noun · femininethird declension
granditās
granditās f (genitive granditātis)
Classical[ˈɡran.dɪ.taːs]Ecclesiastical[ˈɡran.di.tas]
Meaning
- greatness
- grandeur (of style)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | granditās | granditātēs |
| genitive | granditātis | granditātum |
| dative | granditātī | granditātibus |
| accusative | granditātem | granditātēs |
| ablative | granditāte | granditātibus |
| vocative | granditās | granditātēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- magniloquentia, granditas verborum
- pathos; passion.
grandĭtas, ātis, f. grandis,
I. greatness. *
I. Lit., of age (acc. to grandis, I. B.): aetatis granditas, Sisenn. ap. Non. 115, 13. —
II. Trop., of style (v. grandis, II. B.), grandeur, sublimity (very rare): idque apparet ex genere et granditate verborum, * Cic. Brut. 31, 121:
non illi vis, non granditas, non sublimitas defuit, Plin. Ep. 6, 21, 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
granditās ātis, f
grandis, grandeur, sublimity : verborum.
Origins
- Proto-Italic*grandis
- Latingranditās
Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin granditās From grandis (“great”) + -tās.