LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

granditās

granditās f (genitive granditātis)
Classical[ˈɡran.dɪ.taːs]Ecclesiastical[ˈɡran.di.tas]

Meaning

  1. greatness
  2. grandeur (of style)

Declension

declension
formsingularplural
nominativegranditāsgranditātēs
genitivegranditātisgranditātum
dativegranditātīgranditātibus
accusativegranditātemgranditātēs
ablativegranditātegranditātibus
vocativegranditāsgranditātēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

magniloquentia, granditas verborum
pathos; passion.

grandĭtas, ātis, f. grandis,
I. greatness. *
I. Lit., of age (acc. to grandis, I. B.): aetatis granditas, Sisenn. ap. Non. 115, 13. —
II. Trop., of style (v. grandis, II. B.), grandeur, sublimity (very rare): idque apparet ex genere et granditate verborum, * Cic. Brut. 31, 121: non illi vis, non granditas, non sublimitas defuit, Plin. Ep. 6, 21, 5.

Origins

  1. Proto-Italic*grandis
  2. Latingranditās

Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin granditās From grandis (“great”) + -tās.

Quick answers

What does granditās mean in Latin?
granditās, a noun, means “greatness; grandeur (of style)”.
What is the genitive of granditās?
The genitive singular is granditātis. granditās is feminine, third declension.
How do you pronounce granditās?
In classical Latin, [ˈɡran.dɪ.taːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɡran.di.tas].
Where does granditās come from?
Proto-Italic *grandis → Latin granditās.