noun · masculinethird declension
grassātor
grassātor m (genitive grassātōris)
Classical[ɡrasˈsaː.tɔr]Ecclesiastical[ɡrasˈsaː.tor]
Meaning
- vagabond
- bully, hoodlum, criminal, footpad
Latīnē defined in Latin in our graded readers
latrō vagānsgrassātor -ōris (m) — in IVLIANVS III: Persia, ch. 8
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | grassātor | grassātōrēs |
| genitive | grassātōris | grassātōrum |
| dative | grassātōrī | grassātōribus |
| accusative | grassātōrem | grassātōrēs |
| ablative | grassātōre | grassātōribus |
| vocative | grassātor | grassātōrēs |
grassātor, ōris, m. id..
I. A vagabond, idler: poëticae artis honos non erat. Si qui in ea re studebat, aut sese ad convivia applicabat, grassator vocabatur, Cato ap. Gell. 11, 2, 5.—
II. A disorderly person, one who goes rioting about (esp. at night, whether for fun and enjoyment or for robbery), a rioter, a waylayer, street-robber, footpad:
hoc modo viator quoque bene vestitus causa grassatori fuisse dicetur, cur ab eo spoliaretur, Cic. Fat. 15, 34: grassatorum plurimi palam se ferebant succincti ferro, Suet. Aug. 32: grassatores et sicarii, id. Caes. 72: nocturni grassatoris insidiosa violentia, Gell. 20, 1, 8; Quint. 12, 1, 38: ferro subitus grassator agit rem, Juv. 3, 305.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
grassātor ōris, m
grassor, a disorderly person, rioter, footpad, bully , C., Iu.
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin grassātor From grassor + -tor.