noun · neuterfourth declension
genū̆
genū̆ n (genitive genūs or genū)
Classical[ˈɡɛ.nuː]Ecclesiastical[ˈd͡ʒɛː.nu]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- literallya knee, kneejoint, kneepan
4th century, St. Jerome, Vulgate, Philippians 2:10 https://www.biblegateway.com/passage/?search=Philippenses%202&version=VULGATE ut in nomine Jesu omne genu flectatur caelestium, terrestrium et infernorum
that at the name of Jesus every knee should bend, of those in heaven, on earth, and under the earth. - an elbow
- an act of kneeling or beseeching
- a knot, joint
Latīnē defined in Latin in our graded readers
pars media crūris, quā crūs flectitur.genū -ūs n — in Mille Verba, Corpus Hūmānum
articulus cruris mediusgenū (n) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 25
ubi crūs flectiturgenū -ūs (n) — in Evangelium secundum Marcum, ch. 3, 15
pars media crūris, quā flectiturgenū -ūs (n) — in Metamorphoses I, ch. 5
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | genū̆ | genua |
| genitive | genūs genū, genoris | genuum |
| dative | genū genuī | genibus |
| accusative | genū̆ | genua |
| ablative | genū | genibus |
| vocative | genū̆ | genua |
gĕnu, ūs, n. (also
I. nom. sing. gĕnum, n., Front. Ep. ad M. Caes. 5, 44; and gĕ-nus, m., Lucil. ap. Non. 207, 28; gen. sing. genuis; dat. genui, genu, Mart. Cap. 3, § 293. —In neutr., nom. and acc. sing. genus, Cic. Arat. 45; 46; 399; 403; plur. gēnu︤︥a˘, as a dissyllable, Carey's Lat. Prosody, § 47; Verg. A. 5, 432; 12, 905; gen. plur. genuorum, Vitr. 9, 6 dub.; dat. plur. genubus, Sen. Thyest. 406; Hippol. 667; Mart. Cap. 3, § 293;
but usu. genibus, Curt. 10, 5, 24; Tac. A. 12, 18; Liv. 44, 31 fin.; Ov. M. 13, 585) [kindr. with Sanscr. jānu; Gr. γόνυ; Goth. kniu; Germ. Knie; Engl. knee], the knee. I. Lit.:
meus est ballista pugnus, cubitus catapulta est mihi, Umerus aries: tum genu ut quemque icero, ad terram dabo, Plaut. Capt. 4, 2, 17: hujus genus, Cic. ap. Serv. ad Verg. A. 3, 22: fine genus vestem ritu succincta Dianae, Ov. M. 10, 536: per aquam ferme genus tenus altam, Liv. 44, 40, 8 Drak. N. cr.: in ipsa genus utriusque commissura, knee-joint, Plin. 11, 45, 103, § 250: sedatis tibi doloribus genus, Fronto Ep. p. 134 Rom.: dolorem genus suscitare, id. ib. p. 138: ne quem in cursu capite aut cubito offendam aut genu, Plaut. Curc. 2, 3, 3: genu mehercule M. Antonium vidi, cum contente pro se ipse lege Varia diceret, terram tangere, Cic. Tusc. 2, 24, 57: genua inediā succidunt, Plaut. Curc. 2, 3, 30: dumque virent genua, Hor. Epod. 13, 4: genuum junctura, knee-joint, Ov. M. 2, 823: genuumque tumebat orbis, knee-pan, id. ib. 8, 809: ad genua accidere, Enn. ap. Non. 517, 16 (Com. Rel. v. 9 Vahl.): procidere, Sen. Contr. 7, 17, 12: ad genua se alicui submittere, Suet. Tib. 20; cf.: genua amplexus genibusque volutans Haerebat, Verg. A. 3, 607: atqui pol hodie non feres, ni genua confricantur, i. e. be clasped in earnest entreaty, Plaut. As. 3, 3, 80; so, fricare, ib. 88: nunc tibi amplectimur genua egentes opum, id. Rud. 1, 5, 16; cf.: exurgite a genibus, id. ib. v. 22: advolvi, Sall. Fragm. ap. Serv. Verg. A. 1, 311; Tac. A. 1, 13 fin.; 6, 49; 15, 71; for which: genibus se advolvere or advolvi, Liv. 8, 37 fin.; 28, 34, 4; Vell. 2, 80 fin.: nixi genibus ab senatu petierunt, ne, etc., Liv. 43, 2, 2: muta metu terram genibus summissa petebat, Lucr. 1, 92: corde et genibus tremit, Hor. C. 1, 23, 8: jus imperiumque Phraates Caesaris accepit genibus minor, i. e. kneeling, beseeching, id. Ep. 1, 12, 28; Vulg. Phil. 2, 10 saep.: genu ponere, to bow the knee, Curt. 4, 6, 28; so, alicui, id. 8, 7, 13: genu flectere, Hier. in. Eph. 3, 14: inflexo genu adorare aliquem, Sen. Herc. Fur. 410: nixi genibus, on bended knees, Liv. 43, 2, 2: per tua genua te opsecro, Plaut. Curc. 5, 2, 31: genua incerare deorum, i. e. to attach to the statues of the gods wax tablets with prayers written on them, Juv. 10, 55.—II. Transf., of plants, a knot, joint, usually called geniculum:
a genibus (ferulae) exeuntia folia, Plin. 13, 22, 42, § 123.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
genū ūs (gen. genū, O.; plur. genua, disyl. V.), n
cf. γόνυ, a knee : Fine genūs vestem succincta, O.: aquam genūs tenus alta, L.: genu terram tangere: dumque virent genua, H.: genuum iunctura, knee-joint , O.: genuum orbis, knee-pan , O.: ad genua accidit, T.: genua amplexus, V.: nixi genibus, on their knees , L.: genibus minor, i. e. kneeling , H.: genua incerare deorum, i. e. place tablets with prayers , Iu.
Origins
From Proto-Italic *genu, from Proto-Indo-European *ǵónu. Cognate with Ancient Greek γόνῠ (gónŭ, “knee; plant node”), Proto-Germanic *knewą (“knee”), Hittite 𒄀𒂊𒉡 (ge-e-nu /gēnu/).
Descendants
- Portuguesegeio