LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, no perfect or supine stems

grandiō

grandiō (present infinitive grandīre)
Classical[ˈɡran.di.oː]Ecclesiastical[ˈɡran.di.o]

Meaning

  1. transitiveto increase, to make great, improve
    Si hercle hodie fustem cepero aut stimulum in manum,c. 186 BCE, Plautus, Aulularia 1.1.10
  2. transitiveto make something grow bigger
    GRANDIRE est grandefacere. Varro rerum divinarum lib. II: cum humus aut semina recipere non possit aut recepta non reddatc. 280 CE, Nonius Marcellus, De compendiosa doctrina I 161
    Pacuvius Doloreste:c. 280 CE, Nonius Marcellus, De compendiosa doctrina I 162
  3. intransitiveto grow bigger, to wax
    uti tu fruges frumenta vineta virgultaque grandire dueneque evenire siris,234 BCE – 149 BCE, Marcus Porcius Cato, De agri cultura 141.2

Conjugation conjugation 4 perfect

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.grandiōgrandiēbamgrandiam———
2nd sg.grandīsgrandiēbāsgrandiēs———
3rd sg.granditgrandiēbatgrandiet———
1st pl.grandīmusgrandiēbāmusgrandiēmus———
2nd pl.grandītisgrandiēbātisgrandiētis———
3rd pl.grandiuntgrandiēbantgrandient———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.grandiamgrandīrem——
2nd sg.grandiāsgrandīrēs——
3rd sg.grandiatgrandīret——
1st pl.grandiāmusgrandīrēmus——
2nd pl.grandiātisgrandīrētis——
3rd pl.grandiantgrandīrent——
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.grandiorgrandiēbargrandiar
2nd sg.grandīris
grandīre
grandiēbāris
grandiēbāre
grandiēris
grandiēre
3rd sg.grandīturgrandiēbāturgrandiētur
1st pl.grandīmurgrandiēbāmurgrandiēmur
2nd pl.grandīminīgrandiēbāminīgrandiēminī
3rd pl.grandiunturgrandiēbanturgrandientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.grandiargrandīrer
2nd sg.grandiāris
grandiāre
grandīrēris
grandīrēre
3rd sg.grandiāturgrandīrētur
1st pl.grandiāmurgrandīrēmur
2nd pl.grandiāminīgrandīrēminī
3rd pl.grandianturgrandīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.grandīgrandīre
pres. 2nd pl.grandītegrandīminī
fut. 2nd sg.grandītōgrandītor
fut. 3rd sg.grandītōgrandītor
fut. 2nd pl.grandītōte—
fut. 3rd pl.grandiuntōgrandiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivegrandīregrandīrī
present participlegrandiēns—
future participle—grandiendus
grandiundus
gerundgrandiendī, grandiendō, grandiendum

grandĭo, īre, v. a. and n. grandis (ante-class.).
I. Act., to make great, increase, enlarge: grandire est grandem facere, Varr. Rer. Divin. Lib. I.: cum aut humus semina concipere non possit, aut recepta non reddat, aut edita grandire nequeat, Plaut. Aul. (1, 1, 10): Testudineum istum tibi ego grandibo gradum, Non. 115, 1 sq.—Mid.: nec grandiri frugum fetum posse, nec mitescere, to become great, to grow (cf. grandesco), Pac. ap. Non. 115, 11 (Fragm. Trag. v. 142 Rib.).—
II. Neutr., to become great, to grow: Mars pater, te precor, uti tu fruges, frumenta, vineta virgultaque grandire beneque evenire sinas, Cato, R. R. 141, 2.

Origins

  1. Proto-Italic*grandis
  2. Latingrandiō

Latin -iō Latin grandiō From grandis + -iō.

Quick answers

What does grandiō mean in Latin?
grandiō, a verb, means “to increase, to make great, improve; to make something grow bigger; to grow bigger, to wax”.
What are the principal parts of grandiō?
grandiō, grandīre (fourth conjugation, no perfect or supine stems).
How do you pronounce grandiō?
In classical Latin, [ˈɡran.di.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɡran.di.o].
Where does grandiō come from?
Proto-Italic *grandis → Latin grandiō.