LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

gladiātōrius

gladiātōrius (feminine gladiātōria, neuter gladiātōrium)
Classical[ɡɫa.di.aːˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[ɡla.di.aˈtɔː.ri.us]
gladiātōrie sg. voc. m.

Meaning

  1. adjectivegladiatorial

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativegladiātōriusgladiātōriagladiātōrium
genitivegladiātōriīgladiātōriaegladiātōriī
dativegladiātōriōgladiātōriaegladiātōriō
accusativegladiātōriumgladiātōriamgladiātōrium
ablativegladiātōriōgladiātōriāgladiātōriō
vocativegladiātōriegladiātōriagladiātōrium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativegladiātōriīgladiātōriaegladiātōria
genitivegladiātōriōrumgladiātōriārumgladiātōriōrum
dativegladiātōriīsgladiātōriīsgladiātōriīs
accusativegladiātōriōsgladiātōriāsgladiātōria
ablativegladiātōriīsgladiātōriīsgladiātōriīs
vocativegladiātōriīgladiātōriaegladiātōria

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ludus gladiatorius
a school for gladiators.
familia gladiatoria (Sest. 64. 134)
a band, troupe of gladiators under the management of a lanista.
munus gladiatorium edere, dare (or simply munus edere, dare)
to give a gladiatorial show.

glădĭātōrĭus, a, um, adj. gladiator,
I. of or belonging to gladiators, gladiatorial.
I. Adj.: ludus, Cic. Cat. 2, 5, 9: certamen, id. de Or. 2, 78, 317: familia, a band or troop of gladiators, id. Sest. 64, 134; Caes. B. C. 3, 21, 4; Sall. C. 30, 7: munus, Suet. Caes. 10; 39; id. Tib. 7; 37; 40; id. Calig. 18; 26 et saep.: consessus, spectators assembled at gladiatorial shows, Cic. Sest. 58, 124; cf. locus, a place for witnessing the same, id. Mur. 35, 73: gladiatoria corporis firmitas, id. Phil. 2, 25, 63: animus, i. e. desperate, Ter. Phorm. 5, 7, 71: ad munus gladiatorium edendum, Liv. 28, 21, 1: spectaculum, id. ib. § 2; Tac. A. 14, 17: Venus, i. e. clinopale, concubitus, App. M. 2, p. 121.—
II. Subst.: glădĭātōrĭum, ii, n. (sc. praemium, auctoramentum), the hire or pay of gladiators, for which freemen engaged as gladiators in the public games: gladiatorio accepto decem talentis, Liv. 44, 31 fin.— Adv.: glădĭātōrĭe, in the manner of a gladiator: quae gladiatorie, quae lenonice faceret, Lampr. Comm. 15, § 4.

Origins

Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin gladiātōrius From gladiātor + -ius.

Descendants
  • Catalangladiatori
  • Englishgladiatory
  • Italiangladiatorio
  • Occitangladiatòri
  • Portuguesegladiatório
  • Spanishgladiatorio
  • Germangladiatorisch
  • Middle Frenchgladiatoire
  • Belarusianгладыя́тарскі
  • Polishgladiatorski

Quick answers

What does gladiātōrius mean in Latin?
gladiātōrius, a adjective, means “gladiatorial”.
How do you pronounce gladiātōrius?
In classical Latin, [ɡɫa.di.aːˈtoː.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ɡla.di.aˈtɔː.ri.us].