LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neuterfourth declension

genū̆

genū̆ n (genitive genūs or genū)
Classical[ˈɡɛ.nuː]Ecclesiastical[ˈd͡ʒɛː.nu]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. literallya knee, kneejoint, kneepan
    4th century, St. Jerome, Vulgate, Philippians 2:10 https://www.biblegateway.com/passage/?search=Philippenses%202&version=VULGATE ut in nomine Jesu omne genu flectatur caelestium, terrestrium et infernorumthat at the name of Jesus every knee should bend, of those in heaven, on earth, and under the earth.
  2. an elbow
  3. an act of kneeling or beseeching
  4. a knot, joint

Latīnē defined in Latin in our graded readers

pars media crūris, quā crūs flectitur.
genū -ūs n — in Mille Verba, Corpus Hūmānum
pars media crūris, quā flectitur
genū -ūs (n) — in Metamorphoses I, ch. 5

Declension

declension
formsingularplural
nominativegenū̆genua
genitivegenūs
genū, genoris
genuum
dativegenū
genuī
genibus
accusativegenū̆genua
ablativegenūgenibus
vocativegenū̆genua

gĕnu, ūs, n. (also
I. nom. sing. gĕnum, n., Front. Ep. ad M. Caes. 5, 44; and gĕ-nus, m., Lucil. ap. Non. 207, 28; gen. sing. genuis; dat. genui, genu, Mart. Cap. 3, § 293. —In neutr., nom. and acc. sing. genus, Cic. Arat. 45; 46; 399; 403; plur. gēnu︤︥a˘, as a dissyllable, Carey's Lat. Prosody, § 47; Verg. A. 5, 432; 12, 905; gen. plur. genuorum, Vitr. 9, 6 dub.; dat. plur. genubus, Sen. Thyest. 406; Hippol. 667; Mart. Cap. 3, § 293; but usu. genibus, Curt. 10, 5, 24; Tac. A. 12, 18; Liv. 44, 31 fin.; Ov. M. 13, 585) [kindr. with Sanscr. jānu; Gr. γόνυ; Goth. kniu; Germ. Knie; Engl. knee], the knee.
I. Lit.: meus est ballista pugnus, cubitus catapulta est mihi, Umerus aries: tum genu ut quemque icero, ad terram dabo, Plaut. Capt. 4, 2, 17: hujus genus, Cic. ap. Serv. ad Verg. A. 3, 22: fine genus vestem ritu succincta Dianae, Ov. M. 10, 536: per aquam ferme genus tenus altam, Liv. 44, 40, 8 Drak. N. cr.: in ipsa genus utriusque commissura, knee-joint, Plin. 11, 45, 103, § 250: sedatis tibi doloribus genus, Fronto Ep. p. 134 Rom.: dolorem genus suscitare, id. ib. p. 138: ne quem in cursu capite aut cubito offendam aut genu, Plaut. Curc. 2, 3, 3: genu mehercule M. Antonium vidi, cum contente pro se ipse lege Varia diceret, terram tangere, Cic. Tusc. 2, 24, 57: genua inediā succidunt, Plaut. Curc. 2, 3, 30: dumque virent genua, Hor. Epod. 13, 4: genuum junctura, knee-joint, Ov. M. 2, 823: genuumque tumebat orbis, knee-pan, id. ib. 8, 809: ad genua accidere, Enn. ap. Non. 517, 16 (Com. Rel. v. 9 Vahl.): procidere, Sen. Contr. 7, 17, 12: ad genua se alicui submittere, Suet. Tib. 20; cf.: genua amplexus genibusque volutans Haerebat, Verg. A. 3, 607: atqui pol hodie non feres, ni genua confricantur, i. e. be clasped in earnest entreaty, Plaut. As. 3, 3, 80; so, fricare, ib. 88: nunc tibi amplectimur genua egentes opum, id. Rud. 1, 5, 16; cf.: exurgite a genibus, id. ib. v. 22: advolvi, Sall. Fragm. ap. Serv. Verg. A. 1, 311; Tac. A. 1, 13 fin.; 6, 49; 15, 71; for which: genibus se advolvere or advolvi, Liv. 8, 37 fin.; 28, 34, 4; Vell. 2, 80 fin.: nixi genibus ab senatu petierunt, ne, etc., Liv. 43, 2, 2: muta metu terram genibus summissa petebat, Lucr. 1, 92: corde et genibus tremit, Hor. C. 1, 23, 8: jus imperiumque Phraates Caesaris accepit genibus minor, i. e. kneeling, beseeching, id. Ep. 1, 12, 28; Vulg. Phil. 2, 10 saep.: genu ponere, to bow the knee, Curt. 4, 6, 28; so, alicui, id. 8, 7, 13: genu flectere, Hier. in. Eph. 3, 14: inflexo genu adorare aliquem, Sen. Herc. Fur. 410: nixi genibus, on bended knees, Liv. 43, 2, 2: per tua genua te opsecro, Plaut. Curc. 5, 2, 31: genua incerare deorum, i. e. to attach to the statues of the gods wax tablets with prayers written on them, Juv. 10, 55.—
II. Transf., of plants, a knot, joint, usually called geniculum: a genibus (ferulae) exeuntia folia, Plin. 13, 22, 42, § 123.

Origins

From Proto-Italic *genu, from Proto-Indo-European *ǵónu. Cognate with Ancient Greek γόνῠ (gónŭ, “knee; plant node”), Proto-Germanic *knewą (“knee”), Hittite 𒄀𒂊𒉡 (ge-e-nu /⁠gēnu⁠/).

Descendants
  • Portuguesegeio

Quick answers

What does genū̆ mean in Latin?
genū̆, a noun, means “a knee, kneejoint, kneepan; an elbow; an act of kneeling or beseeching”.
What is the genitive of genū̆?
The genitive singular is genūs. genū̆ is neuter, fourth declension.
How do you pronounce genū̆?
In classical Latin, [ˈɡɛ.nuː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈd͡ʒɛː.nu].