glōria
Meaning
- glory, renown, fame, honor
Quod sī ea mihi māximē impendēret, tamen hōc animō fuī semper: ut invidiam virtūte partam glōriam, nōn invidiam putārem.
But even if that [matter] were a great threat to me, nevertheless I have always been of this disposition: that I would consider the unpopularity acquired through virtue [to be] honor, not unpopularity.63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.29[…]; quamquam de gloria vix dicere ausim, si nos et hostes haud secus quam feminas abditos intra vallum omnibus contumeliis eludunt, et […]
[…] ; though I had as lief not to speak of glory, when the enemy jeers us with much abuse as if women concealing behind walls, and […]27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 7.13
Latīnē defined in Latin in our graded readers
magna fāma bonōrum factōrum.splendor, māiestāsChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Gloria · Claritas
Gloria (from γέλως) denotes renown, under the image of something said, like κλέος; claritas (from γαληρός) under that of some thing bright, and that is seen, like δόξα. (v. 235.)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | glōria | glōriae |
| genitive | glōriae | glōriārum |
| dative | glōriae | glōriīs |
| accusative | glōriam | glōriās |
| ablative | glōriā | glōriīs |
| vocative | glōria | glōriae |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- gloria duci
- to be guided by ambition.
- gloriae, laudi esse
- to confer distinction on a person; to redound to his credit.
- summa gloria florere
- to have reached the highest pinnacle of eminence.
- gloria, laude florere
- to be very famous, illustrious.
- laudem, gloriam quaerere
- to be guided by ambition.
- stimulis gloriae concitari
- to be spurred on by ambition.
- gloriam, famam sibi comparare
- to gain distinction.
- aliquem immortali gloria afficere
- to confer undying fame on, immortalise some one.
7 more phrases
- de gloria, fama alicuius detrahere
- to detract from a person's reputation, wilfully underestimate a person.
- aliquem sempiternae gloriae commendare
- to confer undying fame on, immortalise some one.
- gloriam (immortalem) consequi, adipisci
- to win (undying) fame.
- gloriam colligere, in summam gloriam venire
- to become famous, distinguish oneself.
- alicuius gloriae or simply alicui obtrectare
- to detract from a person's reputation, wilfully underestimate a person.
- gloriae, laudis cupiditate incensum esse, flagrare
- to be consumed by the fires of ambition.
- obscurare alicuius gloriam, laudem, famam (not obscurare aliquem)
- to render obscure, eclipse a person.
te inmortali adficere gloria, Plaut. Am. 5, 2, 10: viri (Q. Fabii) gloria claret, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 315 Vahl.): ut summae gloriae sint a virtute proficiscentia, dedecoris vero praecipui existimentur, quae voluptas suadeat non sine labe vitiorum, Cato ap. Schol. Cic. Sest. 66, p. 310 Orell.: hicine est ille Telamon, modo quem gloria ad caelum extulit? Poët. (perh. Enn.) ap. Cic. Tusc. 3, 18, 39 (Trag. Rel. Inc. v. 93 Rib.): virtutem tamquam umbra sequitur, Cic. Tusc. 1, 45, 109: non tulit ullos haec civitas aut gloria clariores aut auctoritate graviores, Cic. de Or. 2, 37, 154: est enim gloria solida quaedam res et expressa, non adumbrata: ea est consentiens laus bonorum, incorrupta vox bene judicantium de excellente virtute; ea virtuti resonat tamquam imago, id. Tusc. 3, 2, 3 sq.: trahimur omnes studio laudis et optimus quisque maxime gloriā ducitur. Ipsi illi philosophi etiam in illis libellis, quos de contemnenda gloria scribunt, nomen suum inscribunt, etc., id. Arch. 11, 26: immortalis gloria (opp. sempiterna turpitudo), id. Pis. 26, 63: bello quaeritur gloria, id. Off. 1, 12, 38: maximam gloriam capere, id. Lael. 7, 25: esse in gloria sempiterna, id. Att. 14, 11, 1: sit in aeterna gloria Marius, qui, etc., id. Cat. 4, 10, 21: esse in maxima gloria, id. Off. 3, 21, 85: excellens in re militari gloria, id. Rep. 2, 17: quod auctor ei summa augur gloria Attus Navius non erat, id. ib. 2, 20: honorum gradus summis hominibus et infimis sunt pares, gloriae dispares, etc. ... ut is maxime gloria excellat, qui virtute plurimum praestet, id. Planc. 24, 60: unus bis remp. servavi, semel gloriā, iterum aerumna meā, id. Sest. 22, 49: an Pollio et Messala ... parum ad posteros gloriae tradiderunt? Quint. 12, 11, 28: gloriam qui spreverit veram habebit, Liv. 22, 39, 19: spreta in tempore gloria interdum cumulatior redit, id. 2, 47, 11: militavi non sine gloria, Hor. C. 3, 26, 2: tenui Saleio Gloria quantalibet quid erit, si gloria tantum est, Juv. 7, 81.—Poet.: candidus, armenti gloria, taurus, i. e. ornament, pride, Ov. A. A. 1, 290; Tib. 4, 1, 208.—In plur., reputation, fame, Auct. Her. 3, 6, 10; Sall. J. 41, 7: veteres Gallorum gloriae, glorious deeds, Tac. A. 3, 45: ita sunt gloriae meretricum, Plaut. Truc. 4, 4, 36; Gell. 2, 27, 5.—simul rem et belli gloriam armis repperi, Tcr. Heaut. 1, 1, 60: nemo, qui fortitudinis gloriam consecutus est insidiis et malitiā, laudem est adeptus, Cic. Off. 1, 19, 62; cf.: pro gloria belli atque fortitudinis, Caes. B. G. 1, 2 fin.: gloria rei militaris, id. ib. 5, 29, 4: legum et publicae disciplinae, Cic. Tusc. 1, 46, 110: rerum gestarum gloria florere, id. de Or. 1, 1, 1: eximia virtutis, id. Rep. 2, 10: et gravitatis et ingenii, id. Ac. 2, 23, 72; id. Off. 1, 32, 116: imperii, id. ib. 1, 12, 38: dicendi, id. Brut. 68, 239; Quint. 12, 10, 17: carminum, Tac. A. 12, 28: et titulis et fascibus olim major habebatur donandi gloria, Juv. 5, 111: velocis gloria plantae, id. 13, 98.—pueri gloriā ducti, Cic. Tusc. 2, 20, 46 Tischer: moriar, ni, quae tua gloria est, puto te malle a Caesare consuli quam inaurari, id. Fam. 7, 13, 1; cf.: studio et gloriā, id. Tusc. 2, 27, 65: ostentatio et gloria, id. Rab. Post. 14, 38; and: jactantiā gloriāque, Tac. A. 1, 8: quem tulit ad scenam ventoso gloria curru, Hor. Ep. 2, 1, 177; cf. id. S. 1, 6, 23; 2, 3, 179: caecus Amor sui Et tollens vacuum plus nimio Gloria verticem, Hor. C. 1, 18, 15: patriam obruit olim gloria paucorum, Juv. 10, 142: vana gloria, Liv. 22, 39, 18.—In plur.: perjuriorem hoc hominem si quis viderit Aut gloriarum pleniorem, quam illic est, vain boastings, Plaut. Mil. 1, 1, 22; Gell. 1, 2, 6.— Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Uncertain. It may be dissimilated from an earlier form Proto-Italic *gnōr-, perhaps via an intermediary *grōr-. This pre-form may itself ultimately derive from Proto-Indo-European *ǵneh₃-. However, terms such as Latin gnārus did not experience the same sound development. To resolve this discrepancy, De Vaan suggests that gnārus had restored initial gn- on the model of ignōrō, but—since semantic shifts had rendered glōria synchronically unidentifiable with ignōrō—it did undergo the same remodeling. If the pre-form *gnōr- were accepted, then this term may itself derive from earlier Proto-Indo-European *ǵne/oh₃ri- (“knowledge”) (whence also possibly γνώριμος (gnṓrimos, “well-known, familiar”)) or *ǵnéh₃-s-, the same s-present whence ignōrō. For the dissimilation compare grōma from Ancient Greek γνῶμα (gnôma). Cognate with gnāvus, gnārus, ignōrō (with no dissimilation), nārrō, and also nōscō.
- Catalanglòria
- Italiangloria
- Romaniangloriefrom Italian gloria
- Occitanglòria
- Frenchgloirefrom Old French gloire
- Englishgloryfrom Old French gloire
- Portugueseglória
- Spanishgloria
- Galiciangroria
- Scotsglorefrom Old French gloire
In English words that came into English from glōria
- gloryglōria
- gloriousglōriōsus
- vaingloryvāna
- glorifyglōrificō
- vaingloriousvānus
- glorificationglōrificātiō
- gloriolegloriola
- gloriaglōria
- gloriationgloriatio