adjectivefirst/second-declension adjective
gladiātōrius
gladiātōrius (feminine gladiātōria, neuter gladiātōrium)
Classical[ɡɫa.di.aːˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[ɡla.di.aˈtɔː.ri.us]
gladiātōrie sg. voc. m.
Meaning
- adjectivegladiatorial
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | gladiātōrius | gladiātōria | gladiātōrium |
| genitive | gladiātōriī | gladiātōriae | gladiātōriī |
| dative | gladiātōriō | gladiātōriae | gladiātōriō |
| accusative | gladiātōrium | gladiātōriam | gladiātōrium |
| ablative | gladiātōriō | gladiātōriā | gladiātōriō |
| vocative | gladiātōrie | gladiātōria | gladiātōrium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | gladiātōriī | gladiātōriae | gladiātōria |
| genitive | gladiātōriōrum | gladiātōriārum | gladiātōriōrum |
| dative | gladiātōriīs | gladiātōriīs | gladiātōriīs |
| accusative | gladiātōriōs | gladiātōriās | gladiātōria |
| ablative | gladiātōriīs | gladiātōriīs | gladiātōriīs |
| vocative | gladiātōriī | gladiātōriae | gladiātōria |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- ludus gladiatorius
- a school for gladiators.
- familia gladiatoria (Sest. 64. 134)
- a band, troupe of gladiators under the management of a lanista.
- munus gladiatorium edere, dare (or simply munus edere, dare)
- to give a gladiatorial show.
glădĭātōrĭus, a, um, adj. gladiator,
I. of or belonging to gladiators, gladiatorial.
I. Adj.:
ludus, Cic. Cat. 2, 5, 9: certamen, id. de Or. 2, 78, 317: familia, a band or troop of gladiators, id. Sest. 64, 134; Caes. B. C. 3, 21, 4; Sall. C. 30, 7: munus, Suet. Caes. 10; 39; id. Tib. 7; 37; 40; id. Calig. 18; 26 et saep.: consessus, spectators assembled at gladiatorial shows, Cic. Sest. 58, 124; cf. locus, a place for witnessing the same, id. Mur. 35, 73: gladiatoria corporis firmitas, id. Phil. 2, 25, 63: animus, i. e. desperate, Ter. Phorm. 5, 7, 71: ad munus gladiatorium edendum, Liv. 28, 21, 1: spectaculum, id. ib. § 2; Tac. A. 14, 17: Venus, i. e. clinopale, concubitus, App. M. 2, p. 121.—II. Subst.: glădĭātōrĭum, ii, n. (sc. praemium, auctoramentum), the hire or pay of gladiators, for which freemen engaged as gladiators in the public games:
gladiatorio accepto decem talentis, Liv. 44, 31 fin.— Adv.: glădĭātōrĭe, in the manner of a gladiator: quae gladiatorie, quae lenonice faceret, Lampr. Comm. 15, § 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
gladiātōrius adj.
gladiator, of gladiators, gladiatorial : ludus: pugnae: familia, a band of gladiators : munus, L.: consessus, spectators at a show of gladiators : locus, a seat in the show : corporis firmitas: animus, i. e. desperate , T.—As subst n . (sc. auctoramentum), the hire of a gladiator , L.
Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin gladiātōrius From gladiātor + -ius.
Descendants
- Catalangladiatori
- Englishgladiatory
- Italiangladiatorio
- Occitangladiatòri
- Portuguesegladiatório
- Spanishgladiatorio
- Germangladiatorisch
- Middle Frenchgladiatoire
- Belarusianгладыя́тарскі
- Polishgladiatorski