, grātificandō, grātificandumsupinegrātificātum, grātificātū

grātĭfĭcor, ātus (
I. act. collat. form gratificat, Cassiod. Var. 7, 6 init.: gratificavit, Vulg. Eph. 1, 6), 1, v. dep. n. and a. [gratus+ facio], to do a favor to a person, to oblige, gratify; also to do a thing as a favor, to make a present of, surrender, sacrifice a thing (class.; cf.: condono, largior): gratificatur mihi gestu accusator: inscientem Cn. Pompeium fecisse significat, Cic. Balb. 6, 14; cf.: quod Pompeio se gratificari putant, id. Fam. 1, 1, 4; Tac. A. 4, 19: ut sit ipsa libertas, in quo populo potestas honeste bonis gratificandi datur, Cic. Leg. 3, 18, 39; cf. id. Off. 2, 15, 52: de eo quod ipsis superat, aliis gratificari volunt, id. Fin. 5, 15, 42: deus nihil cuiquam tribuens, nihil gratificans omnino, id. N. D. 1, 44, 123; cf. id. Off. 1, 14, 42: cur tibi hoc non gratificer, nescio, id. Fam. 1, 10: ut praepararent suorum animos, ne quid pars altera gratificari pro Romanis posset, to prove complaisant to, Liv. 21, 9 fin. dub. (Weissenb. reads gratificari populo Romano; perh. the words pro Romanis are spurious): audax, impurus, populo gratificans et aliena et sua, Cic. Rep. 1, 44; cf. Plin. 34, 6, 11, § 25: potentiae paucorum decus atque libertatem suam gratificari, Sall. J. 3, 4; cf.: homo nimis in gratificando jure liber, L. Sisenna, Cic. Cornel. Fragm. p. 450 Orell.: ut, quod populi sit, populus jubeat potius quam patres gratificentur, Liv. 10, 24, 15.

Origins

  1. Proto-Indo-European*gʷerH-
  2. Proto-Indo-European*gʷr̥Htós
  3. Proto-Italic*gʷrātos
  4. Latingrātificor

Proto-Indo-European *dʰeh₁-der. Proto-Italic *θakos Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -ficō Latin grātificor From grātus (“pleasing, agreeable, grateful”) + -ficō (“make”).

Descendants
  • Catalangratificar
  • Englishgratify
  • Frenchgratifier
  • Germangratifizieren
  • Portuguesegratificar
  • Romaniangratifica
  • Spanishgratificar
  • Galiciangratificar
  • Piedmontesegratifiché

In English words that came into English from grātificor

  • gratifygrātificō
  • gratificationgrātificātiō

Quick answers

What does grātificor mean in Latin?
grātificor, a verb, means “to oblige, gratify”.
What are the principal parts of grātificor?
grātificor, grātificārī, grātificātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce grātificor?
In classical Latin, [ɡraːˈtɪ.fɪ.kɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ɡraˈtiː.fi.kor].
Where does grātificor come from?
Proto-Indo-European *gʷerH- → Proto-Indo-European *gʷr̥Htós → Proto-Italic *gʷrātos → Latin grātificor.